Het januari offensief (deel 3)

Dit is het slot van een driedelig artikel. Heb je de eerste twee afleveringen gemist? Bekijk dan aflevering 1 en aflevering 2.

Het is maandagochtend 05.00 uur en net zoals vorige week woensdag word ik gewekt. Nog sneller dan vorige week zit ik al in de auto naar het water en voor ik het weet sprint ik met de volgeladen trolley naar de stek. De rigs liggen al netjes te wachten in de emmer met boilies en snel navigeer ik de voerboot naar de rietkraag. Ik voel dat het lood duidelijk op het harde stuk langs de rietkraag valt en niet veel later ligt ook de obstakel hengel netjes op de steunen. In no-time staat de brolly overeind en de haringen bijna in dezelfde gaatjes geprikt als vorige week. Ik zit op mijn stretcher en ontbrand mijn stove om een bakkie koffie te maken. Plotseling gaat de rietkraag hengel er al vandoor, dat is snel! Niet veel later sta ik met een kromme stok de eerste vis van deze sessie te drillen. Vrij snel geeft dit kleine schubje zich over en soepeltjes glijdt ze over de netrand. Zoals altijd vaar ik direct de hengel weer uit en voer ik wat boilies bij, de vis is actief dus ik ben niet bang om teveel te voeren. Na het schieten van wat foto’s gaat het schubje terug in zijn element. Ondertussen is het al licht en de rest van de ochtend blijft het stil. De forse regen- en hagelbuien maken het er niet makkelijk op. Precies zoals vorige week woensdag is er voor de middag gelukkig wat zon voorspelt. Het begin van de middag nadert en het zonnetje komt door. De mix van donkere wolken en het waterige zonnetje zorgen voor een prachtig decor. Het water is hemelsblauw en de rietkraag kleurt bijna goud. Dit soort momenten maken het verblijven langs het water en daarmee onze hobby zo mooi!


Een ongelooflijk moment

Ergens halverwege de middag besluit ik net als vorige week de hengels opnieuw van aas te voorzien en uit te varen. Het zonnetje staat al een paar uur het water op te warmen en ergens in mijn hoofd zegt een stemmetje dat het in de namiddag wel eens kan gaan lopen. Deze gedachtegang wordt al vrij snel bevestigd, want om een uur of 4 krijg ik al snel een aanbeet van de obstakelstek. Wederom ziet een mooie schubkarper de binnenkant van mijn net en tijdens het uitvaren van deze hengel loopt direct ook de rietkraag hengel af.

Ik vaar de boot die zich op dat moment een meter of tien uit de kant bevindt terug naar de oever en met een beetje geklungel dril ik ook deze vis rustig onder de hengeltop af. Ik heb maar liefst twee vissen in me net en voor even is het een georganiseerde chaos! De hengels worden weer zorgvuldig uitgevaren en de vissen worden op de gevoelige plaat vastgelegd. Het is inmiddels etenstijd en ik verwen mezelf met een bordje Saté Ajam met bami, een echte aanrader overigens! Voor ik het weet is het donker en de avond verloopt eigenlijk helemaal stil, op het gepruttel van mijn versgezette koffie na dan. Die avond nuttig ik een biertje en besef ik dat het voorlopig de laatste nacht aan het water is. Er moet immers weer geld verdient worden en het vissen komt op een wat lager pitje te staan. Stiekem hoop ik dat er in de loop van de nacht of morgen ochtend een mooie spiegel voorbij komt. Om 23.00 uur krijg ik een trage aanbeet op de hengel bij de rietkraag en ga de strijd aan met wat later een langgerekte spierbundel van een schub blijkt te zijn. Om 23.45 uur lig ik weer in mijn slaapzak en sluit ik mijn ogen.


Hebbes!

De volgende ochtend word ik wakker van een enorme regenbui die passeert, wat een hondenweer! Ik raadpleeg Buienradar en ik zie dat het om een uur of negen weer droog wordt. Hierop besluit ik de ochtend uit te vissen en daarna huiswaarts te keren. De hengels liggen nog steeds op scherp en ik heb er vertrouwen in dat er nog een aasperiode zal komen. Een half uur later geniet ik van mijn voorlopig laatste bakkie koffie aan de waterkant en nuttig ik een broodje. Om negen uur gaat het inderdaad minder hard regenen en niet veel later krijg ik uit het niets een keiharde aanbeet op de rietkraag hengel. Er komt bijna rook van de spoel af en de hengel ligt te stuiteren op mijn beetmelder. Als een gek sprint ik naar de hengel en ga ik de strijd aan. Het betreft duidelijk een betere vis en deze rakker is voorlopig niet van plan om medewerking te verlenen. Minuten verstrijken en ik krijg langzaam het idee dat de vis dichterbij komt. Ik begin terrein te winnen en weer een paar minuten later zie ik voor het eerst een schim van de vis aan de oppervlakte. Ik zie direct dat het een grote schub is en wanneer de schub zich voor de tweede keer laat zien zie ik wat een prachtige kleuren deze schub heeft. Deze vis heeft duidelijk zijn winterjas aan! Plots denk ik terug aan vorige week, aan het verspelen van die spiegel, dat gaat mij niet nog een keer gebeuren! De schub geeft zich langzaam over en de voorslagknoop begeeft zich langzaam via de ogen van de hengel naar mijn spoel. Het kan niet meer misgaan! Een paar seconden later steek ik mijn net onder de vis en lift ik het weer omhoog… HEBBES!

Tijdens het onthaken van de vis begint het wederom te regenen. Ik besluit de vis even weg te hangen in de retainer en de hengel snel weer uit te varen. Nog geen 10 minuten later zit ik turend over het water onder me brolly na te genieten van deze ervaring.


Een brute schub met prachtige winterkleuren

Ik besluit om de spiegelreflex tevoorschijn te halen en een foto te schieten van mijn hengels met daaronder de retainer sling met de brute schub erin. Ik schiet enkele leuke foto’s en vervolgens gebeurt er iets ongelooflijks. Een ietwat nieuwsgierig ijsvogeltje besluit om bovenop mijn hengel brutaal heen en weer te paraderen. Als een koning op zijn troon kijkt het prachtige beestje naar beneden en voor even lijkt het of het ijsvogeltje contact zoekt met de schub in de retainer sling. Wat is dit onwijs gaaf om te zien, en wat is het heerlijk om karpervisser te zijn. Ik vergeet bijna mijn spiegelreflex te pakken om een foto te maken, maar heel voorzichtig schiet ik enkele brute platen. Een dikke schub in de retainer en een ijsvogel op mijn hengel… mijn sessie kan niet meer kapot!

Het ijsvogeltje is allang weer verdwenen als het is gestopt met regenen, de schub met zijn prachtige donkere winterkleuren word op de gevoelige plaat gezet. Ik besluit de vis ook even te wegen en het unster tikt de 12 kilo aan. Vervolgens is het tijd om op te ruimen en huiswaarts te keren. In de auto naar huis besef ik dat het ruim twee en een halve maand gaat duren voordat ik weer naar het water kan. Van het verspelen van de brute spiegel, naar het vangen van de brute schub en het aanschouwen van het schouwspel van het ijsvogeltje. Mijn januari offensief is officieel geslaagd!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.