Het januari offensief (deel 1)

Elke visser heeft het waarschijnlijk wel een keer meegemaakt: die ene sessie waarin de hoge verwachtingen keihard de grond ingeboord worden of die andere sessie waarin alle puzzelstukjes precies in elkaar vallen. Misschien is het dit 'onvoorspelbare' gedrag van onze grote vriendelijke onderwaterbeer, wat deze visserij zo uitdagend maakt! Januari is voor mij een maand van de uitersten…

Een goede voorbereiding is het halve werk!

De lekkernijen van de feestdagen zijn inmiddels allemaal verteerd, de laatste overgebleven oliebollen zijn op en ondanks het nodige vuurwerk zijn al mijn vingers nog intact. De gezellige drukte van de decembermaand is weer voorbij en het normale leven gaat (gelukkig) zijn intrede weer doen. Kortom: tijd om plannen te smeden voor de januari maand. De januari maand is voor mij een belangrijke maand.  Begin februari moet ik voor mijn werk weer twee maanden naar het buitenland en om die reden moet(!) ik de komende weken mijn slag slaan. Ik zet mijn zinnen op een parkwatertje, waar ik in het verleden al succesvol ben geweest.

Het water beschikt over een zeer variabel bestand aan karper, maar het zijn vooral schubkarpers. Daarentegen zijn ze wel in alle soorten en maten te vinden: klein, dik, hoog, lang, krom noem het maar op. Zeven, ja helaas, er zwemmen zeven spiegels voor zover bekend, waarvan ik er vijf zelf al gevangen heb. Spiegels.. stuk voor stuk prachtig beschubd, alles op een rijtje of juist helemaal leder! Het zou mooi zijn als één van deze vissen op de kant zou komen. Het water bestaat uit talloze langgerekte sloten die allen samenkomen in één centraal gedeelte waar het net even wat dieper is. Op dit centrale stuk zijn diverse ‘holding area’s’ te vinden zoals rietkragen, afgestorven lelievelden en een houten beschutting. Omdat ik in het verleden enkele mooie exemplaren in mijn net heb weten te begeleiden van dit stuk water, besluit ik mij nu wederom op dit stuk te focussen. Ik verwacht tenslotte dat de vissen zich hier schuilhouden om zo nu en dan op zoek te gaan naar voedsel.


Het water bevat vooral schubkarpers

Het is inmiddels alweer zondag 3 januari als ik 's middags, op het warmste moment van een koude en natte januaridag, een rondje loop nabij het centrale stuk. In mijn auto heb ik een emmer gevuld met hele, halve en gecrushte Purple Haze boilies gereed staan. Deze bol is ondertussen een begrip geworden en niet meer weg te denken uit mijn visserij! Mocht ik gedurende mijn ronde activiteit waarnemen zal ik besluiten een klein beetje te voeren. Mocht ik geen activiteit zien dan zal ik wat voeren op stekken waar ik de vis deze periode verwacht. Op het moment dat ik de rietkraag nader zie ik op 5 meter uit de kant een stofwolk omhoog komen, gevolgd door een klein schubje die heel voorzichtig een beschaafd kringetje op het gladde wateroppervlak slaat. YES, er is vis in de buurt! Ik bedenk me geen moment en voer een schepje boilies voor ik verder loop. Aan het einde van de ronde heb ik geen andere activiteit kunnen waarnemen en ik besluit wat te voeren nabij de houten beschutting en het afgestorven lelieveld dat midden op het water te vinden is. Ik herhaal mijn dagelijkse voerronde de komende dagen. Ik voer niet veel, maar wel genoeg om de vissen uit de tent te lokken. Dinsdagavond, de laatste avond voordat ik met mijn hengels en materiaal naar het water ga voor een nachtje in het park, beaas ik mijn rigs en gooi ik de auto vol met het benodigde materiaal. De accu’s van de voerboot, camera’s en hoofdlampje zijn opgeladen. De motivatie is hoger dan deze ooit is geweest en de laatste nacht voordat ik naar het water ga verloopt zoals altijd zonder slaap. Een goede voorbereiding is het halve werk!

Vijftig centimeter…

Om 05:00 uur besluit mijn mobiele telefoon dat het tijd is om me te wekken, niet dat ik veel geslapen heb want in mijn gedachten had ik al de zeven spiegels afgelopen nacht al tien keer gevangen. Ik kleed me warm aan en trek mijn warmtepak aan, het is immers maar een graad of drie buiten. Nog geen vijf minuten later zit ik in de auto en rijd naar het water. Eenmaal aangekomen doe ik mijn hoofdlampje aan en sta ik om 05:30 uur half slapend mijn trolley te beladen. Niet veel later wandel ik naar de stek, die zich tussen twee bosranden verschuild in het donker. Op de stek aangekomen pak ik mijn twee hengels uit mijn foedraal en bevestig mijn vooraf beaasde rigs aan de kwik links. Ik maak gebruik van gecoat onderlijnmateriaal dat ik aan een Super Strong haak maatje zes knoop. Om de haaksteel ietsje te verlengen en de inhaking te bevorderen bevestig ik een line aligner op de haak. Een stukje silicone op de haakbocht om de hair te positioneren, maakt deze combinatie toit een gruwelijke prikker. Simpel maar effectief! Op de overgang van het gestripte gedeelte naar het gecoate gedeelte bevestig ik een klein sinkertje en het geheel bevindt zich op ongeveer anderhalve centimeter van de haak. Deze rig heeft me nog nooit in de steek gelaten en is prima toepasbaar op dit water aangezien de bodem vrij hard en vlak is. Omdat ik verwacht dat de vis vrij passief acteert houd ik de rig vrij kort. Op deze manier hoop ik dat in eerste instantie de sinker de haakpunt naar beneden laat draaien en op het moment dat de vis beseft dat er iets niet helemaal pluis is, mijn lood de rest van het werk doet. Als lood systeem maak ik gebruik van een shocker systeem in een safety loodclip. In plaats van de gebruikelijke wartel maat acht, maak ik daarentegen gebruik van wartel maat elf en schuif hierover een klein deel van een tail rubber. Het geheel druk ik in de loodclip, op deze manier zit de wartel vast genoeg om tijdens een verre worp in de loodclip vast te blijven zitten, maar wanneer een vis het haakaas oppakt en met zijn kop schudt komt de wartel moeiteloos los uit de loodclip en kan de vis het gewicht van het lood niet gebruiken om zich te ontdoen van de haak. Belangrijker nog, is dat de bek van de vis niet onnodig beschadigd wordt wanneer het lood op enkele centimeters van de bek heen en weer bungelt tijdens de dril. Als leader maak ik gebruik van een zelf gesplicede leadcore leader.

Omdat ik vis met een gevlochten hoofdlijn knoop ik de leader aan een fluor carbon voorslag van ongeveer twee hengellengtes lang. Doordat ik gebruik maak van een visveilige montage blijft de vis na lijnbreuk alleen over met de rig en niet met de hele montage, een doordacht en erg visveilig systeem! Als haakaas kies ik voor een 15 mm boilie waar ik het ‘kontje’ vanaf snijd, dit doe ik ook met de paarse 14 mm pop-up zodat het geheel mooi en perfect uitgebalanceerd op de bodem staat. Voor de andere hengels kies ik voor éénzelfde set-up maar dan prik ik een spierwit pop-upje bovenop de boillie, het visuele aspect kan in de winter de vis net die ene ‘prikkel’ geven om het aas op te nemen. De eerste hengel is bedoeld voor de rietkraag en de tweede hengel vaar ik uit naar de houten paaltjes die in het water staan.

De beaasde hengels staan schuin tegen mijn trolley aan en in mijn ooghoek zie ik het witte Krill pop-upje wat aan mijn hair hangt door de wind heen en weer bewegen. Ondertussen draai ik mijn banksticks op mijn buzzerbars en niet veel later prik ik deze de ietwat bevroren grond in. Alles staat klaar en een paar minuten later sta ik met mijn linkerhand de lijn te begeleiden die van mijn spoel afkomt, om met in mijn rechterhand de afstandsbediening de voerboot naar de ‘’rietkraag stek’’ te navigeren. In de voerbak ligt naast mijn rig een paar hele, halve en gekrushte boilies welke voorzien zijn van een scheutje baitsoak.

Ondanks het feit dat ik op karper aan het vissen ben, is de zeelt naar mijn mening de mooiste bijvangst.

Ondanks dat het pikkedonker is drop ik mijn montage netjes langs de rietkraag en leg ik mijn hengel met een ‘semi-slappe’ lijn op de steunen. Een paar minuten later drop ik de tweede hengel op een paar meter van de houten paaltjes. Om tijdens een aanbeet de vis vrij van dit obstakel te drillen houd ik deze lijn wat strakker. Het is net geen 06:00 uur en ik ben aan het vissen. Ik besluit direct mijn brolly open te klappen om al mijn spullen droog te zetten, er zijn immers winterse (hagel)buien voorspeld. De ervaring die ik op dit water heb, leert mij dat de vissen in de vroege ochtend, namiddag of late avond gaan azen. Ik zit ondertussen al een uurtje onder mijn brolly op mijn stretcher, het is nog pikkedonker en heb nog geen teken van leven kunnen waarnemen. In mijn gedachten heb ik ondertussen al de beslissing genomen om de hengels opnieuw uit te varen in de aanstaande schemering, misschien liggen ze toch niet helemaal ‘spot on’! Ook het volgende half uur verloopt stil en ondertussen begint de schemering zijn intrede te doen. Vanuit het niets laat de ‘rietkraag’ hengel van zich horen en krijg ik enkele vage piepen. Vanuit mijn brolly zie ik de hanger langzaam naar boven bewegen en wanneer deze met de bovenkant de hengel aantikt begint mijn spoel langzaam te draaien… hij hangt! Ik twijfel geen moment en trek de hengel van de steun af, ik voel weerstand maar al snel heb ik het idee dat ik een brasem aan het drillen ben. Ik begeleid de vis richting de kant en zo nu en dan voel ik dat de vis enkele rake klappen op de hengeltop geeft om vervolgens weer als een ‘natte krant’ naar de kant te zweven. Al vrij snel is de vis op een meter op tien van de kant en begint hij rondjes te draaien onder de hengeltop. Een brasem doet dit beslist niet maar het gaat te licht voor een karper, denk ik hardop. De volgende minuut wordt alles duidelijk en zie ik een mooie zeelt aan de oppervlakte verschijnen voor ik het net er onder schuif. Ondanks het feit dat ik op karper aan het vissen ben, is de zeelt naar mijn mening de mooiste bijvangst die er bestaat en ben ik er ook zeer blij mee. Ik laat de vis even tot rust komen in het net, als ik mijn statief klaar zet en mijn spiegelreflex erop monteer. Ik schiet enkele gave foto's en niet veel later geef ik de mooie zeelt zijn vrijheid weer terug...

Tot zover deel 1 van 'het januari offensief'. Zou het Wesley lukken om karper op de kant te krijgen? Je leest het volgende week in deel 2.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.