Ups-and-downs (deel 2)

De volgende sessie heb ik zomaar 2 nachten om te gaan. De meiden zijn met mijn ex op vakantie, dus ik heb drie weekenden om te gaan vissen. Het eerste weekend is waardeloos. De mussen vallen van het dak, hitte records worden gebroken dus Cynthia en ik liggen lekker de hele zaterdag op Bussloo. Weg 1 vis weekend, nog twee te gaan,…  plannen worden gesmeed. Het werd wel weer eens tijd om met mijn maatje Martijn te gaan vissen. En zo geschiedde. Na de laatste keer dat ik op deze plas had gevist (zie vier maal bizar) ben ik er niet meer geweest.

Ik viste toen vanaf een grote stek waar ik alle kanten op kon en niet te vergeten bovenop de “winterstek”. Ondanks dat anderen hier telkens vis vingen, lukte dat mij niet, maar kwamen de vissen juist allemaal vanaf de overkant. Ik was er toen al achter. De vissen komen daar uit de holding vandaan en trekken langs deze punt naar de andere kant van de plas. Mijn besluit stond toen al vast. De eerst volgende keer ga ik daar vanaf de overkant vissen. Juist dat wat ik graag doe. Onder de kantjes vissen met slappe lijntjes. Een erg onderschatte methode. Meestal vissen de mensen naar de overkant, maar vergeet je eigen kant nooit. 

Vergeet nooit je eigen kant
Vergeet nooit je eigen kant
Foto: Tom Lenters

Het plan is dat ik vrijdagavond al naar de plas rijd en dat Martijn zaterdag wel un keertje kompt…. Jaja. Hij heeft een feestje…hmm ... Het wordt in ieder geval even sjouwen. Het is geen stadsvijvertje waar je je auto kunt neer zetten en je spullen vlakbij het water kunt opzetten. Nee, .. hier moet ik drie keer heen en weer. 500 meter stekkeren over een heel nauw paadje met aan de ene kant bos en de andere kant een steile afgrond van 5 meter diep. Niet heel fijn als het geregend heeft. Het glibbert dan ook nog eens lekker over de klei. Maar goed, ik moet en zal daar onder het kantje vissen.

De stek zelf is ook krap en ik kan er dan ook maar net een brolly kwijt. Bij een eventuele beet kan ik niet te gehaast zijn want dan lig ik een meter lager in de plomp. Ik kan maar twee hengels kwijt. Er gaat er 1 rechts onder een struik. Daar staat twee meter water onder, en de ander links op de grindplaat waar ik in het voorjaar de vier vissen ving. Ik voer niet te veel maar wel heel gespreid. Ik vermoed dat de vissen onder de kant komen aangezwommen. Vanaf waar weet ik niet want zowel links als rechts lijken holdings. Grote bossen waar de vissen onder kunnen liggen.

Ik verveel me geen minuut
Ik verveel me geen minuut
Foto: Tom Lenters

Inmiddels is het tijd om mijn slaapzak op te zoeken. Ik besluit nog wel om het muggen net er voor te hangen, want ik wil niet weer geprikt worden. In het voorjaar kwamen de beten vooral ’s nachts. Dus ik verwachtte dat het nu ook wel zo zijn. Dat word dus iets later, 05.00 uur om precies te zijn. Drie piepen, de slip zit na genoeg dicht want ik lig in de buurt van de takkenzooi. De hengel staat helemaal in een bocht en langzaam tikt de slip. Als ik de slaapzak van me af gegooid heb en me door het muggen net worstel, kom ik beneden bij de hengel die kraakt en piept. Ik zie de lijn richting het open water gaan, weg van het gevaar. Prima. Ik hoef nu alleen de hengel nog maar op te pakken en draai de slip iets losser, de vis reageert direct en duikt de diepte in. 

Aan de zenuwachtige staartbewegingen denk ik met een kleine vis te maken te hebben. Het gevecht stelt ook niet heel veel voor en als ik de spiegel over mijn netkoord trek na een minuut of vijf, zie ik dat het toch niet zo’n heel kleine vis is. Wel een prachtige gekleurde spiegel, zoals alle vissen hier. Ze hebben allemaal wel iets moois. Oh en het is niet de linker grindplaat hengel.. en als om 06.45 uur de rechter hengel weer af loopt weet ik wel zeker waar de vissen vandaan komen. Alleen als ik deze keer de hengel op pak, voel ik nog net hoe de vis een keer met de kop schud en de haak zijn houvast verliest ,… kak! Altijd vervelend, maar ik knoop snel weer een pva zakje met voer onder de haak en slinger de rig weer onder de boom, in de hoop dat er zich nog een vis meld,…. Dit gaat niet meer gebeuren.

Pas op het afstapje...
Pas op het afstapje...
Foto: Tom Lenters

Het is ondertussen 09.00 uur en ik besluit op te ruimen want het belooft weer een warme dag te worden en als ik dan weer drie keer met volle bepakking over dat enge richeltje moet stekkeren… het zweet breekt me al uit bij de gedachte. Het plan is namelijk dat Martijn en ik samen een grotere stek bevissen waar we alle kanten op kunnen. Maar ja, dat gassie appt me net dat ie om 06.00 uur pas weer thuis was… ik zeg nog, dan kom je hier maar je roes uit slapen, dan let ik wel op je hengels… iets met een scooter die nog ergens staat en geen vervoer besluit mij om dan maar het beste er van te maken. Tijdens het wachten en observeren, van de tientallen (grote) vissen, die allemaal in het midden lekker van het zonnetje genieten, zie ik rechts in de verte een vis pal onder de kant springen. En volgens mij was het geen kleintje. Als deze vis dan drie minuten een stukje verderop nog een keer springt en nog eens, kom ik toch maar eens van mijn luie krent. Ik verwacht niet dat de vissen nu azen met deze warmte, maar ik ben wel heel benieuwd wat hier nou telkens sprong. 

Ik besluit om richting de plek te wandelen waar de vis sprong. Ook hier ligt het water een meter of vijf lager. Ik moet wel door het bos. En als ik in de buurt denk te zijn en me af vraag waar het nu was, springt de vis precies voor me voeten, ja en dan vijf meter lager dus. Het treft ook nog eens, want hier kan ik enigszins ook nog naar beneden en beter nog, er is zelfs een plek om nét een hengel kwijt te kunnen. Ik besluit hier ff op mijn kont te gaan zitten. Fijn is het niet. Het is zo stijl, dat ik telkens weg glij. Maar na een minuut of vijf slaat mijn hart een keer over! Wow! Er zwemmen twee hele grote vissen echt voor mijn voeten langs. Ze komen van rechts onder de takken vandaan en zwemmen heel rustig over de gele zandplaat die daar ligt. Bovendien heb ik uitzicht over een groot deel van het midden van de plas waar de vissen nog altijd lekker in de zon hangen. 

Echt een fantastisch uitzicht. Dan,.. een donkere schaduw over de gele zandplaat. Een spiegel met een rug als een biels, niet normaal. Ik kan amper mijn emoties in toom houden. Als de vis uit het zicht is, krabbel ik snel naar boven. Ik moet me vast houden aan takken om niet weer terug naar beneden te glijden, maar al snel ben ik boven en sprint naar mijn vis spullen. Ik pak alleen het hoognodige bij elkaar en ga zo snel mogelijk weer terug. Nu oppassen dat ik niet met de spullen naar beneden donder. Wonder boven wonder kom ik zonder gebroken benen en / of hengel beneden.

Je moet er wel een stukje voor lopen
Je moet er wel een stukje voor lopen
Foto: Tom Lenters

Er kan maar net een hengel staan. Deze plaats ik parallel aan de oever zodat ie niet over het water steekt. Ik strooi wat voer een paar meter uit de kant, bestaande uit halve boilies, tijgernoten en hennep. Ik zie het voer naar beneden dwarrelen. Het is er kraakhelder en ik kan mijn lood en pop up nootje met gebroken nootje zien staan. Het lood ligt strak naast een tak die op de bodem ligt. De fluoro carbon lijn is voor mijn ogen niet zichtbaar, hopelijk ook voor de karpers niet. 

Het wachten kan beginnen. Na een kwartiertje komen er vier grote schimmen van rechts aanzwemmen. Twee kleine karpers en twee brasems. Brasems zijn hier zeldzaam. Ik kijk dan ook best verbaasd. Helaas tonen ze geen interesse in het voer. Ondertussen vermaak ik me kostelijk. Het weer is aangenaam. Ik zit op een steile kant tussen de bomen, op een bed van mos zo’n twee meter van het water. Ik kan prima de luie karpers in het midden van de plas zien liggen. Maar ook dichterbij de kant zwemmen vissen voorbij. Regelmatig buitelen er kleine vissen. Ik vermoed dat dit de forellen zijn die eens per jaar worden uitgezet voor een verenigings wedstrijd. 

Na een tijdje verschijnt er in eens een hele groep kleine karpertjes op de stek. Nu schiet me dat ook te binnen. Hier had Martijn het over. 100 kilo karpertjes hadden ze uit gezet. Niet slim als je het mij vraagt, maar goed. Ze zwemmen er nu eenmaal en voorlopig is er nog geen sterfte onder de huidige populatie, gelukkig maar, want dan zou ik erg verdrietig worden. Het is erg leuk maar ook leerzaam hoe de visjes azen en reageren op alles wat er om hun heen gebeurt. Op een gegeven moment bijvoorbeeld, duikt er een meerkoeten jong en dat doet de groep uit elkaar stuiven. Ze komen snel weer terug en ondertussen heb ik snel weer wat handen hennep gestrooid en boilies in hele kleine brokjes. De noten laten ze liggen. Ik heb het idee dat, als de kleintjes maar lekker smikkelen, de groten vanzelf wel nieuwsgierig worden, en inderdaad. Het duurt niet lang voordat de grote vissen ook aan tafel schuiven.

De auteur met een van de spiegeltjes
De auteur met een van de spiegeltjes
Foto: Tom Lenters

Op een gegeven moment komt er een vis dichterbij aan de oppervlakte. Draait daarna om weer even in het zonnetje te liggen, maar duikt daarna weer heel langzaam de schaduw in richting mijn voerplek. Het gaat vrij langzaam en ik besluit dit te filmen. Er komt nog een vis bij. Deze is aanzienlijk dikker dan de eerste die ik al best groot vond. Dan sluit er nóg een vis bij die twee aan en gedrieën zwemmen ze heel langzaam naar de kant en dus naar beneden. Ik ben er van overtuigd dat ze het voer hebben opgemerkt. Inmiddels heb ik het niet meer. Mijn hartslag zit op 180 slagen per minuut en ik blijf filmen.

De koppen gaan nu echt naar beneden en met dat ik denk dat ze gaan vreten, komt er een vis zeer dicht onder de kant van rechts. Die ziet mij en schrikt zich een hoedje. Ja haha. Leuk. Maar op dat moment vond ik het niet leuk. De vierde die er als een haas vandoor stuift, neemt die andere drie mee in zijn vlucht. Fuck erde fuck!

Ik moet mezelf dus beter verstoppen. De hengel gaat nog verder de kant op en de molen staat achter de boom. Ik zelf ga een stuk hoger zitten en meer achter de boom die aan de waterkant staat. Vergis je niet. De vissen kennen hun huis als hun broekzak. Zie het als… je komt thuis en er hangt ineens een emmer aan je voordeur! Dat is toch vreemd? Zo zien die vissen dit ook. Het is hun vertrouwde omgeving, en ineens zit daar een object die daar nooit eerder zat en dan dat glimmende ding. Dit is niet pluis! Wegwezen! Lees het nieuwe boek van Ernesto Kamminga maar. Die gaat daar nog veel verder in door. Dieren zijn niet dom. Hun instinct helpt ze bij gevaar. Sommigen zijn wat roekelozer en dommer. Maar het is ook niet voor niks dat er altijd vissen op wateren zijn die nooit of zelden de fout in gaan.

Ik blijf de kleine vissen lokken met klein voer. De noten blijven wel liggen voor de grotere. Al met al zit ik van ongeveer 12 uur tot 18 uur daar onder het kantje. Ik heb me er geen minuut verveelt. Wat een unieke plek. Het zou toch ook wel mooi zijn als ik er ook nog eentje kan vangen.

Een unieke plek
Een unieke plek
Foto: Tom Lenters

Mijn hoofd doel is om in ieder geval de kleintjes aan het azen te houden. Het is sowieso prachtig om te zien, maar dus ook om de grotere te lokken. En die komen. Om het kwartier glijdt er wel eentje over de gele zandplaat met voer. Sommigen nemen een paar hapjes en verdwijnen weer, anderen nemen de tijd en pluizen de boel goed uit. Tot drie keer toe zag ik drie verschillende vissen mijn pop up aasje met de bek beroeren. Een graskarper knalde er lomp met zijn neus tegenaan en zwom verder. Een schub nipte er even van maar zoog niet en een derde schub zoog het hele zwikje naar binnen en ik zat al startklaar,… maar er gebeurde niks. In de stofwolk zag ik de rig weer liggen en de vis verdween, de slimmerik. 

’s Middags waait het iets harder en ik kan nu minder goed observeren. Ik zie dat de kleintjes er zijn en dat er weer een dikkerd zich er bij voegt. Het zijn nu vage schaduwen, maar ik zie dat ze wel op de kop gaan staan om te vreten! Want inmiddels zijn het er twee en ze zitten ook behoorlijk in de buurt van mijn aas. Mijn hartslag versnelt weer wat. En nog voor ik het goed en wel door heb, zie ik ze in paniek weg vluchten. Maar nu strekt de lijn zich ook en begint de slip te ratelen!! Yes! Er hangt er een. Ik hoef me niet te haasten, de vis vlucht naar het midden en daar is geen gevaar. Bovendien moet ik voorzichtig naar de hengel kruipen anders donder ik er misschien wel bovenop.

Er is maar weinig ruimte. Op mijn hurken pak ik de hengel en begin aan de dril. Na vijf minuten kan ik de vis eigenlijk vrij gemakkelijk naar me toe loodsen. Het net gaat te water en de vis knalt er vandoor! Wow! Dat had ik niet verwacht. Ik dacht dat het kat in het bakkie was. Na weer een vijftal minuten probeer ik het nogmaals. Weer veel paniek en hij springt nog net niet uit het water. Dit moet makkelijker gaan. Zodadelijk verspeel ik hem door dit geklungel. Ik trek mijn sok uit en stroop mijn linker broekspijp op. Daarna de andere sok, mijn voet glipt over de rand, ik glij weg en plons te water…nou ja, ach het is warm. Dus ik waad nu maar met broek en 1 sok aan naar voren. Het is er zo krap en boven me hangen takken, zodat ik de hengel op de helft vast houd zodat ik makkelijker de vis kan scheppen. En dit lukt dan ook. Yes! En het is nog een mooie ook. Een prachtig gekleurde schub weer. Martijn maakt de foto’s en samen gaan we later de nacht in. De rigjes komen op de hotspots.

Een prachtig gekleurde schub
Een prachtig gekleurde schub
Foto: Tom Lenters

Hoe het kan weet ik niet. Maar we werden beide wakker ’s morgens zonder een aanbeet. Heel apart. Ik zit vanaf 05.00 uur al weer lekker voor de plu te genieten. Maar waar normaal er veel op het midden gesprongen word, zie ik nu amper een kring. Alleen links in de kom waar Martijn een hengel heeft liggen, springt soms een vis. Ik maak koffie en eet een broodje. Dan, pas om half zeven zakt de hanger naar beneden onder de mooie klanken van de Delkim. Ik graai de hengel van de steunen en ros de hengel naar achter. Snel draai ik weer op en probeer contact te zoeken… maar nee. Geen weerstand. Balen. Gemist. Terugzwemmers zijn geen fijne beten. En ook nu heeft er eentje de rig uit zijn bek kunnen schudden. Het lood is los gekomen, dat wel, maar dat mocht niet baten. Jammer. Snel vaar ik de rig weer uit. 

Als we later opruimen, draai ik de rechter binnen. Die heeft geen leven laten zien. Ik zit direct vast…shit, de hele nacht voor joker gelegen. 

Up’s en down’s zullen we maar zeggen. Martijn. Bedankt weer voor de gezelligheid. Doen we snel weer over!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.