De erfenis

Stralend was het, die ene dag in het voorjaar van ’95. We fietsen door de polders nabij Soest en keken onze ogen uit door het ontwaken van de natuur. We volgden onze route langs weilanden, spoorsloten en greppels totdat mijn oog viel op de kolken die werden gemaakt in het kleine slootje. Mijn opa zag het ook en we stopten. Hij wees de vissen na die bezig waren met paren. ‘Dat zijn brasems Tim.’ legde hij mij uit. ‘In het voorjaar trekken ze naar de ondiepe sloten waar het water warm en vruchtbaar is’. Gefascineerd keek ik naar de donkere ruggen die om en over elkaar heen zwommen. De energie voelde tastbaar. De tijd vervloog en we keken toe totdat de zon begon te dalen.. 

De oude Benora

Ik moet eerlijk bekennen dat werkelijkheid misschien iets anders is gegaan. Wellicht kleine geheugenflitsen gecombineerd met een sprankje fantasie. Toch komt de passage boven wanneer ik de houten kistjes open waar opa’s visspullen inzitten. Het is drie jaar geleden dat hij ons verliet. Nog altijd een gapend gat voor iedereen om hem heen die hem liefhad. Opa was een natuurmens, mijn muse en veel van zijn genen lijken rechtstreeks gekopieerd te zijn naar mij. Misschien daarom dat zijn visspullen voor mij zoveel waarde hebben. De oude handgeschilderde balsahouten dobbers, vergaande Mustad haakjes, parabolen van glas en iconische molens nemen mij terug in de tijd dat vissen nog zoveel simpeler leek.

Wapens van toen..

Houten kistjes. Zelf getimmerd en met precisie in elkaar gezet. Gevuld met tuigjes op hout. Ruw zeelood, Kenzo Noris-Shakespeare bledjes, een klosje Rhodia nylon en een hard geworden tubetje Dana Lim. Meer omhelsde zijn visgerei niet. Toch was het verrassend compleet en zie ik in gedachte hoe hij zijn pennetje afwoog als hij op de Deense Hald Sø de baarzen het leven zuur en eindig maakte. De oude vergeelde foto’s van vakanties van toen spraken boekdelen. Ontblote bovenlichamen rondom de barbecue, een fles Tuborg in de hand en vooral lachende gezichten na een dag lang vissen. En vis zou gegeten worden. Alles wat gevangen werd, werd verorberd zoals dat zo gebruikelijk was die tijd. De vakanties duurden weken, een echte familieaangelegenheid en het leek alsof het nooit anders zou worden.

Het visgerei omhelsde niet meer dan het broodnodige

Het regent buiten. De druppels slaan zachtjes tegen het raam wanneer de zon bijna onder is. Ik bekijk de grootste houten doos die erbij zit. Het blijken molentjes te zijn en de geur van oud nylon en verschraald molenvet bereikt mijn neus. Exemplaren als een D.A.M  Hobby 215b, een D.A.M Quick 101 en een turquoise Zwitserse Benora omvatten de collectie. Mijn aandacht gaat vooral uit naar een oude ABU Svängsta 333 in een prachtige conditie. Een molen uit de tijd dat ABU en Garcia nog beiden op eigen voeten stonden en pas jaren later samen zou gaan. In tegenstelling tot de andere molens, draait het binnenwerk nog als een zonnetje en laat de slip een authentieke ratel horen als ik een stukje oud nylon langs de beugel trek. Nostalgie pur sang.

De ABU Svängsta 333

S. Weinberg staat er op het verfrommelde kraftzakje. Dé hengelsportzaak van toen gelegen aan de Wilhelminastraat te Hilversum. Eén van de grootste groothandels/viswinkels en hengelbouwer van die tijd die ook filialen had in Amsterdam en Groningen. De groothandel werd die tijd één van de eerste importeurs van het opkomende Belgische Arca van Alfons Thomas en was een grote speler. In oude vergeelde stoffen foedralen vind ik tevens een originele S. Weinberg volglas. Het volglas oogt zo breekbaar maar was voor die tijd een waardige opponent voor menig vis. In gedachte zie ik mijn opa fietsen door Hilversum. Na werktijd nog even langs Weinberg voor de laatste loodjes. Ik zie hem met scherp oog langs een hengel heen kijken of draaiend aan het hendeltje van een Luxor. Thuiskomend met de broodnodige spullen, weggestopt voor oma omdat het haar toch weinig kon bekoren en misschien om de prijskaartjes met daarop harde guldens.

S. Weinberg staat erop het kraftzakje

Buiten gebeurde het, daar was mijn opa te vinden. Op de fiets door de landerijen, over de Veluwe en door het bos. Hij was iemand die genoot van het groen om zich heen, het geluid van de zee. De buitenmens. Ondanks dat we nooit meer een woord zullen delen, ligt de tastbare herinnering in de houten doosjes voor mij, de verhalen diep in mijn geheugen gegrift. Veilig opgeborgen om mij op een eenzame dag nog eens te doen herinneren dat het leven niet moeilijk hoeft te zijn. Dat volglas ook krom kan staan, dat handgeschilderd balsahout charme heeft maar vooral dat genieten iets is van elke tijdsgeest. 

Balsahout van toen

Het balsahout blijft droog, de molens snoerloos, de hengelogen vrij van lijn. Tijd om te ruste te gaan. Een prominent plekje verdiend op de droge schappen van de zolder. Een emotionele schat van toen, het tastbare bewijs van zijn bestaan. De erfenis.

Bedankt opa!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.