De paden: Route du Soleil (deel 2)

Soms heb je het gevoel dat er iets moois staat te gebeuren. Je kan je vinger er nog niet op leggen wat dat moois is maar je weet dat het moment steeds sneller zal gaan komen. Toen ik daar op die bewuste ochtend met een parabool in de hand een vis stond te drillen die ik nog niet had gezien, wist ik dat dit zo’n moment was. Achteraf is vaak makkelijk praten maar het was een moment waarop alles samenkwam. Mijn moment waar ik al zolang op had gewacht. Ik stond daar die bewuste ochtend aan de oevers van dat Franse meer met een kromme Free Spirit en een ratelende Shimano en wist dat het aftellen begonnen was. De vis zwom voor mijn gevoel al een 10 minuten onder mijn eigen kant en het moment van landen was nabij. Ondertussen leg ik met mijn rechterhand snel het landingsnet in het water en wacht geduldig totdat de mastodont dichterbij komt. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Seconden die uren lijken te duren. Minuten zijn dagen. 

Het zijn schimmen die steeds voor mijn kant door zwemmen. Een witte flank die vertelt dat het een spiegel is en dat hij een glimlach op mijn gezicht zal brengen. De vis cirkelt onder de oever. De uithalen die steeds minder worden demp ik af door met de hengel mee te geven. De strijd is bijna beslist. Een imposante kop komt bovenwater en ik weet dat de strijd bijna is gestreden. De vis hapt naar adem en laat zich langzaam naar mijn landingsnet slepen. Zodra hij net boven het net zwemt, trek ik met het laatste beetje kracht wat ik in mij heb het landingsnet naar boven en slaak een zucht als de vis veilig in mijn mazen van de wet ligt. Een moment van emotie overvalt mij en ik sla een kreet van vreugde. De vis in het net zou niet alleen de 20 kilo passeren maar met een beetje geluk ook de 25 kilo. Ik kan mijn geluk niet op. 

De verbreking van mijn persoonlijk record
De verbreking van mijn persoonlijk record
Foto: Tim van Zanten

De volgende momenten gaan in sneltreinvaart. Ik bijt de hoofdlijn door, trek de armen uit mijn landingsnet, rol het net op en probeer de vis uit het water te tillen. Zwaar! Na een korte loop leg ik de imposante vis in de onthaakmat, haal het landingsnet onder hem vandaan en klik en rits de weightsling helemaal dicht. Nu komt het erop aan. Ik trek alle losse steunen los van de hengels die nog in het water liggen, spring het water in en zet de weightsling vast met de banksticks. Om de karper op dieper water weg te leggen heb ik stormpoles nodig en die liggen 300 meter verder op het basiskamp. Zodra ik zeker weet dat de karper nergens heen kan zet ik het op een lopen en sprint zo hard als ik kan naar het basiskamp. Eenmaal terug lijkt er in de 5 minuten niks te zijn gebeurt en niet veel later ligt de weightsling op dieper water. Nu is het wachten op de terugkeer van pa om de vis te vereeuwigen. 

Om de twee keer liet ik de vis even terugzakken in de cradle
Om de twee keer liet ik de vis even terugzakken in de cradle
Foto: Tim van Zanten

Ik heb net de hengel weer teruggelegd onderaan het taluud als de zwarte Combo de stenen van het onverharde pad doet knetteren. Ik loop naar de auto en zodra de auto stilstaat schreeuw ik dat ik hem heb. De deur gaat open en pa kijkt mij verbaasd aan. Ik begin te glimlachen, herhaal mijn woorden en neem hem mee naar de in het water liggende weightsling. Het besef komt en niet snel daarna sta ik wederom in het water om de weightsling los te maken van de stormpoles. We halen mister Xbox erbij voor de foto’s en het wegen en voor het eerst zie en voel ik het imposante gewicht van mijn vangst. De Heaton stopt op 25,2 kilo zonder weightsling en ik kan mijn geluk niet op. Die dag, maandag 1 juni 2015 verbreek ik mijn huidige record en voel mij een god in Frankrijk.

Wat een bak!
Wat een bak!
Foto: Tim van Zanten

De momenten daarop probeer ik met mijn tengere armen de vis op te tillen voor de foto. De sportschoolverzoekjes had ik de maanden daarvoor afgedankt en nu voor het eerst heb ik daar spijt van. Om de twee foto’s moet ik de vis weer even laten zakken maar uiteindelijk wordt een grote hoeveelheid foto’s geschoten. Soms heb je alles en soms heb je niets. We willen net beginnen aan een 2e reeks foto’s in het water als dezelfde hengel wederom vertrekt. De beetmelder stond nog niet eens aan. Pa neemt de hengel en ik neem hem over en niet veel later ligt er een spiegel van 24 pond naast. Soms kan dat vissen zo gek lopen. 

De spiegel die erna kwam
De spiegel die erna kwam
Foto: Tim van Zanten

De vissen krijgen niet veel later hun vrijheid terug. We zijn stil en kijken naar het water terwijl we genieten van een zuurverdiende Kronenbourg. Het is pas maandag en we hebben nog een volle week om te vissen. ‘Wat zullen de dagen gaan brengen?’ Vraag ik mij stil af..

Lees volgende week in het derde en laatste deel van Route du Soleil hoe de sessie van Tim verder verliep in een nieuwe De Paden!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.