Spiegelverslaving

Op het moment van schrijven zitten we alweer halverwege het paasweekend van 2016. Ik zit voor een sessie van vier nachten aan een water wat ik als ‘thuiswater’ beschouw. Het water beslaat zo’n 140ha en bevat een mooi bestand aan Valkenswaardspiegels. Ook zwemt er een deel aan schubkarpers op, waarvan de meeste tot knolletje benoemd mogen worden, maar ook enkele betere exemplaren hun rondjes zwemmen. Dit water heeft voor mij alle ingrediënten om mij echt een visser te voelen wanneer ik hier vis. Het is met wat wind een ruig water, vanaf mei staat het bommetje vol met wier en het is aan wat regels gebonden die zo nu en dan ook aan de laars gelapt dienen te worden.

Zoals de titel doet vermoeden kom ik hier al zo’n twaalf jaar mijn honger naar zwaar beschubte spiegels stillen. Ieder voorjaar is het weer de vraag wanneer ze te vangen zijn, het ene voorjaar is immers het andere niet. Normaal gesproken zou ik met de huidige temperaturen hier niet zijn neergestreken voor zo’n lange sessie, maar met over een krappe vier weken een kleine meid op komst dringt de tijd om mezelf volledig aan mijn ‘verslaving’ over te kunnen geven. Door jarenlang opgedane kennis van het water weet ik inmiddels wel wanneer de tijd daar is. Zo wist ik nu bij voorbaat al dat de kans op wat moois zeer gering was. De resultaten van de afgelopen drie nachten bevestigen mijn vermoedens; op vanochtend een zeelt en twee dagen geleden een losser na geen actie. Mijn gedachten gaan dezer dagen dan ook veel naar de successen en de vele andere mooie momenten die ik hier mocht beleven. Zou ik nog een kans krijgen? De afgelopen dagen heb ik meerdere stekken bevist om te zien welke zone al wel productief zou zijn. Eén stek bracht in ieder geval een aanbeet en met de laatste nacht aanstaande wordt het straks nogmaals verkassen om daar mijn geluk beproeven.


Met schubben zo groot als een handpalm.

In gedachten dwaal ik af naar het voorjaar van 2013. In het prille begin van april had ik al enkele goede sessies, met meerdere mooie vissen, achter de rug op mijn favoriete voorjaarsstek. Ik genoot van wat het water mij te bieden had en zette mijn zinnen op een ander deel van het water. Een ondiepe oeverzone, volledig begroeid met riet, schreeuwde om bevist te worden. Met een graadje of 15 overdag en in de nachten zo’n 10 à 12 graden, gecombineerd met een zuidwester kracht 4 moest de vis daar gewoonweg liggen!

Er werden twee rigs op zo’n 300m afstand strak voor het riet gevist en de 3e vond zijn plek op een zandplaat links op zo’n 80m afstand. Vanwege de grote afstand koos ik voor een 240gr inline lood dat volledig schuivend gevist werd. Een simpele semi-stiff rig met soepele hair met daarop twee 12mm bolletjes maakte het geheel af. In de avonduren was het nog stil, maar rond middernacht ging het los! Na een nacht van drillen en uitvaren kon ik in de ochtend de balans opmaken en vijf prachtige spiegels noteren. Van deze vissen sprong er één echt uit, een 16kg wegende schoonheid met schubben zo groot als mijn handpalm, welke tegenwoordig op mijn bovenarm prijkt. Een bevriende visser en tevens naamgenoot kwam langs voor de foto’s en met een voldaan gevoel, waarbij de honger weer gestild was, kon ik de reis naar huis weer aanvangen.


Een bijna-volschub

Terug naar de dag van vandaag. Ik zie inmiddels dat de klok niet stil staat en dat het zo tijd wordt op te gaan ruimen en deze stek te gaan verlaten. Schrijven we voor vandaag ook maar weer een blank bij. Hoe anders verliep een najaarssessie in september van datzelfde jaar op deze stek… Deze keer was ik er met Bert voor een dagsessie op uitgegaan. Bert zou graag eens een vis van groot ruig water vangen dus dat was de insteek voor die dag. Ik had mijn twee hengels in een hoek geplaatst waar de zuidwesten wind vol in stond. Bert zijn hengels stonden 25 meter verderop. Ik mocht als eerste het gevecht aangaan met, wat later bleek, een prachtspiegel van 15.8kg. Snel de rig weer uitgegooid, wat foto’s geschoten en wachten op de volgende aanbeet. Erg lang hoefden we daar niet op te wachten en Bert mocht een schub bijschrijven. De volgende aanbeet zou weer voor mij zijn dus ook nu weer snel de rig op zijn plaats gebracht. Ook nu weer een aanbeet op mijn linker hengel, welke ik flink in een kromming moest trekken om de vis bij een struik vandaan te houden. Beiden stonden we met ons waadpak in de golven ongeduldig af te wachten wat er zich aan de haak bevond. Een aantal minuten later kon ik de vis over het koord trekken en werden we beiden dol enthousiast over wat er in het net lag. De schubben van deze spiegel waren in het net al duidelijk te zien. Na het klaarleggen van de mat en de camera tilden we de vis uit het water en voelden we een aardig gewicht. Het bleek zowaar een bijna volschub spiegel van 18.6kg te zijn! Helemaal over the moon vond ik het mooi geweest voor die dag en de rest van de aanbeten waren voor Bert die er nog twee op zijn eigen hengels wist binnen te halen. Voldaan reden we in de avond weer richting huis.


De verslaving is gevoed

Het is inmiddels 2e paasdag en de laatste uurtjes van de sessie breken aan. Op deze stek heb ik al menig grote vis mogen vangen en ik was van plan daar ook nog over uit te wijden in dit schrijven. Maar het verkassen bleek een goede zet en heb gisteravond mijn beloning voor de gedane moeite op de gevoelige plaat mogen vastleggen. Een hoog gebouwde spiegel, met aan één zijde redelijk wat schubben, heeft de verslaving voor even gevoed. Met haar 16.3kg ook nog eens een mooi gewicht om het seizoen hier te mogen openen. Een 10mm pop-upje en wat boilie kruim op een niet eerder door mij beviste spot volstond om haar tot een aanbeet te verleiden.

Nu het vaderschap aanstaande is zal mijn vistijd drastisch dalen ten opzichte van wat normaal is voor mijn doen, maar dat heb ik er uiteraard voor over. Mede door de nachtdiensten van mijn vriendin was ik vaak voor een kort nachtje aan het water te vinden. Deze viste ik meestal in de buurt, want rond zessen dient er weer gewerkt te worden. In de weekenden kwamen de wat verder gelegen wateren aan bod, waaronder dit water. In de nabije toekomst wordt het dus keuzes maken welk water te gaan bevissen en welke tactiek er mogelijk is in combinatie met de zorg voor de kleine. Hoe dit alles uitpakt zal moeten blijken en wellicht komt dat in een volgend artikel aan bod.

Martin Kattekamp

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.