Interview met Alijn Danau

“Niemand heeft ooit piano leren spelen door er een boek over te lezen”

Al geruime tijd lag het boek ‘Tegen de stroom in’ van niemand minder dan Alijn Danau bij mij in de kast en inmiddels heeft de maestro al meerdere publicaties op zijn conto mogen bijschrijven. Desalniettemin rees bij mij de vraag: “Wie is Alijn Danau, wat typeert hem?” En misschien een nog wel belangrijkere vraag: “Wat heeft hem gevormd?”

In dit artikel wil ik een glimp van het leven van Alijn Danau laten doorschemeren. De vader, de zoon en…. de familieman. Een kijkje achter de schermen.

Alijn, allereerst hartelijk dank dat u ondanks alle andere karpergerelateerde verplichtingen tijd heeft weten vrij te maken voor dit geletterd-soiree.  Let's get this show on the road. Het podium is aan u, of staat u niet graag in de spotlight?

Niet bepaald. Ik wil niet zover gaan dat ik het als een noodzakelijk kwaad zou omschrijven, ik heb er door de jaren heen leren mee omgaan, maar om nu te zeggen dat ik daar reikhalzend naar uitkijk, neen dat niet…

Een jonge Alijn

 

Wat doet al deze aandacht met u als persoon, wat is uw eerste herinnering aan uw eerste publiekelijk voorkomen en wat is daarin veranderd/verbeterd?

Het is sowieso dubbel. Uiteraard is het enigszins vleiend dat mensen of collega’s je waarderen, maar mijn geluk hangt daar niet van af. Ik probeer in zoverre dat mogelijk is niet meer dan nodig is op de voorgrond te treden. Gewoon omdat ik van nature niet zo graag in de publieke belangstelling vertoef. Maar onder lijden doe ik ook niet (meer). In mijn beginjaren wel. Ik ervaarde het eerder als een last dan als een zegening. Ik trok me toen, veel meer dan nu, feller aan wat er over me gezegd en/of gedacht werd. Nu nog amper. Ik lees ook amper iets wat er op sociale media over me verschijnt, positief of mogelijk negatief. Laat staan dat ik er op reageer. Tijdverspilling. De tijd die me nog rest vul ik liever in met constructievere bezigheden. Ik zit natuurlijk in een positie waarin ik er niet volledig buiten kan om af en toe op de voorgrond te treden. Als je boeken publiceert, het uithangbord bent voor enkele grote merken, verantwoordelijk bent voor een kapermagazine, dan hoort het erbij dat je af en toe op de voorgrond verschijnt. Ik probeer dat altijd zo professioneel mogelijk te doen, ik wil immers ook niet dat men ontevreden is over mijn bijdragen, maar ik zal het nooit uit mezelf gaan opzoeken.

Een prachtige Duitse spiegelkarperEen prachtige Duitse spiegelkarper

 

Mijn eerste ‘publiekelijk voorkomen’… Ik kan me dat niet exact herinneren, maar ik zal zonder twijfel zenuwachtig zijn geweest. Ik vraag me nu soms af waar ik toen het lef vandaan haalde om zomaar een boek over karpervissen te gaan schrijven. Ik moet toch een zekere dadendrang in me gehad hebben! Ik herinner me wel dat ik massaal veel respons kreeg op de eerste stukken die ik schreef voor bladen zoals Karper, Voor en Door de Visser, het VBK-Magazine, Karperwereld etc…. Blijkbaar konden vissers het smaken dat er verhalen het levenslicht zagen die eens niet gericht waren op de technische kant van het karpervissen. Ik zal allicht door dat enthousiasme van collega-vissers voldoende moed (of overmoed) hebben verzameld om all the way te gaan. Al herinner ik me nog haarscherp wat er op een nota te lezen stond die ik toevallig (en ongewild) onder ogen kreeg op de uitgeverij die mijn eerste boek ging publiceren. Bij het vermoede aantal dat men hoopte te verkopen stond 300 stuks. Tot zover het geloof in mijn kunnen! Dat bleek gelukkig een grove onderschatting. Er gingen er meer dan 5000 over de toonbank. Niet dat ik dat zelf had verwacht, neen, ik blokte die gedachte aan dat soort dingen helemaal af. Ik wou dat ook niet in mijn achterhoofd hebben, want het zat mijn creativiteit in de weg. Als ik daar begon over na te denken, dan riskeerde ik te blokkeren en helemaal niks meer op papier te zetten. Soms moet je gewoon durven springen en zien waar je uitkomt. Het is iets wat ik altijd ben blijven doen in mijn schrijverij. Zo weinig mogelijk stilstaan bij de invloed of impact van mijn woorden. Als je dat doet, dan ga je wikken en wegen, pleeg je zelfcensuur en schrap je alles wat enigszins gewaagd of aanstootgevend kan zijn. Je houdt dan vaak eenheidsworst over waar niemand op zit te wachten. Wanneer ik soms eens oude dingen herlees dan schrik ik zelf van mijn vrijpostigheid, ook wat in wezen privé-aangelegenheden zijn, maar het is het zout en peper op de maaltijd.

Full moon

 

Het schrijven gaat u klaarblijkelijk verdienstelijk af. Hoe komt u aan deze gave/kwaliteit? Hoe is dat zo gegroeid? Was dat een eigen wens of is dat per toeval gekomen? En wat vindt u het allermoeilijkst aan het schrijven van verhalen, wat zijn daarbij uw valkuilen/verbeterpunten?

Ik schrijf graag, altijd gedaan. Voor mij is dat geen opgave, eerder een prettige manier om mijn gedachten te ordenen of te ontladen. Het is een aangename manier om mijn creativiteit te uiten. Noem het een talent dat ik door de jaren heen verder heb ontwikkeld. Iedereen is wel goed in iets. Ik heb het geluk dat datgene wat ik iets beter kan dan gemiddeld, zijnde vissen en schrijven, heb kunnen combineren om er mijn brood mee te verdienen. Dat is een niet geringe zegening. Een dankbaar gegeven ook, al weet ik niet zo goed tot wie die dankbaarheid moet richten. Gelovige mensen richten zich dan tot hun god. Ik ontbeer die, ongetwijfeld prettige, eigenschap. Ik ben me dus zeker bewust van de geprivilegieerde toestand waarin ik verkeer, al moet ik er toch ook aan toevoegen dat niks zonder slag of stoot is gebeurd. Ik heb gaandeweg ook veel opofferingen moeten maken…

Het moeilijkst? Nou geheel foutloos schrijven dan. Er durven wel eens een spellingspoken op te spelen. Soms onbewust en dan zie of weet ik het bij een herleesbeurt dat het effectief fout is, soms weet ik het ook gewoon niet. Vervelend.

Een oude krijger op de zig
Een oude krijger op de zig

Hoe denkt u, in het kader van het schrijven van boeken en artikelen, over de huidige ontwikkelingen m.b.t. social media en al die flitsende filmpjes?

Tja, ik zie dat wat met lede ogen aan, maar ik ga dat niet veranderen hé. Het is wat het is, maar het is geen evolutie die mij blij stemt. Het karpervissen is altijd al, veel meer dan andere takken, gedomineerd geweest door beeld, maar de manier waarop het zich vandaag aan het voltrekken is… Op social media wordt het woord nog net getolereerd omdat men er (nog) niet buiten kan. Ik overdrijf nu een beetje, maar je snapt wat ik bedoel. Terwijl taal zo een rijkdom in zich draagt. Let wel, ik ben helemaal niet tegen beeld, ook dat kan poëtisch, stijlvol, interessant, informatief en wat weet ik nog allemaal zijn. Alleen is het op sociale media zo aan het evolueren dat taal inboet, verarmt, verdwijnt ten koste van beeld. En dat vind ik niet zo een goede, laat staan fijne tendens. 

Kicken!
Kicken!

 

Wat was uw vak, naast karpervisser in hart en nieren zijn?

De karpervisserij is mijn vak. Ik werk parttime voor het VBK en ben zelfstandige in bijberoep. Ik verdien mijn kost met allemaal karpergerelateerde zaken.

Maar ik heb vroeger uiteraard andere dingen gedaan. Wellicht het meest tot de verbeelding sprekende was de inkoop en verkoop van antieke kunst en artefacten. Een gevolg van mijn vele en langdurige reizen toen ik nog in de lente van mijn leven was en vaak verre overzeese gebieden bezocht. Me liet onderdompelen in vreemde culturen en eerst dingen kocht omdat ik ze vooral zelf mooi vond, doch ze later ook begon te verhandelen. Ik ben toen in gebieden geweest waar je nu niet meer levend uit weg zou geraken. Ik denk daar met veel genoegen aan terug. Ik heb aan die vele reizen een soort van blik op de wereld overgehouden die nog steeds danig verschilt van vele andere mensen. Ik zie context en kan dingen vaker wat makkelijker plaatsen, heb ik de indruk. Vele karpervissers hebben geen idee hoe fantastisch goed onze samenleving is georganiseerd. Wij vinden alles vanzelfsprekend. Wij leven in een gebied van de wereld waar het gros van de mensen een leven kan leiden dat in schril contrast staat met hoe het er op vele andere plekken aan toegaat. We leven bovendien in een tijdvak van de geschiedenis waarin de mensheid an sich het nooit eerder zo goed heeft gehad. Indien u en ik pakweg honderd jaar eerder of alle tijd die daarvoor ligt waren geboren, nou dan waren wij enerzijds allicht al lang dood op onze huidige leeftijd. Omgekomen door ziekte, ontbering, vermoord of opgegeten. En dat na een kort leven waarin vooral veel miserie de bovenhand had gevoerd. Waarmee ik de problemen die er vandaag de dag zijn niet wens te verdoezelen of ontkennen. Maar ze in een correct historisch perspectief plaatsen mag ook wel eens! Kranten en sociale media worden vandaag de dag gegijzeld door rampspoed en onheil prekende politici die in wezen er enkel op uitzijn om hun macht te behouden of te vergroten. Leiders moeten leiden en dienstbaar zijn aan de mensen die ze leiden. En beslissingen nemen die verder reiken dan de waan van de dag of de duur van hun mandaat. Je hoort die lui ook zelden of nooit praten over het grootste probleem dat deze wereld treft en dat is de overbevolking. Die blijft toenemen, met alle gevolgen van dien. Een kaal- en uitputtingsslag van de aarde die afstevent op een catastrofe.

Hoe is bij u de visserij ontstaan, wat is uw vroegste herinnering en wat deed dat met u?

Ik heb me, voor zolang ik me kan herinneren, altijd al aangetrokken gevoeld tot water en tot vissen. Van zodra ik besef had wat deze inhielden heb ik er altijd een soort van verbondenheid mee en aantrekkingskracht bij gevoeld die zich alsmaar verder heeft ontwikkeld en heeft geleid tot het wonderlijke leven dat ik tot dusver heb kunnen leiden. Ik had al op zeer jonge leeftijd tal van aquaria, kuipen en vijvertjes (van in de grond gestopte koelkasten notabene) met daarin alle vissoorten in waarop ik de hand kon leggen. Daar kon ik uren mee zoet zijn. Als klein hummeltje fietste ik gewapend met een emmer en schepnet naar alle in de buurt liggende beken en schepte alles wat ik te pakken kreeg. Dat werd dan trots meegetroond naar huis en kreeg een plekje in één van de vele teilen of vijvertjes. Als ik er nu aan terugdenk staat dat in schril contrast met hoe ik kinderen de dag van vandaag hun dagen zie vullen. Ongelooflijk ook hoe ik als kind van amper 7, 8, 9 jaar urenlang kon verdwijnen, opgaan in de natuur en terug verschijnen met een gevulde emmer met stekelbaarzen en dikkopjes zonder dat iemand daar problemen rond maakte. Het waren andere tijden. Onze ouders of opvoeders werden nog niet gek gemaakt door de media met verhalen over achter elke hoek schuilende gevaren.

 

Een Limburgse schub voor Alijn
Een Limburgse schub voor Alijn

Ik ben gestart met vissen toen ik een jaar of 11 was. Eerst op alles wat rond zwom in de vijvers in een straal van 15km rondom mijn woonplaats. Meteen heel gebeten en fanatiek. Met volle overgave. We waren er gezegend met legio vijvers. De beste waren de forellenputten waar ook karpers zwommen. Vissen waarin niemand geïnteresseerd was omdat ze toen beschouwd werden als onvangbaar. En al vrij snel schakelde ik over op karper. Dat was immers de meest tot mijn verbeelding sprekende vis. Het boek 'Karper' van Rini Groothuis is daarbij van doorslaggevend belang geweest. Dat boek zette alles in een stroomversnelling. Er was geen weg terug. En de trein spoort nog steeds stevig door.

Als een schilderij

 

Hoe kijkt u aan tegen de hedendaagse karpervisserij en dan met name hoe het visonderwijs daarin zijn plaatst neemt? Denk bijvoorbeeld de bijdragen van Roelof Schut (red: docent sportvisacademie) enz. en waar zouden wij karpervissers ons meer in mogen verdiepen? 

Ik weet dat Roelof inderdaad als opvoeder actief is en mee vissers vormt. Prachtig dat dit bestaat en geweldig voor Roelof om dit te kunnen doen! Echter, ik ben niet op de hoogte van de inhoud van deze cursussen en kan het daarom ook niet ten gronde evalueren. Maar Roelof kennende zal dat wel constructief zijn en alvast een positieve weerslag hebben op de jongens en meisjes die hij mee vormt. Kortom, een goede zaak die zeker om verdere uitbreiding vraagt. Het zou met name ook in België mogelijk moeten zijn! Ik vind geschiedenis belangrijk. Niet alleen in het dagelijkse leven, maar ook in het karpervissen. Het is leerrijk en nuttig. Daarom zou ik er, los van uiteraard techniek, waterbeheer, kennis van de vis karper an sich ook zeker en vast geschiedenis aan vastkoppelen. Hoe het karpervissen is ontstaan, de achtergrond van technieken en aassoorten, de karperpioniers, de vele karperliteratuur, het kennen van fauna en flora, de invloed van de seizoenen op de karper en zijn gedrag etc... Hoe om te gaan met sociale media ook… Dat zou ik allemaal aan bod laten komen!

Samen met Rob Schneider op de 'oude rotten tour' in 2018

Waar zouden wij karpervissers ons meer in mogen verdiepen?

Misschien om wat beschaafder om te gaan met elkaar? Vooral op sociale media is dat een plaag.  En elkaar bedreigen om stekken op te eisen is niet meteen een les die ik mijn kinderen zou meegeven… Je komt in het karpervissen en bij uitbreiding in het leven, altijd verder wanneer je constructief en vriendelijk bent.

Als ik aan uw directe omgeving zou vragen: “Wat typeert Alijn?” Wat zou men dan zeggen en wat zou u over uw eigen karaktereigenschappen willen zeggen? Wat is dan het verschil tussen die 2 meningen/opvattingen? Een typische ken uzelf vraag, zeg maar.

Dat zou u eigenlijk aan mijn directe omgeving moeten vragen…

Maar goed, ik denk dat ik loyaal in mijn vriendschappen ben en ook iedereen zijn geluk gun. Ik probeer steeds het adagium van ‘mijn vrijheid stopt waar die van een ander begint’ voor ogen te houden. Redelijkheid, geïnteresseerd ook. Echter, ik heb ongetwijfeld ook tal van slechtere eigenschappen. Ik ben geen sociaal dier en heb snel last van zaken die de rust verstoren aan de waterkant. Eigenlijk zit ik liever 48 uur moederziel alleen zodat ik mijn gedachten kan laten waaien, in tune kom met de omgeving, dan dat ik om de haverklap bezoek krijg op de stek. Het gaat dan knetteren in mijn hoofd. Al heb ik dan zeker niet met iedereen. Als de gesprekken over het vissen gaan, dan kan ik dat wel hebben en vind het zelfs fijn. Als het echter over zaken, situaties of toestanden gaat waar ik totaal geen binding mee heb dan ervaar ik het eerder als storend. Dat is voor alle duidelijkheid niet de schuld van dat bezoek, maar van mijn onvermogen om daar mee om te gaan. Een van de redenen waarom ik (karper)vissen zo fijn vind is om op te gaan in de natuur. Het brengt me tot rust.

Een veertiger van de Integra

 

In uw leven heeft u heel wat uurtjes mogen verslijten aan het water. Hoe verhoudt zich dat met uw thuissituatie? Hoe middelt u daarin, evt concessies? Had u wel eens spijt dat u vaak van huis was?

Tja, dat speelt wel eens op ja… Als en indien… Dan had ik leven zus of zo kunnen hebben… Maar ik kan me eerlijk gezegd ook geen ander (beroeps)leven voorstellen waarin ik beter zou functioneren dan in dit. Dus, ik zou waarschijnlijk veel dingen hetzelfde doen, alleen een paar andere accenten leggen.

Los van mijn beroepsleven weet en besef ik dat ik vroeger wel eens keuzes heb gemaakt die ik nu wel betreur. Ik heb die hang naar en drang tot karpervissen wel eens laten voorgaan op de liefde voor een vrouw. Niet altijd even aardig van me. Ik zou dat nu beter kaderen en genuanceerder handelen, denk ik.

De legendarische 'Big scale'De legendarische 'Big scale'

Stel: “U zit in alle rust alleen aan een water, pick one, en uw gedachten dwalen af... ver van het vissen vandaan." Wat roert of beweegt Alijn dan op die stille momenten?

Ik voel me doorgaans erg in mijn sas aan de waterkant. Donkere gedachten heb ik maar zelden meer en nooit lang. Ik had daar meer last van toen ik jonger was. Een kwestie van aanvaarding van het lot. Verander wat je kan veranderen en pieker niet over wat toch niet te veranderen is. Mijn gedachten aan de waterkant gaan doorgaans over de vissen die ik belaag, over de mogelijkheden die er zijn. Ik speculeer graag binnenskamers over wat er allemaal onder water aan het gebeuren is. En ik observeer ontzettend graag. Ik kijk rond, lees, interpreteer en dat zet mijn gedachten en vervolgens handelingen in gang die dan hopelijk leiden tot het vangen van een karper.  Al heb ik afgelopen jaar wel vaker dan anders gedacht aan overleden vrienden en collega-vissers die ons ontvallen zijn. Ik denk nog regelmatig aan Jan Porter, een Engelse vriend die werd geveld door kanker. Het was zo een fijne mens. Iemand met een goed hart. Een sublieme visser ook. Wat excentriek zoals alleen Engelsen dat kunnen zijn. Ik mocht hem zo graag.

Jan Porter - RIP my friend
Jan Porter - RIP my friend

 

Ook aan Ludovic, die amper 33 jaar oud werd en ook geveld is door die smerige ziekte. Ook al zo een jongen met een hart van goud. Stond altijd klaar om te helpen als hij dat kon. De zachtaardigheid in persoon. Nu, hij viste al ettelijke jaren niet meer op karper, maar ik hoorde hem nog regelmatig i.v.m het voetbal. Ik heb pas helemaal op het einde weet gehad van zijn toestand. Drie weken voor zijn dood had ik er nog nietsvermoedend contact mee en plaagden we elkaar nog via sms over onze respectievelijke voetbalploegen. Hij was toen al ernstig ziek, maar liet dat niet blijken, enkel zijn naasten waren ervan op de hoogte. Dan ineens: bam, mokerslag, over en out… Vreselijk! Ik denk ook nog vaak aan Vik die vorig jaar uit het leven stapte. We belden heel lang wekelijks met elkaar, doorgaans op maandagochtend. Het laatste jaar werden die gesprekken steeds zwaarder. Hoezeer ik ook probeerde om hem moed in te praten, het ging niet meer. Hij zat in een tunnelvisie en wou ophouden met bestaan. Ik vond het vreselijk dat ik, noch iemand anders hem daar niet konden vanaf brengen. En misschien nog het ergste: ondanks zijn permanent uitingen over het feit dat hij ‘weg’ wilde heb ik tot het laatste moment niet geloofd dat hij er werkelijk zou uitstappen. Ik heb tot enkele weken na zijn heengaan gedacht van: ‘straks krijg ik gewoon telefoon van Vik…’ Pas een week of drie erna drong het pas volledig tot me door dat hij er werkelijk niet meer was. En ja, dat schuurt, knaagt en bijt wel eens…

Vik, het drong pas na een week of drie tot me door dat hij er werkelijk niet meer was
Vik, het drong pas na een week of drie tot me door dat hij er werkelijk niet meer was

Wat heeft u als karpervisser en bekend persoon meegegeven in het leven van uw naaste familie? Enig advies voor andere wapenbroeders, die wel eens worstelen met deze vragen? 

Tja, iedereen gaat daar op zijn eigen manier mee om zeker. Mijn advies in het algemeen aan collega-vissers is dit: gedraag jullie op een verantwoordelijke manier. Naar elkaar, naar andere watergebruikers en last but not least naar de vissen die jullie belagen. En bovenal, relativeer. Het is maar wat het is. Er hangen geen levens van af. Bovendien niks zo vluchtig als roem en al helemaal in zo'n niche branche als de onze. Wie om die redenen vist, houdt het doorgaans ook niet lang vol. Vissen moet je doen omdat je het bovenal heel graag doet. Alle afgeleiden of randverschijnselen zijn bijzaak.

 

Oke, een aantal lastige vragen gehad, tijd voor wat luchtigers. De feestdagen staan voor de deur, hoe beleeft u die en hoe ziet een kerst eruit ten huize Alijn? 

Ik ben geen al te grote fan van dat soort dagen. Ik vind het wel fijn om de familie te zien, maar dat doen we doorgaans pas na nieuwjaar. Ik ben niet gelovig, dus de oorspronkelijke betekenis ervan is ook niet aan mij besteed. Ik ben geen kerst mens vrees ik.

Silver common: 35,1 kg!

 

Wat zijn uw ambities voor 2019 zowel persoonlijk als op het gebied van de sportvisserij. 

Gezond blijven, onze kinderen zien opgroeien tot fijne, verantwoordelijke mensen. Moge al wie mij lief is gezond blijven, de anderen ook trouwens.  

Ik hoop om nog enkele specifieke vissen te kunnen toevoegen aan mijn lijst. Ik spreek bewust geen namen uit. Niet dat ik (bij)gelovig ben, maar ik heb al lang geleden geleerd dat je soms geen controle hebt over situaties. Er kan altijd wat je zorgvuldig gesmede plannen doorkruisen en ze een andere richting uitsturen. Maar er zijn nog wel een tiental vissen die hoog op mijn verlanglijst staan. Eén ervan kunnen strikken in het komende jaar zou geweldig zijn.

Een prachtige Belgische veertiger

 

Heeft u nog een kort advies voor hen die deze winter door vissen? 

Hou jezelf warm! Of neem eens een break en ontdek dat er ook andere leuke dingen zijn. De karper activiteit is immers doorgaans niet van die aard dat het erg lonend is om veel tijd te spenderen aan de waterkant in wat, laten we wel wezen, toch weinig comfortabele omstandigheden zijn. Tenzij het weer zich van zijn zachtste kant laat zien. In dat geval probeer ik het seizoen wel zo lang mogelijk te rekken. Ik vis zelf tot zolang ik actie krijg. Als die opdroogt hou ik het voor bekeken.

Als ik advies kan geven voor zij die echt van geen wijken willen weten: kies dan toch vooral voor een water met een goede winter reputatie. Vaak zijn dat eerder ondiepere wateren. Kennis van het water in kwestie is sterk aan te bevelen. En als je erachter komt wanneer de aastijden zijn (die zijn doorgaans erg kort), dan kan je je visserij er op afstellen en vaak resultaat halen op korte sessies. Gebruik verder een aas dat makkelijk verteert.

Kies 's winters je wateren doordacht uit
Kies 's winters je wateren doordacht uit

Voor welke levende of niet levende visser onder ons, heeft u veel bewondering en waarom? Wat zegt dat over u als persoon, identificeert uzelf met anderen? Waarschijnlijk niet, maar I'll give it go. 

Voor Mark Hoedemakers, de VBK-voorzitter. Zijn inzet, werkkracht en visie zijn groot en bewonderenswaardig. Ik kan mij geen betere voorzitter voorstellen en ben nu al bang voor het gat die hij zal achterlaten wanneer hij de fakkel doorgeeft.

Ik heb ook altijd een fascinatie gehad voor Terry Hearn. Schitterende visser! Ik wacht al enkele jaren tevergeefs op een nieuw boek van hem.

De Grote Leder van de Hofstade
De Grote Leder van de Hofstade

 

Voor mijn goede vriend Geert Ooms. Zelden zo een combinatie van intelligentie, daadkracht, bovengemiddeld technisch onderlegd en aimabel-zijn in een en dezelfde persoon verenigd gezien.  Mijn vriend Tonnie Schrijver omwille van zijn humor en gezelligheid. Ik heb tevens bewondering voor karpervissers zoals Phil Cottenier, een onwaarschijnlijk sterke visser die nagenoeg alle aspecten van het grote vissen vangen beheerst en werkelijk overal waar hij uitpakt bovengemiddeld goed vangt! In dezelfde categorie maar dan in Engeland: Darrell Peck. Klasbakken, vissers van een hoger niveau! Verder zijn er tal van mensen die ik om hun specifieke kenmerken heel graag heb en in mijn hart draag. Nagenoeg al mijn visvrienden waarmee ik optrek bezitten eigenschappen die ik ofwel bewonder of heel graag heb.

Het deed het me ook wat toen Hutchy onlangs stierf. Ik ben met zijn schrijfsels en bevindingen opgegroeid en heb hem altijd een inspirerende figuur gevonden. Het lot die elkeen van ons te wachten staat. Het is daarom goed om daar af en toe bij stil te staan. Zoveel mogelijk te genieten van dingen en zo weinig mogelijk tijd en energie in negativiteit te steken.

Op snoekjesjacht met mijn goede vriend Geert Ooms
Op snoekjesjacht met mijn goede vriend Geert Ooms

Op de VBK-meeting zag ik u woest zeulen met dozen. Uw laatste creatie neemt gretig aftrek bij de meute. Wat waren uw verwachtingen, boven- of ondergemiddeld?

Eén van mijn levensinstellingen is om nooit iets te verwachten van wie of wat dan ook. Dan kan het ook niet tegenvallen. Echter, het loopt prima tot dusver. En Zwolle moet er nog aankomen. Hopelijk zet de tendens zich nog wat verder. Ik ben een tevreden mens.  

Ow ja, voor ik het vergeet. Tom Lenters wilde graag het volgende nog weten: “Waarom zien we je hond niet op de foto’s, gaat die wel eens mee?”

Die hond is niet van mij, maar van onze kids. Het is een lief beest, maar een beetje een ongeleid projectiel die ik zo kwijt zou zijn aan de waterkant. Niet bevorderlijk voor de rust. Bovendien is ze bijzonder onrustig in de wagen. Onophoudelijk gejank en niet stil kunnen zitten.  

Een Belgische bak: wijlen Bizon

Hartelijk dank voor uw tijd en het vertrouwen om uw gedachten aan mij en het publiek toe te vertrouwen. Het waren misschien niet de standaard alledaagse vragen, maar hey CarpFeeling is alles behalve alledaags. Ik wens u verder het allerbeste en ik hoop u op Zwolle terug te zien!

Met plezier en evenveel!

Nooki, een targetveertiger uit een klein watertje

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.