KSN viskampen door de jaren heen

In het voorjaar 2007 vroeg mijn moeder me, “wat ga je doen deze zomer? Ga je weer gezellig met ons mee?” Een resolute nee ging haar kant op maar op het eerste deel van de vraag had ik nog geen antwoord. Het enige wat ik zeker wist is dat ik wilde vissen, zo veel en zo lang mogelijk!

Na enig speurwerk kwam ik op de site van de KSN terecht waar meerdere viskampen werden aangeboden. Blijkbaar waren er nog meer van die debielen als ik want enkele kampen waren al volgeboekt. Na het thuisfront ervan overtuigd te hebben dat ik dit echt graag wilde heb ik me ingeschreven voor de stobbenplas en kwam ik al snel via een aantal fora met andere deelnemers in contact. Veel hadden het over materialen, boilies en technieken waar ik nog nooit van gehoord had. Ik had geen schijn van kans…



Uiteindelijk heb ik met een jongen uit Brabant afgesproken dat we een koppel zouden vormen. Davey was ook een beginner en zette zijn splinternieuwe tent aan de linkerkant van de stek op. Een beetje geïmponeerd door het materiaal van de anderen ben ik verlegen mijn steuntjes aan de rechterkant de grond in gaan drukken, heb de 2 verschillende hengels op de verschillende piepertjes gelegd en ben mijn campingtentje gaan opbouwen. Het duurde niet lang of iedereen had opgebouwd en kwamen zich voorstellen aan de rest van de deelnemers. Stuk voor stuk was iedereen super aardig en de sfeer zat er meteen goed in! Een aantal potjes poker en een berg sterke verhalen maakte het een super geslaagde avond. Ik was echter kapot van de lange dag en ben al snel als een blok in slaap gevallen.

"Piiieeeeeeeeeeep… “wakker worden man, je hebt beet!”

Ik heb een halve minuut nodig om mijn tent uit te kruipen, pak de hengel over en besef me nu pas dat bijna alle deelnemers om me heen staan. Waarom is iedereen nog wakker?! Blijkbaar heb ik door de volle fluiter heen geslapen en zijn zelfs de deelnemers van de overkant eerder ter plaatse dan ik! Ik land uiteindelijk een mooie schub en hij gaat ongeschonden terug. Toch doe ik de rest van de nacht geen oog meer dicht, bang dat ik de volgende vis wel verspeel. ’s Ochtends vroeg ga ik bij Peter Otte langs om te vragen of hij nieuwe batterijen wil halen voor de piepers. Hij biedt echter aan dat ik zijn pieperset kan lenen met sounderbox. Die kan ik dan aan mijn hoofd tapen zodat ik 100% zeker wakker wordt. Dat aanbod sla ik natuurlijk niet af en weet in de rest van de week 2 maal mijn record te verbeteren tot 21 pond! Peter leert me ook de ins- en outs van onderlijnen knopen waardoor ik uiteindelijk nog 16 vissen vang. Compleet gesloopt word ik opgehaald en leef nog weken op een roze wolk. Ik kan niet wachten tot volgend jaar.

Compleet gesloopt word ik opgehaald en
leef ik nog weken op een roze wolk


Het jaar erop wil ik iets meer de uitdaging opzoeken en besluit naar het kamp op recreatieterrein Zeumeren te gaan. Toen ik samen met mijn vismaat het parkeerterrein op kwam rijden schrokken we toch wel even. 30 hectare is toch wel een flinke slok water! Gelukkig loten we een stek centraal op het water en kunnen we alle kanten opvissen. We hebben al snel door dat de deelnemers hier fanatieker zijn dan vorig jaar. Het duurt dus ook niet lang of iedereen is druk in de weer om dè stek te vinden die de week tot een succes moet maken. De vis lijkt echter allemaal aan de andere kant van de plas te liggen en de vissen aan onze kant lijken moeilijk vangbaar. 

Na de derde nacht kom ik al vroeg de tent uit kruipen en vraag me af of de uitdaging toch niet te groot is. Met een prachtig opkomende zon en dampende mist op de voorgrond overdenk ik mijn strategie. In de verte zie ik een enorme bos zwarte krullen langs de oever struinen. Pascal Kik, een van de begeleiders, loopt geheimzinnig het water af te speuren en lijkt kleine voerplekjes aan te leggen. Op de terugweg komt hij helemaal wild langs, “er liggen daar een paar dikke vissen op het voer, ga je zo mee pennen?” Ik had nog nooit “echt” gepend en weet dus niet goed wat ik moet verwachten. Snel maak ik mijn vismaat wakker en gaan richting Pascal. Daar legt hij ons eerst de fijne kneepjes van het vak uit en gewapend met wat mais, een pennetje, wat loodjes en een haakje gaan we richting zijn stek. Mijn vismaat houdt het bijna niet “kijk wat een monsters!”. Pascal had blijkbaar al een hele poos zitten observeren en had al goed door hoe de trekroute van de vissen was. Hij bood mijn vismaatje Roald de beste stek aan en het duurde dus ook niet lang voordat hij met een hoepelkromme hengel stond. Hij had de vis al aan zien komen en dit zou waarschijnlijk een nieuw PR zijn voor hem.

De Snoekbaars in Belgie

Hij lijkt niet te houden en duikt meteen de diepte in. Net als de vis een beetje lijkt mee te komen ramt hij zichzelf het wier in en zit muurvast. Roald twijfelt niet en springt direct het water in. Het maakt alleen allemaal niet meer uit. Het enige wat er nog aan zit is een wierpluk van 12,4kg en 1,56 meter lang. We zijn erg bang dat het water door het zwemmen verstoord is. Na 20 minuten duiken er echter weer een paar vissen op en Pascal laat zien hoe het wel moet! Een spectaculaire dril met een onmogelijk lichte penhengel laat zien wat ervaring kan doen. Hij dirigeert de vis prachtig om het wier en de obstakels heen en weet precies hoever hij kan gaan. Een mooie schub is het resultaat.

Het wordt inmiddels warmer en de vissen lijken weg te zijn. De hengel wordt dus weer voorzien van een loodsysteem en gaat terug op de plek waar hij vandaag kwam. Ook overdag blijft het muisstil en we zitten dan ook een beetje verslagen naar de zonsondergang te kijken. Wat er toen gebeurde zal ik nooit vergeten. Roald zag het niet meer zo zitten na de tegenslag van die ochtend. Hij zit maar naar zijn hengels te staren en vraagt na een lange stilte “Zou die nog gaan deze week?” Ik vertel hem met een super zelfverzekerde blik dat hij over 10 seconden afgaat. Uit verveling begint hij af te tellen en als hij nog 3 seconden te gaan heeft loopt de hengel met één lange streep af! We kijken elkaar verbaasd aan en vragen ons af of we onszelf in de zeik zitten te nemen. Het is mijn hengel en sta nog strak van de verontwaardiging mijn eerste vis van het water te drillen. Na een korte dril is een schub van 10,5kg even de mijne. Lachend zakken we weer terug in onze stoelen en Roald zegt, “nou betweter, zeg het maar!”. Met dezelfde blik vertel ik hem dat de volgende vis binnen een half uur op de mat ligt. Een half uur hebben we echter niet nodig. Binnen tien minuten gaat dezelfde hengel weer van een iets betere vis.

Een verkwikkende duik

Tijdens de dril komt Pascal met zijn bootje onze kant op om foto’s te maken. Net wanneer de vis over het netkoord glijdt, stapt Pascal zijn boot uit en kan de paparazzi aan de gang. Na een serie foto’s wil ik de hengel zo snel mogelijk terug op zijn plaats hebben liggen zodat hij misschien nog wel een keer gaat. Het mag echter niet baten en de week gaat veel te snel voorbij. Ook dit jaar hadden we weer een groep leuke deelnemers waardoor de week super geslaagd ten einde kwam. Van een aantal jongens hoorde ik dat de buitenlandse kampen ook super waren! Volgend jaar mijn eerste buitenland tripje?! Eén ding weet ik zeker, volgend jaar ben ik er weer bij!


Met dezelfde blik vertel ik hem dat de volgende vis
binnen een half uur op de mat ligt


Thuis was ik inmiddels met weinig succes op de Neder-Rijn begonnen. Ik bak(te) er vrij weinig van alleen het riviervissen zelf vind ik nog steeds geweldig. Toen eind oktober de nieuwe kampen online kwamen was ik stomverbaasd dat er een buitenlandse riviertrip bij zat. De Frankrijktrip ging dit jaar naar de Saône en ik had me dus al ingeschreven voordat ik goed en wel wist waar ik precies heenging. Gelukkig bestaat er tegenwoordig internet en ben ik alle informatie die ik kon krijgen bijeen gaan schrapen. Veel had ik daar niet aan want alles was afhankelijk van het sluisvak, jaargetijde, stroming, temperatuur, enz. Het kon dus alles of niets worden. Leuk wordt het in ieder geval.

Eenmaal aangekomen ben ik direct verliefd op de omgeving. Wat een mooie rivier! Ik kan dus ook niet wachten om op te bouwen. Ik heb een stek helemaal achteraan de nachtviszone getrokken dus de spullen richting de stek varen had de voorkeur. Daarvoor moest ik wel even op de boot wachten want ik was niet de enige met dat idee. Al snel komt Daniel Takken aanvaren en helpt me de spullen richting op de stek te droppen. De boot blijft de rest van de week op de stek naast me omdat we tussen de pompenvelden doorvissen. Drillen vanuit de boot is dus noodzakelijk. Ik heb de stek redelijk voor mezelf maar zit wel in het zicht van het volgende koppel die een meter of 30 verder zitten. Op deze manier kunnen we elkaar helpen en met de boot bijspringen.

De eerste twee nachten verspeel ik alle vissen in de vele obstakels die de bodem rijk is. De buren bieden aan de boot bij mij te leggen zodat ik sneller boven de vis zit. Dit aanbod sla ik natuurlijk niet af maar omdat ik niet gewend ben met de boot om te gaan blijf ik de schaarse aanbeten verspelen. Over het algemeen wordt er best goed gevangen en na 4 dagen ben ik nog de enige zonder vis. Daniël is ondertussen een kanaaltje verderop aan het bevoeren en vraagt of ik een avondje mee ga om daar te vissen. We lopen met twee hengeltjes en wat extra klein materiaal ongeveer een kilometer richting het kanaaltje. Het is een klein kanaaltje met veel kleine sluisvakjes. De eerste twee vakken heeft Daniël al een aantal dagen van tijgernoten en boilies voorzien waardoor de eerste aanbeet niet lang op zich laat wachten. Ondanks dat het maar een minischubje betrof was ik niet minder gelukkig met de vis. Eindelijk van die nare nul af.

De saone

Ook Daniël weet hier nog enkele visjes te vangen en nadat we een paar foto’s van de laatste vis gemaakt hebben valt ons de donkere lucht achter ons pas op. Van het ene op het andere moment wordt de lucht pikzwart en dreigt het elk moment los te barsten. We zijn nog maar net terug op de stek of het weer slaat helemaal om. Het avondzonnetje is nergens meer te bekennen en de regen wordt horizontaal door de wind over de rivier geblazen. De bliksem slaat zo vaak in dat het gewoon ligt is buiten en de rivier verandert in één bruine kolkende massa. Die nacht doe ik geen oog dicht, bang dat mijn tent in een vlieger verandert. Ik probeer mijn tent zoveel mogelijk te verankeren met tassen en mijn stretcherpoten. Ik ben bang dat als ik overeind kom, het hele zooitje de lucht in verdwijnt. Uiteindelijk val ik toch in slaap en als ik de volgende ochtend wakker word regent het nog wel maar lijkt het ergste over. Ik besluit mijn regenpak aan te trekken en de schade eens op te nemen.

Bij mij staat alles gelukkig nog maar helaas was niet iedereen zo fortuinlijk. De tent van een van de deelnemers had wel besloten het luchtruim op te zoeken en was tot op het bot nat geregend. De daaropvolgende dag werd het weer stralend weer waardoor iedereen de kans kreeg om weer een beetje op te drogen. Vissen was er echter niet meer bij. De rivier was veranderd in een ontembare modderstroom vol losgekomen waterplanten en takken. Onder het genot van een gezamenlijk avondmaal bij Daniël op de stek wordt er door een aantal jongens voorgesteld om een dag eerder naar huis te gaan. Vissen gaat niet meer en ondanks de gezelligheid is dat toch wel de rede dat we daar zijn. De rest stemt ermee in en we vertrekken weer met een mooi avontuur op zak richting huis.

Water naar de zee dragen… Stekken wiervrij maken

De zomer daarop word ik 19 en mag dus niet meer mee naar de viskampen. Ik word echter niet lang na het kamp in Frankrijk benaderd of ik wat voor de KSN Commissie Jeugd wil betekenen. Daar hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken. Ik kende de groep al redelijk en het leek het me ontzettend leuk de kampen nu eens achter de schermen te organiseren en natuurlijk te begeleiden. Het jaar erop ben ik dus weer aanwezig op het kamp waar het ooit allemaal begonnen is, de Stobbeplas in Lutten. Ondanks dat we bijna de hele week regen hadden heeft iedereen het ontzettend naar zijn zin. Er wordt goed gevangen en herken mezelf in de deelnemers toen ik mee was. De gezelligheid overheerst en het enthousiasme van de deelnemers werkt aanstekelijk. Dus ook dit jaar ben ik natuurlijk weer mee geweest, en wel naar het jeugdkamp in België. Dit water is een heuse PR-killer die er ook dit jaar voor zorgde dat een aantal deelnemers hun records konden opschroeven.

Ook dit jaar sneuvelen er weer verschillende records

Eind oktober komen de kampen voor 2012 weer op de site te staan. Achter de schermen zijn we er alweer druk mee bezig en ik weet zeker dat het ook dit jaar weer een knallend succes gaat worden. Benieuwd waar we heengaan? Houd de site in de gaten en wie weet zie ik je dan op een van de kampen!

Tijmen van der Sande

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.