Laat ik nog maar eens benadrukken dat ik mijzelf niet als “expert” beschouw. Daarvoor ontbeer ik die levenslange ervaring (en kennis) die sommige cracks met zich meedragen. Ik heb alleen wel een redelijk stel hersenen, het vermogen om langdurig informatie in mij op te nemen en ik kan goed verbanden zien. Allemaal minder origineel, maar toch ook een soort talent. Daarbij heb ik een diepe passie ontwikkeld voor die aas-zijde van onze hobby en ervaren dat je vanuit dit perspectief meerwaarde kunt bieden aan jouw visserij als geheel. Het hoe en waarom heb ik al eens beschreven. Én ik vind het leuk om mijn “hersenspinsels” die gaandeweg ontstaan met andere vissers te delen... zinnig of niet.
Wie mijn eerdere blogs heeft gelezen weet dat ik van huis uit sociaal ben aangelegd, maar dat ik in mijn visserij vooral solistisch te werk ga. Dit alles heeft te maken met keuzes en afspraken thuis en op het werk. Het komt er in de basis simpelweg op neer dat ik het erg leuk vind om in het gezelschap van anderen te vissen, maar dat mijn vismaten aan het werk zijn op het moment dat ik vrij ben (of andersom). De kansen die ik krijg om gezellig met vrienden naar het water te gaan probeer ik dan ook aan te grijpen en reden temeer om snel te plannen toen Ben van Boekel mij een tijdje terug appte voor een social.
Als je een kind vraagt: “teken eens een visser.” geheid dat je de meest uiteenlopende tekeningen zult zien. Kinderen hebben een bepaalde fantasie, die wij ons als volwassenen nog maar moeilijk kunnen heugen. Soms, als je heel goed nadenkt en je je ogen sluit lukt het vast nog wel, maar verwachtingen van de wereld om ons heen doen ons anders geloven en handelen, behalve wanneer succesjes zich voordoen. Zo voelde ik mij dus op de nacht van 23 op 24 augustus j.l.
Het is alweer even geleden dat ik iets geschreven heb over de meerwaarde van het denken over aas of het zelf boilies samenstellen. Het laatste deel van mijn reeks “hersenspinsels” over “dat balletje” dateert uit 2017, dus hoogste tijd voor een vervolg. In dat laatste deel beschreef ik een drietal referenties, aangevuld met die beroemde 80-20 regel. Daarmee de suggestie dat het beter is om je te richten op enkele elementaire zaken van je visserij en deze goed te borgen, dan je te verliezen in de zoektocht naar perfectie. Alles bedoeld ter inspiratie, zodat je naar wens je eigen ideeën en ervaringen kunt scherpen; de context kunt verrijken waarbinnen je jouw boilie, die “gereedschapskist”, inhoud geeft.
Daar sta je dan aan de oever van het water. De slaap kan ik niet vatten en terwijl de maan in volle glorie aan de hemel prijkt, blaast een Noord-Wester wind in mijn rug die wat verkoeling verschaft. De temperatuur liep deze nacht amper terug en het zou al vroeg dag worden. Mijn horloge liet mij weten dat het inmiddels al 04:00 uur onder de ochtend was. Een warme dag lag in het vooruitzicht. Nederland zwichtte deze week onder tropische temperaturen, terwijl de natuur in al haar weelderige pracht haar schreden moeizaam, maar gestaag voortzet. We schrijven 27 juni. Een warme dag, maar er moest gevist worden en hoe! In dit relaas neem ik u mee naar een sessie die ik heb mogen vissen die achteraf zeer verdienstelijk was.
De meeste van jullie zullen het wel weten, ik word vader. Als alles goed mag gaan, zal onze kleine spruit rond het begin van augustus geboren worden en zal voor mij en mijn vrouw Diane het leven er anders gaan uitzien. We kijken er erg naar uit! Ondanks dat hobby’s als het vissen op een zeer laag pitje komen te staan, krijgen we er iets heel bijzonders voor terug. Hobby’s zijn slechts hobby’s en komen wel weer terug op een dag. Karpers blijven hun rondjes zwemmen en mijn haakjes zullen, ondanks dat de fabrikanten graag anders beweren, ook dan wel weer prikken.
Vraag een willekeurige karpervisser naar zijn favoriete vorm van karpervisserij en je krijgt vaak het antwoord ‘met de pen’ of ‘aan de oppervlakte’. Hier ben ik het doorgaans helemaal mee eens, want de visserij aan de oppervlakte vind ik prachtig en zelfs ook effectief. Recent maakte ik echter een bizarre sessie mee tijdens het vissen met vast lood en een rig op de bodem. Een sessie waar ik nog steeds een enorme glimlach van krijg als ik eraan terugdenk en daarom wil ik jullie er iets over vertellen.
De dag begint vroeg, eerst voeren, terug naar huis om de oudste voor te bereiden voor school. Half 9 is uur U en ik heb 2 uur de tijd om mijn voorgevoerde stekje af te vissen. Voorbereiding is dan essentieel om het maximale uit je sessie te halen. Zorgen dat je rigs scherp zijn, beazen, PVA”tje eraan, the works. Licht bepakt met enkel het hoogstnodige en natuurlijk een thermoskan met thee, want de inwendige mens heeft ook aandacht nodig.  
Wanneer we aankomen bij het water zien we meerdere kinderen die met veel moeite de vaste stokken in bedwang kunnen houden. Langs de gehele oever staan begeleiders de kleine kids de eerste beginselen van het vissen bij te brengen. Daar hadden we niet op gerekend. Toch wisten we uit ervaring al dat dit betekende dat de ganse karper populatie aan de andere kant van het water zou vertoeven ver weg van de drukte. Daar aangekomen lijkt dit gedeelte ook nog eens vissersloos te zijn en kijken we elkaar vol verwachting aan. Op de ondiepe kom zien we een aantal karpers hoog door het water zwemmen en wrijven we al in onze handjes. Dit kan niet misgaan!
Als ik de blauwe paden bewandel van CARP Zwolle, krijg ik dat gevoel wat mij elk jaar bekruipt. Het gevoel van saamhorigheid. Ondanks dat we allen onze hobby op onze eigen manier uitvoeren, zijn we met zijn allen samen op de beurs der beurzen. Waar we normaal ons niet in onze camo kledij durven vertonen in de openbaarheid, is het daar op die blauwe paden de normaalste zaak van de wereld. Voor even zijn we weer die jochies van vroeger en praten we over niets anders dan vissen, vissen en misschien bier, steaks en vrouwen. 
Een tijdje terug sprak ik met James Turner van Cygnet, hij vertelde toen over een overgroeide en weelderige groene oase van rust. Toen ik zijn verhaal optekende dachte ik later bij mezelf: “waar is mijn overgroeide en weelderige groene oase van rust?” Ik betrapte mijzelf erop dat ik die eigenlijk helemaal niet heb. Ja, ik heb een paar leuke stekjes die ik zo nu en dan mag bezoeken, maar het voldoet in de verste verte niet aan wat James omschreef. Gekscherend probeer ik in zeker zin mijn sessie te plannen en probeer ik sommige idealen na te jagen, echter te rauwe werkelijkheid gooit wel eens roet in het eten.
Versuft staar ik naar het plafond van de slaapkamer. Naast mij staat de wekker te zoemen met een illustere tijd die op het schermpje flikkert. 5:00 uur in de ochtend op een dag dat iedereen vrij is. Over een paar uur barst de feestvreugde los. Massa’s mensen op een kleedje die hun huisraad uitstallen, Jumbollen eten en lallen op klassiekers uit de feesttent. Vandaag is de dag dat een dolblije koning 17 miljoen Nederlanders op zijn feestje heeft uitgenodigd. Voor mij is het anders vandaag, koningsdag of niet. Vandaag gaat er gevist worden opzoek vissen met kroontjes.
Het is donderdagmiddag en ik heb ongeveer drie uurtjes de tijd om te vissen. Het is droog, bewolkt en relatief zacht weer, de omstandigheden zijn daarmee helemaal niet slecht. Ik besluit om deze middag neer te ploffen op één van mijn favoriete winterstekjes en vaar al snel mijn twee rigs richting de gewenste stekken. Lang duurt het hier eigenlijk nooit, maar toch blijft het dit keer stil. Angstvallig stil zelfs...
Een nieuw kalenderjaar zorgt meestal voor grootste plannen en hoge verwachtingen, maar ook voor veel interne vraagstukken. Waar ga ik vissen en in welke maanden doe ik dat? Welke aanpak kies ik daarvoor? Welk aas ga ik gebruiken? Zijn er specifieke vissen die ik wil vangen? Het zijn vragen waar het gros van de karpervissers ook mee rond zal lopen, althans dat vermoed ik.
Voor ik inzoom op die boilie als “gereedschapskist”, moet ik eigenlijk eerst mijn visie geven op de context waarbinnen die “tools” dan hun werking hebben. Want zonder “referentie” hebben ze geen duidelijke waarde. Zo wordt de waarde van een toploodje (los van praktisch nut) bepaald door de overtuiging dat de karper last heeft van zwevende lijnen. Zou je daar geen waarde aan hechten, dan ga je ze minder gebruiken... toch?! Je visie op de context legitimeert de middelen die je inzet.