Innovatie is een geliefd woord in “de markt”. Er zijn zat bedrijven die dit predikaat graag opspelden. Toch, als je eerlijk bent, zijn het er maar weinigen die wezenlijk vernieuwen. Na de hair en boilie kwam de focus op een verfijning van ons vis-systeem en buigt de aandacht naar meer comfort aan de waterkant. Het lijkt eerder op een “uitdijen” dan vernieuwen. De spoeling wordt nog dunner als je je richt op die producten waar je daadwerkelijk meer vis mee vangt! 
Als visser hop ik graag op en neer tussen verschillende wateren en blijf ik zelden ergens lang rondhangen. Er zijn immers zoveel schitterende plekjes om te bevissen met ieder hun eigen visbestanden en unieke wezens. Natuurlijk trekt niet ieder water evenveel en soms heb je gewoon een klik met een water, of juist een vreemde verstandhouding. Dat laatste is bij mij een beetje het geval bij het water van VC de Meeren, dat ik ook vaak ‘het syndicaat’ noem...
Sam kun je dit nog voor mij doen? Sam kun je morgenvroeg nog komen werken? Iedereen kent het wel, een periode waarin het lijkt alsof de dagen maar 12 uur hebben en waarin iedereen iets van je moet hebben. De afgelopen maanden was ik die persoon en daardoor ben ik nauwelijks aan vissen toegekomen. Nadat ik weer een drukke dag had gehad besloot ik dat de lijnen nu toch wel weer is nat gemaakt mochten worden. 
De social met Wesley tijdens de Paasdagen deed stiekem toch een beetje pijn. Het is immers niet niks om met 0-3 afgedroogd te worden als je het thuisvoordeel denkt te hebben... sorry, ik kon het niet laten. Maar natuurlijk liet ik me door dat resultaat niet uit het veld slaan en ik besloot de stek zelf ook nog een keertje los te bevissen. In overleg met Wesley koos ik voor de stek waar hij zijn vissen ving en na vier voerdagen plof ik laat in de avond neer aan het water voor een korte nacht.
Als voetballer is het fantastisch om in blessuretijd de winst te pakken. Een soortgelijk overwinningsgevoel geeft het om als karpervisser op de valreep een run te krijgen en alsnog een vis te vangen. Het overkwam me zelfs een keer dat ik de laatste hengel wilde opruimen en bij het buigen om deze op te pakken op de seconde af nog de enige run van de sessie kreeg. Een drietal smeuïge anekdotes met aanbeten in de “dying seconds” wil ik de lezer niet onthouden...
Na lang plannen hebben Wesley en Frank in het afgelopen paasweekend een social gevist in Frank zijn omgeving. Wesley kwam met één doel: het vangen van een spiegelkarper. Wesley vangt in zijn eigen regio louter schubkarpers en de social bleek voor hem een fantastische sessie te worden met een ultieme bekroning in de vorm van een prachtig beschubde spiegelkarper. In dit artikel beschrijft Wesley de sessie, waarin niet alleen serieus werd gevist, maar ook veel werd gelachen.
"Met glinsterende ogen kijkt ze mij aan, overduidelijk geïnteresseerd maar niet helemaal zeker van haar zaak. Enigszins nerveus blijft ze dan ook op een veilige afstand van mij staan en dat geeft mij een extra mogelijkheid om scherp te stellen voor de volgende klik. Mijn gehurkte houding begint zo langzamerhand voor verzuring te zorgen en als ik mijn knie voorzichtig op de grond plaats schrikt ze. Met ongecontroleerde sprongetjes brengt ze haar onwennige lijf in beweging en verdwijnt achter haar moeder: een groot wollig schaap op de dijk." In dit sfeerverslag neemt Frank je mee de polder in tijdens een voorjaarssessie.
De winter blijft een lastige periode. Niet alleen de karpers zijn nauwelijks actief door het koude water, maar het is ook een lastige periode om gemotiveerd te blijven en regelmatig op jacht te gaan. De wateren ogen kil, de bomen zijn ontdaan van hun bladerdek en er is zelden activiteit waarneembaar van de karpers. Dit zullen zeker redenen zijn waarom veel karpervissers in de winter hun rigs omwisselen voor stalen onderlijnen en dode aasvissen...
Het nieuwe jaar begint natuurlijk met goede voornemens. In het verleden ben ik begonnen met een blog waar ik me afvraag of het beter is om korte dag sessies te doen dan langere nachtsessies. Ik zal deze dit jaar opnieuw oppakken en me vooral toeleggen op korte sessies. Dit alles begint natuurlijk met een voorbereiding voor het komende seizoen. 
Jaarlijks worden er duizenden kilo’s gekweekte karpers uitgezet op onze Nederlandse wateren. Die karpers zijn afkomstig uit verschillende landen. Frankrijk is van oudsher een land waar veel karpers vandaan komen, maar de afgelopen jaren komen ook steeds meer karpers uit het Oostblok en ons eigen kikkerlandje vandaan. Maar hoe werkt het eigenlijk? Hoe worden de vissen van kweker naar klant gebracht? En wat is er voor nodig?
Na het ongekende succes van de afgelopen sessie bracht ik een lang weekend in Londen door en zag daarna weinig mogelijkheden in de agenda om op korte termijn de waterkant op te zoeken. Naast de agenda hield ik ook de weersverwachtingen nauwlettend in de gaten en de vrijdag op zaterdagnacht bood de beste opties. Enig struikelblok was de afwezigheid van mijn vriendin die avond en dus moest er iemand op het hondje passen…
We zijn weer enkele weken gevorderd sinds het eerste deel van 'the Big Five' en dus is het hoog tijd voor een vervolg op de eerste blog. Er is wederom een hoop gebeurd. Kou, wind en ijs maakten het consequent voeren soms wat lastig, maar ik heb me gehouden aan het vooraf opgestelde plan, namelijk doorvoeren! Na de eerste ‘Big Five' sessie die meer dan geslaagd was, kwam ik een week later terug voor deel twee, deze sessie verliep niet geheel volgens plan...  
Dat het huidige (vis)jaar voor mij niet is verlopen zoals gepland heb je misschien al gelezen in mijn eerdere blogs van dit jaar. Een langslepende blessure heeft me lang aan de kant gehouden, maar daardoor is de batterij alleen maar extra opgeladen. Nu ook mijn lijf er weer tegenaan kan wordt het tijd om deze winter gewoon de karperhengels erbij te houden i.p.v. te grijpen naar dreggen en sardines. Er gloort dus licht aan de horizon. Figuurlijk dan, want de donkere dagen hebben zich alweer ruimschoots aangediend en de komende sessies zullen vooral in de duisternis plaatsvinden. De komende tijd zal ik regelmatig updates geven over mijn visserij en dit ga ik doen onder een nieuwe titel die ik heb geleend van mijn werk. Het ‘donkere dagen offensief’ is gestart!
De dagen worden steeds donkerder. ‘s Nachts duikt de temperatuur steeds vaker onder het vriespunt en veel ‘mooi weer vissers’ laten hun visspullen nu liever in de garage staan. Ja, het is die mooie tijd van het jaar weer, waarin ik op zoek ga naar die grote voldoening. Het heerlijke gevoel wanneer ik een echte wintervis gevangen heb. In de komende blogs en vlogs neem ik jullie mee in mijn zoektocht naar ‘The Big Five’. Een winteroffensief opgezet vanuit het najaar waarin ik op jacht ga naar vijf van mijn targetvissen op een mooi cultuurwater bij mij in de buurt! De eerste sessie is inmiddels achter de rug en in dit artikel blik ik hier op terug.
Jaarlijks reizen veel karpervissers naar het zuiden om hun schaarse vrije dagen te spenderen aan een (privé)vijver om de jacht te openen op een van de karpers die er rond zwemmen. Een groot deel van deze gelukszoekers kiest er voor om naar een betaalwater te gaan. In de afgelopen jaren zijn de betaalwateren als paddenstoelen uit de grond geschoten. Elke boer, tuinder, of rijkeluiszoon die een vijver van een hectare of groter in de tuin heeft liggen dacht makkelijk geld te kunnen gaan verdienen. Dit heeft voor een grote wildgroei aan betaalwateren gezorgd en een deel van deze betaalwateren heeft zelfs een Nederlandse reisagent.