De missie

Het feest is over, de vreugde die eerst oranje kleurde is niet meer. Een maand lang leefden we met zijn allen in een roes. Lieten we ons eigen nationalisme botvieren. Een maand lang speelden we ons in de kijker, de vlaggetjes van oranje wapperden als nooit tevoren. We kwamen zelfs zover dat ze stilzwijgend weg brandden in de zomerse zon. De samen wording van Nederland werd een feit. We voelden ons allemaal Nederlander en wat ieder in zijn borst voelde was de trotsheid om Nederlander te mogen zijn. Tot nu.

Het feest is over, we mochten het goud niet mee naar huis nemen. Slecht een matige medaille voor onze geprezen moed. Een schraal klein tabletje om onze eer te redden doch nog iets te strelen. Van Marwijk deed hem gelijk af na de huldiging. Winnaars lopen immers niet met een troostprijs om de nek. Wat me fascineerde was  de ere haag waarin enkele Nederlandse spelers stonden, zo niet allen. Een teken van onze trotsheid. Een trotsheid die ons Nederlanders tekent.

De buddy’s lachen nog, onze lach is verdwenen..


Het feest is over, de vuvuzela klinkt niet meer door de Afrikaanse stadions. De Oranje karavaan trekt weer richting de lage landen om uit te huilen. De Oranje gekte is opgehouden, een halt toegestopt op hun pad naar goud. De verslagenheid was af te lezen van alle spelers. De teleurstelling was enorm. Het museumplein wat ons Oranje bolwerk was, ontwikkelde zich na de nederlaag tot een dorre vlakte. 100 duizend mensen die van overal vandaan kwamen en zo graag de overwinning hadden willen vieren. .

Zelfs Beesie kon ons niet aan de overwinning helpen..


Het feest is over, een 2e plaats is slechts het winnen van schraal zilver, een pakketje schroot met een dun laagje chroom. Van Marwijk sprak over zijn missie, een missie met een gouden uitkomst. Ik zag de krantenkoppen al voor me als een goedkoper shooter. ‘Mission complete’ schreeuwde het beeldscherm is bloederige letters. Helaas moeten we de feiten onder ogen zien. De missie is helaas geëindigd. Ons doel, hoe hoog gegrepen ook, is verdwenen in de mist..

Nederland kleurde Oranje..


Wat kunnen we nu als vissers doen, hopeloos verloren momenteel in ons vaderlands verdriet. We willen tussen de bomen het bos zien. We willen weer even vreugde meemaken. We willen van dat ellendige gevoel af wat ons nu beklemt. We willen even vrij zijn in het hoofd na een nederlaag als deze. We willen ons afzonderen van alles en iedereen. De nabeschouwing is niet interessant meer. De experts die alles wisten, wisten niets, niet genoeg om de overwinning in de luiden..


Ik probeer de spanning van de afgelopen 120 minuten van mij af te gooien. Het Oranjeshirt wat oranje was, werd door het angstzweet steeds rooier. De asbak groeide vol, de lege bierflesjes vonden hun weg naar de krat. Ik probeer te relativeren ware het niet dat mijn hoofd leeg is. Het verloren gevoel neemt mijn lichaam over. Ik kijk naar buiten om een glimp op te vangen van de Nederlandse ellende. Het is rumoerig op straat. Een ster blinkt zacht door de wolken heen. Morgen moest ik maar eens gaan vissen om mijzelf weer te hervinden. Wellicht kan ik dan mijn eigen goud torsen als is het maar voor even..

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.