Fundamenteel anders

In ons leven zijn we geneigd vast te roesten in routines. Heel mensenlijk want vastgeroest zitten, voelt vertouwd en alles gaat vanzelf zolang we niet uit onze comfortzone hoeven te stappen. Totdat er iets gebeurt of een ander ons dwingt na te denken, zijn we er ons niet van bewust dat we automatisch dat doen wat we het beste kennen. Veranderingen worden vaak gekoppeld aan negatieve gevoelens. Maar stel jezelf open voor veranderingen en dan zal blijken dat iets vaak niet is wat het lijkt. Een aantal jaren werd ik door een gebeurtenis wakker geschud en gedwongen te veranderingen door te voeren in m'n visserij met veel mooie momenten als gevolg.
 


Maart 2008

M'n zoontje Nestor wordt geboren. Op dat moment heb ik zeeën van tijd. Serieus over veranderingen in m'n visserij nadenken, deed ik niet. Met m'n vriendin had ik de afspraak gemaakt dat ik zou blijven vissen zoals ik dat deed voordat Nestor werd geboren. Dat hield in op vrijdagavond vertrekken en zondag aan het eind van de ochtend thuiskomen. Rommelen in haar keukentje hoeft toch niet perse in het weekend? Kort samengevat bracht ik op de volgende manier m'n seizoen door; gewoon een heel jaar op één of twee stekken blijven zitten terwijl alle seizoenen voorbij komen en aan het eind van het jaar een bult vissen gevangen.
 
En dan ruim een jaar later merkt Nestor dat ik na het avondeten iets ga doen. Hij staat in de vensterbank te huilen omdat z'n papa weggaat. Geen idee hebbend wat ik ga doen. Het doet me pijn dat lieve jong te zien huilen. De eerste meters in de auto twijfel ik of ik moet keren of m'n voet op het gaspedaal houden en negeren wat ik daarnet gezien heb. Ik ben voor m'n gevoel op hoge leeftijd aan kinderen begonnen, 36 jaar. Daarvoor had ik nooit kunnen bedenken welke gevoelens je eigen vlees en bloed bij je losmaakt. Ik voel trots, beschermingsdrang, ben me ineens bewust van m'n leeftijd, wordt ontzettend kwaad door de verhalen in de media over kindermisbruik. Hup, flink gas en hopen dat het schuldgevoel snel verdwijnt.
 

Volgas naar de waterkant!

Tijdens het gereed maken van de visuitrusting, knaagt er iets aan me. Een restje schuldgevoel geeft zich niet gewonnen. Wat doe ik hier? Wat kan er nou belangrijker zijn dan je gezin? En dan komt opeens het besef. Kom op kerel, je hebt een vrouw en kind thuis. Je moet je visserij aanpassen.
 
Het fundament van je visserij ben jezelf. Alles acties die je onderneemt worden wel of niet beloond met één of meerdere vissen. Ga je niet vissen dan vang je vanzelfsprekend niets. Ga je wel vissen dan nemen de kansen toe. Verander je iets aan wat dan ook, zal dat gevolgen hebben. Als visser heb je heel veel in eigen hand. Wil je vangen dan kan dat bijna altijd. Het ligt eraan waarmee je tevreden bent en wat je ervoor over hebt.
 
Tijd voor een kritische blik op m'n eigen visserij. Ik ga rommelen aan het fundament van m'n visserij en hoop dat deze overeind blijft staan. Maar het moet hoe dan ook anders van mezelf. Wanneer ben ik tevreden en hoe denk ik dat te bereiken? Ik wil in een zo kort mogelijke tijd zoveel en zwaar mogelijke karpers vangen, lekker subjectief.
 

Wat wil ik nog meer?

Iedere keer dat ik ga vissen en karper vangen natuurlijk. Soms doen ze het echt niet of de stek is op bepaalde momenten niet goed waardoor me dat gaat nooit lukken. Realistisch bekeken kan ik wél proberen zo vaak mogelijk een karper te vangen door meer m'n best te doen dan ik deed. Beter omgaan met m'n beperkingen zal me dichter bij m'n doel brengen.


Zo wil ik ze wel iedere keer vangen
 
Vanaf nu vertrek ik om 20.30 uur naar de waterkant en ben de volgende ochtend voor 7.30 uur weer thuis voor het ontbijt. De plekken waar ik het liefst en vaakst vis, liggen niet om de hoek dus er blijft weinig effectieve vistijd over. Desondanks zal ik af en toe ook een nachtje in de buurt blijven.
 
Een blank zal moeilijker te verteren worden doordat ik minder vistijd heb. Een serie blanks moet doorbroken door een vangst. Voor noodgevallen heb ik een aantal wateren achter de hand waar succes bijna gegarandeerd is mits de aanpak klopt. Door de jaren heen heb ik geleerd wanneer en waar op welk water de karpers azen. Zo huppel ik het hele jaar van het ene naar het andere water. Voor mij is het belangrijk dat de spullen naar vis blijven ruiken.
 
Concurrenten zijn soms gezellig maar wat zij vangen, vang ik niet. De concurrentie moet worden geminimaliseerd. Doordeweekse sessies zitten er voor mij niet in want ik de wekker gaat bij mij om 5.15 uur. Ik zal me voornamelijk moeten richten op wateren waar in verhouding tot het wateroppervlak weinig vissers te vinden zijn. Is het water 4 ha maar ik ben de enige dan is het ook goed. Terwijl m'n aanpak langzaam vorm krijgt, weet ik uiteraard nog niet wat me te wachten staat. Maar later zal blijken dat kleine wateren waar je ongeïnteresseerd voorbij rijdt, ook leuke verrassingen te bieden hebben voor degene die een gokje waagt.
 
De stekken moeten voor anderen onaantrekkelijk zijn omdat ze alleen te bereiken zijn als je er veel moeite voor doet of als waardeloos beschouwd worden. Tegenwoordig is een stukje lopen en/of varen niet in de mode en daar word ik zoooo vrolijk van! De mooiste stekken blijven voor het uitkiezen maar slechts weinigen zullen ze ooit zien.


Beloning voor twee kilometer lopen
 
M'n vriendin is directie assistente van een directeur die in een vorig leven op karper had gevist. Door haar verhalen over mij werd zijn nieuwsgierigheid gewekt en langzaam maar zeker kwamen zijn oude tijden weer tot leven. Op een gegeven moment zat ik op zijn aanwijzen aan de waterkant van een watertje dat ik voor m’n nieuwe aanpak zou hebben genegeerd. En als ik eerlijk ben, zou ik zeggen dat ik me er eerst te goed voor voelde. De nieuwe ik zat te hengelen in iets dat veel weg heeft van een sloot. Een korte onvrijwillige kennismaking met een local bleef me niet bespaard. Je moet dit, je moet dat etc. anders vang je niks. Ja natuurlijk, het was gezellig en succes vannacht. Dat je niet naar anderen moet luisteren als er weinig zinnigs uit komt, bleek de volgende ochtend. De local had een droog schepnet overgehouden aan zijn aanpak. Ik een handvol karpers dankzij m'n eigenzinnigheid en m'n meegenomen gezelschap een handvol plus twee. Hij zat notabene slechts enkele meters naast de local die zich daar ongevraagd had geïnstalleerd. De nacht was me goed bevallen waardoor ik besloot het water toe te voegen aan m'n lijst van wateren waar ik met plezier vis. Ik kom hier dus soms terug en hoewel het water relatief gezien een groot bestand bevat, moet je je wel realiseren dat de vissen voorkeuren hebben. En als de omstandigheden er niet naar zijn, komen ze niet en masse de kant op. Een mooi voorbeeld van hoe het niet moet, is een regenachtige nacht in mei 2010. Er lagen 17 lijnen in het water, waarvan 15 verspreid over 300 meter naast elkaar in een rechte lijn naar de overkant. Mijn twee lijnen lagen ver verwijderd van de drukte en ik werd hiervoor beloond met de enige vis die die nacht werd gevangen. En wat voor één! Een diep bronsgekleurde schub met een rode gloed over de zachte buik.


De rest te slim afgeweest
 
Een ander watertje dat me voorheen koud had gelaten, herbergt een heel klein bestand waarvan enkele vissen bijzonder genoemd mogen worden. Jammer genoeg heb ik op één na alle vissen gevangen. Vaak betekent een heel klein bestand, in dit geval zes, dat de gemiddelde gewichten hoog liggen. Wat voor de één zwaar is, is voor een ander licht. Maar de gemiddelde visser zal het bestand niet het predikaat zwaar meegeven. Omdat ik ervan uitging dat ik de enige was die zou gaan vissen en het aanbod van natuurlijk voedsel gering was, besloot ik driemaal wekelijks vijf kilo boilies te voeren en na een nachtje vissen tweeëneenhalve kilo. Op dat moment was er slechts een klein groepje vissers op de hoogte van de karpers. Het zal geen verrassing zijn maar het gemiddelde gewicht lag hoger dan het laatst bekende gemiddelde. Dat praten over karpers, karpervissers als een magneet naar de waterkant trekt is helaas een cliché. De groep wordt steeds groter en is te groot voor de paar vissen die er jarenlang nauwelijks werden belaagd. Ik vrees het ergste voor de conditie van de vissen en zie ze het liefst bevrijd van de enkele hectaren water en vissers.
 

Een vreemdeling uit een klein bestand

Een gevangen karper maakt meer los naarmate er meer moeite voor gedaan is. Althans dat is zo bij mij. Dat een steeds groter wordende groep mijn mening niet deelt, is iets waarvan ik me zeer bewust ben. Met deze wetenschap ben ik aan de slag gegaan en heb ik omgezet in een voordeel. Zo rijd ik rijd tegenwoordig een klein uur naar één van m'n favoriete stekken. Dat is het makkelijke deel, daarna ga ik een roteind verder met de benenwagen om uiteindelijk te kunnen neerploffen. Ver weg van bijna iedereen doe ik m'n ding. Een enkeling doet hetzelfde. Ik kan niet anders respect hebben voor z'n inzet als ik hem op een eiland zie zitten. Af en toe vraag ik mezelf af waarom ik het mezelf lastig maak. Drie keer per week sporten, voor het werk iedere dag om 05.15 opstaan en in het weekend nauwelijks slapen want ik slaap slecht in de buitenlucht. Als de sounder box piept, schud ik de moeheid van me af en ben ik vergeten wat ik mezelf daarnet afvroeg. Iedere keer weer blijft het een verrassing. Soms denk je een dikkerd aan de haak te hebben geslagen en blijkt het tegendeel waar te zijn en soms denk je weer zo'n "dertien in een dozijn karper" te drillen maar word je overdonderd als je de vis in het net ziet verdwijnen.
 

Pure schoonheid

Inmiddels heb ik er een dochter bij. Een aantal jaren geleden had ik je voor gek versleten als je me zou zeggen dat een gezin krijgen het mooiste is wat je kan overkomen. Ik ben me er zeer bewust van dat wat ik thuis heb, moet koesteren. Daarvoor heb ik graag m’n visserij overhoop gehaald en niet zonder succes. Het is niet de makkelijkste te bewandelen weg want de boog staat bijna altijd gespannen. Maar de schoonheid van enkele vangsten doen me beseffen dat het elke druppel zweet waard is.


Hier kan geen vis tegenop

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.