De paden: Route du Soleil

Al vrij snel wordt het o zo platte Nederlandse land afgewisseld door de eerste heuvels. De route via Brussel is mooie en met het zonnetje wat schijnt door het vooruit vervolgen we onze weg naar het water waar we velen herinneren hebben begraven in de waterkant. Het is alweer vijf jaar geleden dat we gezamenlijk, mijn vader en ik, het Franse land hebben bezocht en als we eindelijk weer door de Franse lijnzaadvelden rijden bekruipt een gevoel van thuis zijn mij. Wanneer we de Combo rechts het onverharde pad opsturen komen er veel herinneringen boven. Schuddend door de velen kuilen in het zandpad denk ik aan de velen momenten dat we hier samen waren, de geweldige vissen die we hebben gevangen, de momenten van euforie en de momenten dat het allemaal iets minder ging.

Wanneer we de auto tot stilstand brengen en we de plaats van bestemming hebben bereikt lopen we een kort rondje langs wat stekken. Het lijkt erop dat er weinig vissers zijn wat ons goeddunkt. Toch is de stek die we in eerste instantie op het oog hebben niet volledig naar wens. Niet snel daarna komt er nog een auto aanrijden en blijken het Nederlanders te zijn. We maken kennis met Jacco en Rene (hierna te noemen; mister kasie en mister Xbox) en besluiten in overeenstemming met hun een andere stek te kiezen dan de stek die we voor ogen hebben. De stek ligt op een doorgang van een eiland en de zon verraadt al vrij snel dat het er niet diep is en er veel wier op de bodem ligt. Dat wordt opletten dus. 

De Combo zat weer goed vol
De Combo zat weer goed vol
Foto: Tim van Zanten

Vanaf het begin af aan wordt al vrij snel duidelijk dat we niet de enigste zijn die op jacht zijn. De massa’s muggen die rondom de waterkanten vertoeven zijn rijkelijk aanwezig en hongerig naar mensenbloed. Muggen aan de waterkant is natuurlijk normaal maar de hoeveelheden die ons op gezette tijden terroriseren is ongelofelijk. Het lijkt even alsof we onderaan de voedselketen staan en de 30 muggenbulten op mijn enkels de volgende ochtend waren daar het resultaat van. Het rijkelijk smeren met Deet en het dragen van huidoverlappende kleding was aan de orde van de dag. Helaas was het geen karper die de volgende ochtend zich had laten zien. De eerste nacht was rustig verlopen en dat is naast goed voor de nachtrust, slecht voor het resultaat. De dag verloopt  verder rustig en de 2e avond brengt pas soelaas. Een kleine spiegelkarper heeft zich vergrepen aan mijn boilie van Ambrosia Carp Baits en mag zonder foto de rest van zijn clan deze kant opsturen. 

Die ochtend wordt ik wakker en besef dat wederom de nacht niks heeft gebracht. Het ging de verkeerde kant op zo. Ondanks verschillende aasmontages, het gebruik van PVA-zakjes en het bevissen van elke witte plaat die we zagen, leek het erop dat de vissen niet in ons gebied bivakkeerden. Ik krijg die ochtend nog wel een run en weet een meervalletje van een 60 centimeter van mijn diepste stek te vangen. Katvis.

Elke aanbeet was er eentje
Elke aanbeet was er eentje
Foto: Tim van Zanten

Het liep allemaal niet en dan moet je soms keuzes maken. Die morgen pak ik enkel mijn hengels bij elkaar, een paar losse steunen, voerboot, schepnet en onthaakmat en besluit aan de andere kant van het water mijn geluk te beproeven. Aan die kant van het water wordt niet gevist en dat kan weleens goed in mijn voordeel werken. De eerste hengel vaar ik een 150 meter uit en drop ik onderaan een klein taluud op 40 meter voor de overkant. De 2e hengel plaats ik onderaan een taluud op 50 meter voor mijn eigen kant. Ik voer bij met babycorn-, vismeelpellets en boilies en leg de lijn slap weg. Doordat de proviand na het weekend al aardig op is, brengt mijn vader mijn laatste hengel die ik nog op de oude stek had liggen en vertrekt richting de supermarkt voor wat barbecuevlees en toebehoren. 

De toezichthouders
De toezichthouders
Foto: Tim van Zanten

Als ik mijn onderlijn van mijn derde hengel in het laatje leg van de voerboot hoor ik aan mijn rechterkant een piep. De piep wekt in eerste instantie niet mijn interesse aangezien de slappe lijn door wind op de kant wel vaker een piep geeft. Bij de 2e piep draai ik mijn hoofd om, zie de slappe lijn strak trekken en weet genoeg. Ik pak de hengel op, breng de lijn verder op spanning en voel weerstand aan de andere kant. De hengel zat in een parabool voordat de pieper kon zingen. Daar sta ik dan in mijn eentje met de dichtstbijzijnde visser op pakweg 300 meter verderop. Ik, mijn hengel en een nog onbekende opponent zijn op dat moment mijn wereld. Een wereld die steeds mooier lijkt te worden..

De bak die mij even een waas voor de ogen bracht
De bak die mij even een waas voor de ogen bracht
Foto: Tim van Zanten

Benieuwd wat voor een bak er aan de andere kant van de lijn hangt? Wie zijn die mister kasie en mister Xbox en wat gaat er verder nog gebeuren deze week? Lees het de volgende keer in een gloednieuwe De Paden!

Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.