We hebben allemaal vast wel iets aan de waterkant waarvan we denken dat het geluk brengt en gewoon vanzelf gaat. Pas als we er over nadenken zien we hoe humoristisch we aan de waterkant kunnen zijn. Zo’n dingetje dat je gewoon moet doen, want anders wordt het helemaal niks met karpers op de mat. Om eerlijk te zijn ben ik zelf ook zo’n muts. Als ik mijn KD rig aan mijn hoofdlijn knoop tel ik altijd ijverig precies de 10 wikkelingen en misschien is het je wel eens opgevallen dat de meeste foto’s van mij met een zonnebril op mijn kop gemaakt zijn. Yep, zonder zonnebril vang ik dus echt niets. De vraag of ik bijgelovig ben laat ik dan ook aan jou…
Ik kan mezelf niet echt bang noemen van onweer, het is alleen dat ik volledig in paniek raak, een hartslag van gemiddeld 200 slagen per minuut mag beleven en op zijn zachts gezegd in een hysterische bitch verander. Het zweet breekt me uit maar misschien komt dat door het feit dat ik mezelf verstopt onder een stuk of dertig dekens inclusief een paar kussens. Gelukkig was ik thuis, het gaat nog spannender worden als zo’n f*cking onweersbui tijdens mijn vissessie boven de tent losbarst...
Soms heb je van die dagen die je liever gestolen kunnen worden. Alleen ontloop je ze soms gewoonweg niet. Zo had ik afgelopen vrijdag een bewogen avond/nacht achter de rug, niet zozeer met het vangen van karper. Door deze alledaagse strubbelingen geniet ik des te meer van de rust en ruimte die ons land rijk is.
Een gure wind, korte dagen, veel te koud om je buiten te wagen, maar eenmaal aan het water begint het stroperige karpervirus toch weer te dagen. De winterblues heeft veel overeenkomsten met de winterdepressie. De aandoening heeft te maken met de seizoensvariaties in licht, waardoor onze biologische klok verstoord raakt en niet meer 'gelijk loopt' met het daglicht. Iedereen heeft wel eens last wanneer het dagenlang somber weer is. Maar ongeveer één op de tien tot twintig mensen hebben zo veel last dat ze moeite hebben om nog normaal te functioneren. Tel daarbij op dat onze lieve geschubde vriend minder aast en de waanzin is compleet!
De temperaturen gaan richting de dubbele cijfers en het is duidelijk dat het voorjaar naar ons lonkt. Een slag om de arm is echter wel op zijn plaats, want het zal niet voor het eerst zijn als het eind februari/begin maart plotseling weer erg koud gaat worden en de natuur weer knock out wordt geslagen. Maar hey, over de huidige weersomstandigheden valt niet veel te klagen en de karpers laten zich duidelijk ook van hun beste kant zien. Tijd om te vissen dus!
Mijn vorige column eindigde ik met de zin: ‘’Ik laat nog wat boilies achter op de stek om vervolgens twee dagen later weer terug te komen, althans als het water niet te hard is…’’ Nog op de terugweg naar huis van afgelopen sessie, hoor ik op de radio dat er vrieskou op komst is. Er wordt voorspelt dat de temperatuur de komende dagen zal zakken naar rond het vriespunt, later in de week zelfs tot daaronder. Om optimaal te kunnen profiteren van de goed lopende voerstek wil ik zo snel mogelijk de volgende sessie vissen, nu het nog wat ‘’warmer’’ is.
2019 is inmiddels enkele dagen gevorderd en voor veel (winter)vissers is de jacht naar “de eerste van het jaar’’ inmiddels losgebarsten! Op social media kanalen van veel andere vissers zie ik al vrij snel de wel bekende quotes voorbij komen! Uitspraken als: ‘’van de nul af’’ en ‘’op jacht naar de eerste van 2019’’ heb ik veelvuldig voorbij zien komen! Gelukkig maar, want thuis vang je ze gegarandeerd niet. Ook ik heb een plannetje bedacht om zo snel mogelijk van de nul af te komen…
De eerste sessie van het jaar is altijd een dingetje. Ga je voor een makkelijk water of kies je voor een locatie met een grotere kans op speciale vis met een hogere moeilijkheidsgraad? Hoewel dit dilemma jaarlijks de kop opsteekt lijkt het voor mij niet veel uit te maken, want eigenlijk alle ‘1e keertjes’ draaien uit op een blank. Zou het in 2019 anders zijn? Eind december wordt ik door Sjacco uitgenodigd om een sessie op één van zijn winterstekjes te komen vissen, een water met diverse interessante hotspots en een reële kans op vis. We prikken 2 januari als datum voor de eerste sessie van het jaar en Sjacco bereidt de stek een aantal dagen voor met wat klein aas en boiliekruim.
It’s a miracle… ’een vrouw in de karperwereld.‘ Een opmerking die regelmatig voorbij komt. Dit wonder dat gecreëerd wordt door de mannen omdat wij als vrouwen zelf beslissen in deze ‘mannenwereld’ te stappen. Karpervissen is voor iedereen een hobby en er staat nergens geschreven dat dit voor jullie als mannen is. Zoals het meestal gaat hebben jullie dit natuurlijk weer eens opgeëist. Het bracht mij dan ook op het idee om jullie als mannelijke karpervissers eens mee te nemen in onze vrouwenwereld in de karpervisserij.
Wij karpervissers hebben het doorgaans goed voor elkaar. We spenderen veel tijd in de natuur en zien tijdens onze sessies veel meer natuurverschijnselen en dieren dan de meeste andere mensen in een heel leven. Deze herinneringen slaan we uiteraard op in het geheugen en sommige vissers hebben de kwaliteiten om deze beelden perfect vast te leggen met een camera. De weg naar een vangst van een karper is niet altijd even gemakkelijk, maar dat geeft over het algemeen meer voldoening. Kortom: karpervissen is heerlijk en puur genieten. Toch?
Ik denk dat ik met redelijke zekerheid kan stellen dat velen onder ons een voorkeur hebben voor het vangen van grote karpers… toch?! We zijn er op z’n minst gevoelig voor. Niet iedereen in dezelfde mate, maar niemand is echt ongevoelig. Er zijn wel vissers bij wie een bijzonder schubbenpatroon, kleur of “tone” de honger naar kilo’s ontstijgen, maar toch… die zucht naar groter, dikker, zwaarder is besmettelijk. En sommige vissers zijn zodanig “geïnfecteerd” dat zij er hun levenswerk van maken..
In het vage schijnsel van de najaarszon wandel ik langs de oevers, op zoek naar enig teken van leven. De gouden dageraad werpt een nieuwe kijk op de wereld om mij heen. Het water is als een spiegel, gehuld in een mystieke nevel van mist. Ik vind mijn plek in het hier en nu.
Laat ik nog maar eens benadrukken dat ik mijzelf niet als “expert” beschouw. Daarvoor ontbeer ik die levenslange ervaring (en kennis) die sommige cracks met zich meedragen. Ik heb alleen wel een redelijk stel hersenen, het vermogen om langdurig informatie in mij op te nemen en ik kan goed verbanden zien. Allemaal minder origineel, maar toch ook een soort talent. Daarbij heb ik een diepe passie ontwikkeld voor die aas-zijde van onze hobby en ervaren dat je vanuit dit perspectief meerwaarde kunt bieden aan jouw visserij als geheel. Het hoe en waarom heb ik al eens beschreven. Én ik vind het leuk om mijn “hersenspinsels” die gaandeweg ontstaan met andere vissers te delen... zinnig of niet.
Wie mijn eerdere blogs heeft gelezen weet dat ik van huis uit sociaal ben aangelegd, maar dat ik in mijn visserij vooral solistisch te werk ga. Dit alles heeft te maken met keuzes en afspraken thuis en op het werk. Het komt er in de basis simpelweg op neer dat ik het erg leuk vind om in het gezelschap van anderen te vissen, maar dat mijn vismaten aan het werk zijn op het moment dat ik vrij ben (of andersom). De kansen die ik krijg om gezellig met vrienden naar het water te gaan probeer ik dan ook aan te grijpen en reden temeer om snel te plannen toen Ben van Boekel mij een tijdje terug appte voor een social.
Als je een kind vraagt: “teken eens een visser.” geheid dat je de meest uiteenlopende tekeningen zult zien. Kinderen hebben een bepaalde fantasie, die wij ons als volwassenen nog maar moeilijk kunnen heugen. Soms, als je heel goed nadenkt en je je ogen sluit lukt het vast nog wel, maar verwachtingen van de wereld om ons heen doen ons anders geloven en handelen, behalve wanneer succesjes zich voordoen. Zo voelde ik mij dus op de nacht van 23 op 24 augustus j.l.