Een sessie aan het kanaal (deel 1)

Het is eind augustus 2008 en prachtig weer. Niet te heet en een heerlijke zuidwesten bries. Mijn jaar kan eigenlijk al niet meer stuk. Ik heb achterlijk veel avondjes kunnen vissen en dat leverde ook elke keer veel mooie vissen op. Drie weken geleden bijvoorbeeld ving ik nog 7 vissen in een nachtje. Twee volschubs en een warrelschub zaten er bij. En nu hebben we nog lekker een hele week vissen voor de boeg. We, Milan en ik, spelen een thuiswedstrijd. Nah ja, eigenlijk Milan, want hij haalde me over om nu toch echt eens een keer op het kanaal te komen vissen. Het ligt voor ons beide op nog geen 10 min van ons huis. Toch heb ik er pas 2 keer gevist. Ik fietste destijds dagelijks over het kanaal als ik naar mijn werk ging. Ik zag zelfs twee jongens een karper verspelen toen ik vanaf de brug stond te kijken´s avonds. Dus ik dacht ‘dat kan ik beter’. Maar helaas blankte ik twee nachten. Misschien had ik beter even moeten voorvoeren.

Milan had al wel succes gehad en had zich goed voorbereid. Je hebt een boot nodig Tom, daar bereik je veel mooiere stekken mee. Hij had een mooie oude rubberboot op de kop weten te tikken. Motortje erachter. En zo was hij er al wel achter gekomen dat hij niet de enige was die er viste. Een aantal stekken waren zo goed als privé. Jongens die bij een bedrijf werkten dat aan het kanaal ligt, konden vanaf dat terrein ideaal een stek onderhouden. ´s avonds ging het hek dicht en kon je dus alleen vanaf het water bij die stek komen.   

De stek was perfect

Voor onze week vissen had Milan een opslagterrein van een sloopbedrijf gevonden. Ook dit terrein was vanaf de weg omringd door hekken, maar vanaf het water kon je er goed bij komen. Het was dus ook wel privé terrein, maar ik denk niet dat de eigenaar het heel veel kon schelen dat we daar zaten. Er werd bijvoorbeeld zand, stenen containers etc opgeslagen. Niet veel bijzonders. Toch was het wel een beetje spannend. We zaten onderaan het water achter een heuvel (zie foto) en soms hoorden we dat er mensen op het terrein waren. Dan bleven we muisstil. Stel je voor dat ze ons ontdekten en ons zouden weg sturen…

Zaterdagmorgen haal ik Milan op. Ik prop zijn spullen bij mij in de auto en samen rijden we naar de roeivereniging. Ik had daar daags ervoor al gevraagd of ik daar de auto mochten parkeren en dan met de boot vertrekken vanaf de pontons. Ze keken eerst wel een beetje raar, maar na een beetje uitleg kreeg ik groen licht. We bliezen de boten vol lucht en zo konden we vertrekken. Ik had zelf mijn uitvaar/voerboot mee. Daar kon niet zo veel in, maar alle kleine beetjes hielpen. De stek was perfect, ruimte genoeg. We zetten beide een tent in een hoek en mijn brolly paste daar nog tussen zodat we die konden gebruiken om overdag lekker onder te schuilen tegen zon en regen.

De hennepboilies
De hennepboilies

Milan zou de linkerkant voor zijn rekening nemen en ik dus automatisch de rechterkant. Ik had genoeg boilies mee, want de (toen nog kleine) boilieboer was nog vol aan het experimenteren met boilies. De eerste 25 kilo hennep boilies waren de mist in gegaan. Ze waren te zacht volgens Dennis. Hij belde me op. “Wat moet ik er mee Tom? Weggooien? Je kunt er niet mee vissen hoor”. Ik zeg;  maar voeren toch wel? Tja dat moet je zelf weten Tom. Weggooien is zonde. En zo kreeg ik dus 25 goede harde en 25 kilo zachte boilies. Inmiddels maakt MTC deze fout waarschijnlijk niet meer zo vlot omdat ze nu niet meer achter in de tuin staan te klooien haha.

Milan had ook een bult boilies mee en ik kan me nog wel herinneren dat het hem toen ook nog niet zo veel uit maakte waar hij mee viste, want hij had geloof ik wel 5 verschillende kleuren en smaken door elkaar. We kwamen er snel achter dat het voor die kanaalkarpers ook niet zo veel uitmaakt, want na twee uurtjes vissen knalde bij Milan de waker al tegen de hengel! De middelste hengel die richting het mini haventje lag, vroeg om aandacht. Ik had eerlijk gezegd geen enkel idee wat ik van de komende week kon verwachten. Maar dat ie er na twee uurtjes al vandoor knalde… nou dat beloofde wat.

Een prachtige schub voor Milan
Een prachtige schub voor Milan

Inmiddels staat Milan zijn eerste vis van het kanaal te drillen. De vis is enorm sterk. Het is dus waar wat ze zeggen.: Kanaalvissen zijn beresterk. Ik heb het idee dat het een monster is. Toch, als de vis eindelijk in het net rolt, valt het me wel wat tegen. Het is een mooie vis, maar geen monster. Wat moet er wel niet gebeuren als het écht een monster is? We zetten de vis op de foto en zetten hem weer terug. Een paar uur later, rond kwart voor één, gilt één van mijn Knuckle Heads het uit. Het is de linker overkanthengel. Iets heeft mijn hennep boilie gevonden en wil er nu als een gek vandoor. Ik grijp de hengel, geef een draai aan de slinger van de Shimano Baitrunner 4500 die nu over gaat in de gevecht modus. De hengel zwiept als een zweep naar voren en nu kom ik er ook achter hoe sterk de kanaalvissen zijn! Er volgt een taai gevecht waarin de vis een aantal keiharde runs neemt. Wat een kracht! Toch ben ik aan de winnende hand en na nog een aantal uithalen kan ik de vis richting onze kant sturen. Na nog een tijdje achtjes gedraaid te hebben steekt Milan het net diep in het groene kanaalwater en trek ik een mooie vis in het landingsnet. Mijn eerste kanaal vis is gelijk een spiegel! Dat terwijl het kanaal toch vooral bekend staat om zijn vele schubs.. haha dat heb ik weer!

Het kanaal staat bekend om zijn schubkarpers, maar ik vang weer een spiegel
Het kanaal staat bekend om zijn schubkarpers, maar ik vang weer een spiegel

De stekken heb ik op gevoel uitgezocht. Ik bracht er twee naar de overkant en dropte er eentje rechts onder mijn eigen kant. Die rechterzijde zag er echt fantastisch uit. Grote groene struiken die over het water hingen, sierden de stek. Als hier geen karper onder door zwemt, dan weet ik het niet meer. Er ging een kilo harde en zachte boilies verspreid over de stek. De stek links aan de overkant, waar de spiegel vanaf kwam, ligt naast een klein struikje dat over het water hangt tussen de rest van de bossages. Dat is het enige herkenningspunt. De derde hengel komt zo’n 70 meter verderop rechts aan de overkant. Dit punt is makkelijker te herkennen, de groene bossages worden hier onderbroken door een soort betonnen uitsparing. Hiervoor ligt een oude houten soort aanleg gebeuren. Het is behoorlijk vergaan, maar de bodem ervoor is keihard en schoon en dus lijkt me dit ook een prima plekje. Ook deze plekken krijgen een kilo boilies met daartussen mijn rig.

Na de tweede vangst, mijn spiegel, bleef het stil. We gingen verder met het inruimen van het kampementje, eten en na een gezellige avond kropen we onder de wol. Rond 01.00 uur ’s nachts, lees ik in mijn logboekje, gaat wederom mijn linker hengel er vandoor. Als ik de hengel oppak en de gevechtsslip weer inschakel, merk ik direct dat dit een andere kaliber vis is. Dit gaat minder snel en zenuwachtig, maar gestaag en zonder haperen trekt deze kanaalbeer langzaam de dikke gevlochten lijn van mijn molen. Het is pikkedonker, maar door de bedrijfsverlichting aan de overkant kan ik goed de lijn volgen en deze bevindt zich middenin de vaargeul aan de rechterkant. Gelukkig vis ik met toploodjes vanwege de scheepvaart, anders hadden we nu een probleem gehad. Milan is ondertussen ook klaar wakker en heeft in de gaten dat dit wel eens een betere vis kan zijn. De vis blijft lang in het midden in de vaargeul  en ik heb grote moeite om het gevaarte dichterbij te krijgen. Dit is wel even wat anders dan de parkvijvervissen die ik afgelopen tijd ving! Na een flinke tijd in de vaargeul te hebben gebeukt, komt de vis eindelijk omhoog. Milan steekt het net weer onder de vis en snel kijken we wie ons letterlijk zo lang aan het lijntje heeft gehouden. Het is een verdorie wéér een spiegel en deze is wel even een slag groter als de eerste! Waar de eerste een typische kanaal torpedo vorm had, is deze vooral hoog gebouwd. Helaas, want als het juist meer buik was geweest… 14, 5 kilo geeft de weger aan. Ik ben zo blij als een kind.

Weer een spiegel!
Weer een spiegel!

Kort daarna knalt één van Milan´s hengels er weer vandoor. Ook deze vis vecht als een bezetene en Milan moet alle zeilen bijzetten om de vis niet richting de aanlegpalen te laten zwemmen. De palen, bedoeld om de stalen roeiboten uit elkaar te houden, zijn bezaaid met mosseltjes. Als de lijn eenmaal die paaltjes raakt is het onherroepelijk voorbij. Gelukkig lukt het om de vis er vandaan te houden en weet Milan hem voor het landingsnet te krijgen. Ook deze vis wordt genet en het is werkelijk een plaatje van een schub.

Als hij zijn hengel weer opnieuw uitvaart, krijg ik weer een run. Waarschijnlijk is er een beste groep vissen gearriveerd, want het gaat lekker snel zo. Ditmaal is het de middelste en dus de rig die op het schone plaatje voor de houten beschoeiing lag. De vis rost in één streep richting de T-splitsing van het kanaal. Wij zitten namelijk aan een zijarm van het hoofdkanaal gedeelte zeg maar. Daar draait de vis en daarna laat hij zich vrij gemakkelijk naar onze kant toe dirigeren. Voor de kant protesteert hij nog wat, maar daarna wordt hij weer vakkundig geschept door Milan. Hatsee! Mijn eerste kanaalschub. De kleinste tot nu toe, maar zeker niet minder welkom. Ik dacht dat kanaalvissen moeilijker was?

Een mooie schubkarper voor Milan
Een mooie schubkarper voor Milan

Had ik dat nou maar niet gedacht. Na deze vis leek het wel of het helemaal voorbij was. Enkel de brasems waren nog aanwezig. Wat me ook opviel was, dat de op het oog fantastische stek, nog helemaal niks geproduceerd had. Toch bleef ik in die rechter kantstek geloven. Het kon toch niet anders dat er vroeg of laat vanuit het hoofdkanaal, een vis langs die kant zou komen scharrelen? Voor de derde keer haalde ik de rig binnen. Hij lag ook niet vast. Er zat geen troep aan de haak. De boilie en het lood stonken niet naar bodemprut. Waarom kreeg ik hier nu geen beet op? Wel legde ik de rig een stukkie verderop. Een paar meter. Rijkelijk wat boilies er omheen, want de brasems waren talrijk aanwezig. Gek genoeg kregen we er maar weinig aan de haak. Hoe ik dan zo zeker weet dat ze er wel waren? Nou… Cynthia kwam ons op een avond 2 bakken met heerlijke macaroni brengen. De macaroni onderin die bak en de saus er bovenop. Nadat we beiden onze buik meer dan vol hadden, zat er nog altijd een beste bodem macaroni onderin. Dit kieperde we voor onze voeten van de kade af. En toen we ’s avonds lekker aan een Grolschje zaten te lurken, zagen we ineens enorme bellen plakkaten! Een zooitje brasems was er aan tafel gegaan, want toen ik later een dobbertje met een stukje brood liet zakken, duurde het niet meer dan 5 seconden voordat de dobber schuin weg liep…

Benieuwd naar het restant van deze succesvolle sessie? Later deze week zullen we ook het 2e en laatste deel plaatsen. Stay tuned!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.