Een jeugdige karpervisser

Op jonge leeftijd was ik al snel gefascineerd door de hengelsport. Bergen oude beetmagazines, die ik door de jaren heen had verzameld lagen netjes gesorteerd naast mijn bed. Elke verhaal had ik al minstens vier keer gelezen en ik kende de inhoudsopgave uit mijn hoofd. De fantasie om ooit zelf zo’n 'monstersnoek’ te vangen maakte de drang alleen maar groter.

Met 5 gulden (de munteenheid in de jaren 90) zakgeld in de maand was het voor mij helaas niet haalbaar om de pluggen te kopen die Bertus Rozemeijer ons adviseerde. Op deze manier zal het mij wel nooit lukken…


Zo leerde ik op een gegeven moment via mijn moeder John van Duin kennen. Een sympathieke, goedlachse man van middelbare leeftijd die mij wel eens even een keer op sleeptouw zou nemen. Voor dit alles ging gebeuren moest ik een keer langs komen omdat hij nog wel 'het een en ander' voor mij had liggen. Daar aangekomen was het of ik door een snoepwinkel liep. John had namelijk zelfs een speciaal viskamertje. De muren hingen vol met alle pluggen die ik kende vanuit de magazines.

Naast een (tweedehands) nieuw hengeltje werd een tasje gevuld met wat plugjes, staalkabeltjes en wat spinnertjes. "Hier kun je wel even mee vooruit" grapte de goedlachse John. Ik was dolgelukkig!!


Één van mijn eerste karpers

Bij die ene keer is het niet gebleven. Geregeld kwam ik op bezoek en lulde we uren over het vissen. Vaak liet hij mij weer wat nieuws zien en had hierbij ook aan mij gedacht. Mijn visuitrusting groeide gestaagd. Bijna wekelijks gingen we met zijn scooter op pad naar wateren in de buurt en meestal wisten wel een aantal mooie vissen te pakken.

Zo heeft John mij ook kennis laten maken met de karpervisserij. Zijn reserve hengels stonden op een gegeven moment bij mij in de kast en ik had al meerdere karpers weten te strikken met zijn zelfgemaakte boilies en onderlijntjes.


Jobbin met een prachtige zeelt

Nu werd ik een aantal maanden geleden gebeld door mijn moeder. Zij was toevallig in een hengelsportzaak en trof daar een jongen van een jaar of 10 die heel graag wou karpervissen. Of ik nog wat oude spulletjes voor hem had liggen om hem een beetje op weg te helpen. „Ik zal eens even kijken wat ik voor hem kan doen ma. Geef hem mijn telefoonnummer maar.”

Een aantal weken later had ik een wat spulletjes bij elkaar geschraapt en hem hiervan op de hoogte gebracht. Hij had toevallig vakantie en kon dus meteen langskomen.


Er kan gevist worden!

De bel ging en bij het opendoen van de deur stond daar een klein kereltje met stekeltjes gehuld in een Go Ahead Kampen trainingspakje. Ik gaf hem een hand en hij stelde zich voor. „Ik heet Jobbin.” „ En ik heb wat mooie spulletjes voor je” zei ik. De blik die toen op zijn gezicht verscheen was onbetaalbaar.

Het is zo gaaf om iemand op zo’n manier te kunnen helpen. Een beetje op dezelfde manier zoals John dat bij mij deed. Ik kan dit daarom een ieder aanraden. Heb jij nog wat oude spulletjes in je schuur staan, veeg deze bij elkaar en maak hier een jeugdige visser blij mee. Geld voor karperspulletjes hebben ze vaak niet en je doet ze er een enorm plezier mee. Ik kan het weten ...


Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.