De eerste rij

Daar zat ik, wachtend op een weerzien. Een weerzien met een oude bekende die momenteel numero uno was op mijn verlanglijstje. Het was te lang wachten op sinterklaas. Het werd tijd om eigen verlangens te laten vervullen. Vandaag was de dag. Wachtend op wat komen zou gaan. De tekens waren goed. De vis aasde van mijn snoepjes die ik iedere avond liet vallen op dat speciale plekje. Ik kon ze zien, de karpers, ik kon ze tellen, bijna aanraken. Zo dichtbij, zo ver weg.

Ik voelde me verheven. Wat voelde ik mij verkozen om een schouwspel als dit te mogen aanzien. Hoe vaak in het leven zou je de kans krijgen om karpers te zien azen op je stek. Te zien manoeuvreren tussen jouw aangeboden offers. Te zien keuren, snuiven aan aas wat jij denkt dat goed is. Elk keer als ik weer wilde vissen, durfde ik de lijnen niet te water te laten om ervoor te zorgen dat mijn eigen theater niet zou eindigen. Ik wilde dat de tijd stil zou staan. Dat de tijd mij niet inhaalde en mij niet liet afhaken als de zon al ver achter de aarde was verdwenen. Het mocht voor mij eeuwig duren. Het schouwspel was alles. Een combinatie van romantiek, poëtisch schoon maar vooral puur. Het was een stil schouwspel. De klanken moest je er zelf bij verzinnen. Chansons waren passend geweest, ware het niet dat ik de rust eigenlijk wel kon waarderen.

Een hengel, een kans.. Een misser, troosteloosheid…


De regen valt in. Kleine explosies van ruw diamant ketsen op het wateroppervlak neer om vervolgens uiteen te spatten in de substantie. Stil verlaat ik mijn plekje en probeer droogte te vinden onder mijn paraplu. Het ding heeft zijn beste tijd gehad. Het doek wat ooit groen was, is bruin gekleurd van ijzer wat ooit glom. De openingen in het doek zijn het resultaat na jarenlang afzien. Hij had zijn beste tijd gehad. Het was tijd om hem met pensioen te laten gaan. Bedeesd staar ik voor mij uit richting mijn hengel. Wat was regen toch ritmisch. Een meditatie gecreëerd door  moeder natuur. Een druppel valt op mijn broek. Heel even kan ik mijn gezicht zien in de natuurlijke spiegel. Wat was deze dag toch mooie. Ik hoopte dat het voor eeuwig zo door kon blijven gaan.


De regen klaart op en voorzichtig probeer ik mijn weg te vinden naar mijn plekje. De karpers zijn nog steeds daar waar ik ze verwachtte. Blijkbaar kon de regen hun niet deren en gingen ze door met hun dagritme. Ik besluit de hengel binnen te draaien. Vandaag hoefde het niet zo te zijn. Het moment was te mooi geweest en een vangst had het einde betekent van het stuk. De chanson was nog niet afgelopen,  de aftiteling was nog niet begonnen. Vol trots loop ik naar huis. Zouden ze er morgen nog zitten? Zou de eerste rij bezet zijn?

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.