Romancing the carp (deel 1)

De natuur is totaal ontregeld en het is te warm voor de tijd van het jaar. Er zijn een paar korte vorst periodes geweest. Maar echt alles onder het ijs hebben we deze winter nog niet meegemaakt. Het is heel raar, maar wintervissen hoort er bij en het is echt een van mijn favoriete periodes. Het is vele malen rustiger aan de waterkant. Alles is intenser, de geluiden dragen verder in de nacht. De roep van de uil. Een eend die begint te kwaken. Scharrelende diertjes bij de tent. De natuur zucht onder het harde bestaan tijdens de winter.
 


Ik waardeer de rust. Karpervissen is voor mij zoveel meer dan alleen een karper op het droge sleuren. Van kleins af aan vis ik al en het is mij met de paplepel bijgebracht. Mijn opa is degene die mij enthousiasmeerde op aanstekelijke wijze. De stapjes in de hengelsport werden mij gedoseerd bijgebracht. Eerst met de vaste hengel, een jaar lang. Ondertussen elk bezoek werd een werphengeltje in mijn handen gegeven, die voor mij bestemd was. Ik moest eerst de kneepjes leren en de basisvaardigheden van het knopen van een haakje met bled. Snoertjes aan elkaar maken en een vaste stok optuigen, dobber uitloden etc.

Na een jaar en na het beheersen van de basis technieken werd ik eigenaar van mijn eerste werphengel. Het was een bruine telescopische Shakespeare met een goudkleurige reelhouder en zwart foamen handvaten en goudkleurige ogen, met een uitgeschoven lengte van 270cm. Het molentje was een type Mitchel, die later nog wel eens denigrerend een koffiemolen werd genoemd, maar waar men tegenwoordig echt wel liefhebbers voor heeft, die er stad en land voor afreizen er een te bemachtigen.  
 


Zo zie ik ze graag!


Waarom vertel ik dit, omdat ik denk dat het zo hoort en dat al die stappen die ik heb moeten doorlopen als kind, aan de basis staan van de waardering voor mijn hobby. Het constant op stap gaan met een leermeester. Het verdienen van het echte werk. Het bijbrengen van respect voor de natuur en je vangst. Het kunnen genieten zonder hengel en er altijd maar mee bezig zijn, er totaal door gegrepen zijn en het beschouwen als een levenswijze. Als je ergens heen gaat om te wandelen of als je ergens uit eten gaat. Altijd maar op zoek naar vis, turen naar de waterpartij die er is. Kijken of je nog vissen kunt spotten. Als je ergens op een bruggetje staat, dan gaat de blik niet alleen over het water, maar natuurlijk tevens in het water. Zwemt er iets met vinnen? En als je eindelijk iets bespeurd dan ben je tevreden en gebiologeerd staar je dan naar de vis(sen). Hoe ze zwemmen en of stil liggen en slechts de vinnen bewegen. Je raakt gedesillusioneerd in de tijd. Heel irritant voor je omgeving, de mensen om je heen raken wel eens vermoeid. Een stem uit de verte gonst ergens dat we verder gaan lopen. Het dringt niet door en de stem word feller en geagiteerd. WE GAAN MARTIJN! Het dringt nog maar half door en verschrikt kijk je om je heen, om in eens te realiseren dat ze al doorgelopen zijn.
 


Vissen is meer dan alleen een mooie rodpod


Karpervissen is een way of live. Je komt dan met gelijk gezinden in aanraking en zo leer je bij. Maar sommige dingen lijken gewoon niet te leren voor enkelen. Er is altijd weer een groepje dat het weet te verpesten. Van dat volk die hun stek nooit schoon achter laat. Stekkenpeezers die eerst vriendelijk een praatje kwamen maken en de keer erna exact op dezelfde plek zitten. Ergernissen van andere vissers lopen soms hoog op en maken het plezier in je hobby er weer iets minder op. Het beste is dan ook gewoon om terug te gaan naar de basis. Keer terug naar de essentie en probeer zoveel mogelijk contact te vermeiden met andere vissers. Uiteindelijk vis je voor jezelf. Al lijkt dat voor sommigen ook weer niet zo. Die lijken er meer op te kicken als een ander zegt; “ nou nou dat is een mooie karper”. Ze zijn zelf jaloers als een ander iets vangt. Op de foto meer proberen op te vallen dan de vis zelf. Van dat soort zaken.
 


Wintervissen hoort er bij en het is echt een van mijn favoriete periodes


Het is wel irritant dat dit soort gasten ook vissen. Ze letten niet op als ik ze uitleg hoe een vis heet en waarom en op details hoe de vis te onderscheiden. Ze vragen tien keer het zelfde aan me en als ze dan een vis hebben, vragen ze nog aan mij, is het deze. Ze hebben het dan nog verkeerd, terwijl ik het meteen in een seconde al had gezien om welk exemplaar het gaat. Vissen is meer dan alleen een mooie rodpod, voerboot en een camouflage kleding. Erger nog twee vismaatjes die het zelfde tentje hebben, dezelfde leger kleding dragen. De tenten het liefst een metertje naast elkaar zetten. De kaken stijf op elkaar houden als je een praatje wil maken of juist het tegenover gestelde. Dat een van de twee een opschepper eerste klas is en de meeste, grootste karpers heeft en de ander er sullig bij staat “ja”, te knikken.
 


Daar doe ik het voor


Wat me ook waanzinnig irriteert is als je het over een artikel of een boek hebt en ze kennen die vissers niet eens. Het interesseert ze niet, vissen al jaren alleen op de zelfde manier, leggen ze dan uit. Dan denk ik, als je een beetje voetbal bijhoudt omdat je het leuk vindt, weet je toch ook wie Gulit is? Als je een beetje van gitaarspelen houdt, weet je toch ook wie er met Jimmy bedoeld wordt? Zo moet je toch ook als liefhebber ook wel op de hoogte zijn van wie Steve Briggs is? Je doet je hobby niet bepaald eer aan als je geen benul hebt wie er nu mooie boeken en artikelen heeft geschreven met opzienbarende vangsten om heerlijk bij weg te mijmeren. Bij mij gaat dat er maar slecht in, dat onwetende, dat onverschillige. Dan denk ik dat die persoon iets anders net zo leuk kan vinden en bijvoorbeeld op het zelfde niveau kan begeven in de wondere wereld van het punniken. Zolang ze dan maar complimenten krijgen van andere punnik fanaten. Zo van:”nou nou, dat is een mooie punniknaald, of dat is een verrassende steek!” Ga a-s-j-u-b-l-i-e-f-t toch allemaal punniken man!  Bezet het water niet, vang niet per ongeluk mijn target en erger nog beschadig hem omdat je niet weet hoe je een vis fatsoenlijk vast moet houden en behandelen. Waar doen ze het voor, waarom vissen ze? Om hun nieuwe glimmende hengel op de steun te zien liggen?
 


's Winters is alles intenser


Wil jij weten hoe dit verhaal verder gaat? Lees dan morgen het tweede deel van 'Romancing the carp' van Martijn Dikken.
 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.