Een sessie aan het kanaal (deel 2)

De nacht verstreek daarna zonder aktie, maar ’s morgens is er volop aktie. Ik word namelijk wakker om een uur of half 7 van een monotoon gebrom. Het is eerder een soort gebonk.  Bonkebonkebonke… oh FUCK! Een tanker!! Snel spring ik uit mijn slaapzak en ruk de rechter hengel van de rodpod. Als een bezetene begin ik zo snel als ik kan de lijn op te draaien. De tanker is vanaf het hoofdkanaal achterwaarts bij ons de zij arm in gevaren. En is nu al bijna bij mijn meest rechtse lijn. Ondanks dat er toplood aan de lijn hangt, neem ik liever het zekere voor het onzekere.

De rechter hengel is binnen gehaald, maar de linker swinger plakt al tegen de hengel en ik raak lichtelijk in paniek. Als een gek draai ik deze hengel ook binnen maar de boot heeft mijn lijn al opgepikt… snel gris ik een mesje uit mijn tacklebox en snijd mijn gevlochten lijn door. Fuck zeg… Achteraf had ik gewoon rustig moeten blijven, want ’s middags takelt Milan mijn complete lijn met rig uit de vaargeul. Daar waar ik bang was dat de lijn in de schroef terecht was gekomen, heeft ie alleen maar de lijn bewogen door de zuigende kracht. Maar goed. Ik ben dan ook geen die hard kanaalvissert haha. Wat ik wel heb aangeschaft, is een enveloppe opener. Deze leg ik bij de hengels. Als er onverhoopt tóch een keer een boot mijn lijn oppikt, kan ik deze snel doorsnijden. Anders sta je machteloos toe te kijken hoe die schroef je molen met gevlochten lijn leeg rost.

Tom in gevecht met een kanaalkarper
Tom in gevecht met een kanaalkarper

Het duurde een dag en een nacht na het boot incident voordat we eindelijk weer aktie kregen. Midden in de nacht kreeg ik een terugzakker vanaf de overkant. De linker hengel onder het struikje. Snel draaide ik de lijn op totdat ik ineens contact kreeg. Aanslaan hoefde niet. Want de vis was na het terug zwemmen weer richting het hoofdkanaal gezwommen en de hengel werd dan ook bijna uit mijn handen gerost. Poeh, wat een waanzinnige kracht. Na een meter of 20 door de slip te zijn gegaan, kwam er eindelijk een eind aan het vluchten van de vis. Een schok schoot door de gevlochten lijn. Even dacht ik dat ie er af was geschoten. Echter was dit de wel bekende rug of buikvin waar de lijn van achter schoot, tijdens het draaien van de vis. Altijd een vervelend moment waarbij me de adrenaline me door het lichaam schiet. Je schrikt je dood. De vis zwemt nu van me af richting de overkant en komt haast weer uit waar hij zich in eerste instantie aan mijn rig prikte. Hopelijk zwemt hij nu niet te ver door, want dan verstoort hij de eventuele vissen die bij Milan op de stek kunnen rondzwemmen. Ook Milan gebruikt toplood, dus ik ben niet bang dat de vis daar door één van zijn lijnen zwemt.

Het is een schub van 27 pond. Een mooie vis, maar kleiner dan we verwachtte
Het is een schub van 27 pond. Een mooie vis, maar kleiner dan we verwachtte

Na een tijdje in de vaargeul te hebben geknokt, geeft de vis het duidelijk op en kunnen we hem scheppen. Als we het net uit het water tillen vanop de kade, weten we al een beetje hoe zwaar ie is.   Het valt een beetje tegen weer. Met een 27 pond heeft deze schub toch gevochten als een zwaargewicht. Niettemin zijn we allang blij dat we er weer één hebben, want het was al een hele poos stil. Het duurt tot de ochtend voordat Milan weer in aktie mag komen. Een typische kanaal karakter vis is er met zijn rig vandoor gegaan. Deze schub weet werkelijk van geen ophouden en blijft maar ploegen. Als ik na een hele lange dril de vis voor Milan kan scheppen, zijn we allebei blij dat de haak het gehouden heeft. Deze vis heeft al het één en ander meegemaakt zo te zien. Zijn staart en borstvin zijn kapot. Toch is het een mooie brute bak. We vereeuwigen hem en laten hem snel weer zwemmen.

Een vis met een verleden
Een vis met een verleden

Midden op de dag doet het zonnetje goed zijn best. We zitten lekker in de zon te bakken als plotseling een enorm hard maar raar geluid vanonder ons over het kanaal gaat. WTF is dat!? Milan heeft het sneller door als ik en springt als een gek in zijn boot. Snel draait ie de dop van de lucht inlaat open, maar het is dus al te laat. Door de hitte is een naad kapot geknapt en komt er een verdikking als een ballon in het middelste deel van de rubberboot. Daar kun je niet echt veilig meer mee varen… wat balen zeg. Gelukkig komt Cynthia met goed nieuws. Hoeveel geluk kan je hebben? Toevallig verkoopt de Aldi rubberboten van een best goed merk. En laten ze nu net in de uitverkoop zijn! Voor 300 euro heeft ie weer een nieuwe. Echt een koopje voor zo’n boot. Cynthia brengt de boot (50 kg) naar onze stek. Wat een topper is het ook.

Toen deed de boot het nog
Toen deed de boot het nog

De dag gaat weer stilletjes voorbij zonder dat er wat gebeurt. Maar dan, 1 september is het inmiddels, als ’s morgens om 08.00 uur mijn swinger een soort brasem beet registreert. Het is de middelste hengel weer en dus het kleine schone plaatje voor de houten balken. Nog voordat ik goed en wel de hengel naar achter wil halen om de brasem naar binnen te draaien, ontploft er iets onder water aan de overkant! In één streep knalt deze sneltrein 50 meter lijn van de spoel zonder dat ik er ooit iets tegenin kon brengen. Wat een geweldenaar! Hij is al ver voorbij de vaargeul van het hoofdkanaal voordat hij eindelijk tot bedaren komt. Vanaf dan is het net of ik een zak zand naar binnen moet sleuren. De vis blijft diep in de vaargeul en heeft geen zin om mee te werken. Zoiets heb ik nog nooit mee gemaakt. Dit moet wel iets groots zijn. Na een kwartier lomp in de vaargeul zwemmen komt de vis ineens omhoog en slaat een enorm “raam” in het oppervlak, om daarna weer de vaargeul in te duiken.

De vis slaat een raam in het oppervlakte, wat zou het zijn?!
De vis slaat een raam in het oppervlakte, wat zou het zijn?!

Alsof ie even wilde komen kijken welke kloothommel hem lastig valt zo op de vroege ochtend. Weer blijft ie puur op gewicht in de vaargeul hangen. Het is altijd lastig om in te schatten hoe lang je met een vis bezig bent, maar meestal lijkt het vele malen langer dan dat het werkelijk is. Na een minuut of 20 geeft de vis ineens vrij vlot op, draait nog wat rondjes onder de hengeltop en daarna kan Milan hem scheppen. Samen steken we onze hoofden over de kaderand om in het net te kijken. Het is een schub. Een grote! En als ik hem uit het water wil tillen, moet ik mijn voeten eerst even beter plaatsen want dit is zwaar!! Wauw! Als ik hem in de bootmat leg, vult ie bijna de gehele mat! De mat is 1 meter 25!

De mat is 125 centimeter! Wat een bak!
De mat is 125 centimeter! Wat een bak!

Snel hangen we de natte weegzak aan de weegklok en draaien deze op nul. Die hoeft maar heel iets bijgesteld te worden want de andere vissen hadden ook al in de zak gehangen en heel veel zwaarder wordt hij natuurlijk niet. De vis wordt er voorzichtig ingelegd, borstvinnen langs het lijf. Met veel moeite til ik de weegklok omhoog en lezen we 20.2 kilo af. Ik kan het niet goed bevatten en wil per se dat we hem met een andere klok nog een keer wegen. Ook de tweede klok geeft exact 20.2 aan. Een Nederlandse kanaalveertiger… hoe gaaf is dat!?

Een echte kanaalbak!
Een echte kanaalbak!

Dat ik ‘over the moon’ ben spreekt voor zich. Toch mag en kan ik het niet van de daken schreeuwen. Deze stek heeft waarschijnlijk nog veel meer te bieden en sommigen hebben ons al zien zitten. Als ze er dan achter komen wat we hier hebben gevangen… dus beter houd ik me voorlopig stil.

Dat de stek nog een verrassing voor me in petto heeft maken we de volgende dag mee! De rechter stek onder de bosjes heeft me zwaar teleurgesteld. Niks heeft daar mijn boilie gevonden, zelfs geen brasem. Onbegrijpelijk. Ik ben een typische kantvisser en dus vis ik 9 van de 10 keer onder de kantjes. De laatste avond, dus voordat we de volgende dag op gaan ruimen, donder ik de rig, voorzien van een zak pva met boiliekruim, in plaats van rechts onder de kant, midden op de T splitsing van de vaargeulen. Daar omheen strooi ik de laatste kilo’s boilies. Een behoorlijke hoeveelheid gaat over de gehele lengte van het kanaal, zodat ik hopelijk de passerende karpers onderschep. Het is een alles of niks poging. Blijkbaar was mijn ingeving zo gek nog niet, want ’s nachts zwemmen er blijkbaar toch wel wat vissen door het hoofdgedeelte van het kanaal. Eén ervan vindt mijn haakaas en kan ik voor de laatste keer flink aan de bak. Ook deze vis is een ware beul! De hengel gaat krom tot in het handvat en kreunt en kraakt. Wat een brute power hebben deze krachtpatsers. Ook deze vis vecht als de veertiger dus ik sta met knikkende knietjes vanaf de kade te drillen met Milan naast me. Hij zwijgt en denkt waarschijnlijk het zelfde als ik. Toch bewaar ik mijn geduld en doe rustig aan. In principe kunnen de vissen geen obstakels inzwemmen, dus als je zorgt dat je genoeg spanning op de lijn houdt en mee geeft als je merkt dat de vis wil gaan zwemmen, laat hem maar rustig gaan. Ook deze vis beland uiteindelijk in het landingsnet, dat is dus 10 uit 10! Dat hebben we deze week goed gedaan, zowel Milan als ik hebben geen vis verspeeld.

Niet zo groot als zijn voorganger, maar wederom een beer
Niet zo groot als zijn voorganger, maar wederom een beer

Ook deze vis is zwaar. Niet zo zwaar als zijn voorganger, maar toch weer een brute kanaalschub. Met een enorme staart en verkleuring in zijn schubbenkleed is dit toch wel één van de mooiste schubs die ik ooit mocht vangen. En met deze vis, sluiten we een zeer succesvol en gezellige week vissen af.

Ik ben Milan nog altijd dankbaar dat hij me heeft overgehaald om mee te gaan vissen. Thnx m8.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.