De paden: terugblikken

Ze zeggen weleens dat na het worden van een ouder je kostbare vrije tijd als sneeuw voor de zon verdwijnt. Helaas is dit niet een cliche en kwam ik daar in levende lijve achter. Na de geboorte van Jet in augustus 2018 raakte de tijd in een soort van stroomversnelling. Ik kan niet anders zeggen dat zowel ik als Diane in een roes zaten en voordat we het wisten was het al de tijd van kerst en oliebollen. Ik pak op 30 december na een lange tijd van zeer weinig vissen de hengels uit het stof en vang nog een schubje om het fantastische jaar af te sluiten. Op naar 2019 en hopen op iets meer vistijd. 

30 december, De laatste vis van 2018.

Nu kan ik een heel epistel schrijven over dit jaar. Het aantal sessies was uiteindelijk minimaal en ik werd geplaagd door een paar slechte sessies met zeer slecht weer, losschieters en missers. Ik zal een poging doen. De donkere dagen van januari tot maart zijn nagenoeg visloos en aangezien ik bezig ben met het customizen van een set tournies gaat daar mijn tijd in zitten. In maart vis ik een koude sessie bij de Duitse grens maar zonder resultaat maar wanneer ik samen met Arno in april terug ben in de regio en we een vrij hard dressuurwater bevissen, lijkt het tij gekeerd te zijn. Ik krijg een ongekend aantal van drie runs maar weet er slechts eentje te verzilveren. Een prachtige spiegel wel eens waar maar toch knaagde er iets. De eerste run was een schub die rond de 10 kilo zat. Helaas nam hij tijdens de dril een tak mee en het lompe gewicht zorgde ervoor dat de chod los kwam. De tweede run was zo traag en precies op de wind dat de vis gevlogen was voordat ik er erg in had. 

Een hele lekkere van hard dressuurwater. 

Dat voorjaar weet ik nog een fantastisch gebouwde spiegel te vangen vanuit mijn achtertuin. Helaas kon ik deze vis einde 2019 begraven toen de maaiboot de brede sloot achter mijn huis voorgoed ontdeed van zijn karper populatie. De laatste drie karpers hadden het wrede maaien niet overleefd en vond ik dood en gehavend nabij het sluisje. Tranen schoten nog net niet in mijn ogen maar eeuwig zonde was het zeker..

De beuker die eind 2019 door de maaiboot werd gegrepen.

Het voorjaar van 2019 was zonnig te noemen. Het aantal sessies wat ik deed was nog steeds vrij laag. Als ik al naar de waterkant ging dan was het vooral een beetje pennen en oppervlakte vissen op voornamelijk kleine karper. In mei besluit ik op een watertje uit mijn jeugd nog eenmaal te proberen om een spiegel te vangen die hoog op mijn verlanglijstje stond. Nu had ik deze spiegel al 2x gevangen maar telkens had ik enkel een matfoto genomen. Die middag weet ik in korte tijd eerst de grootste schub van het water te vangen gevolgd door de spiegel. Zijn favoriete snack, een Bonzo brokje, was ook deze keer weer te zoet om te laten liggen. Ik schiet mijn foto’s en rijd voldaan naar huis. Die zit in de pocket!

Het Bonzo brokje was wederom genoeg om het te verleiden.

Eind mei keer ik wederom terug naar het water bij de Duitse grens en weet wederom niets te vangen. Ik deed een kort nachtje maar het leek erop dat de paai deze keer in de weg zat. De vangsten waren volgens zeggen al de hele week niet best en de vissen waren al aan het samenscholen. Mei kwam op zijn eind en juni was de maand dat we begonnen met een voercampagne op het kanaal. Elke dag werd circa 100 meter voorzien van boilies en eenmaal per week roomden we af. De vier weken dat we dit deden leidde slechts tot 3 aanbeten en twee verspeelde vissen. Hoogtepunt van de gevangen vissen was een 13,7 kilo zware graskarper waar ik zeer content mee was. De overige vissen waren kleinere schubs maar aangezien dit water zijn prijzen lastig weggeeft, zeer gewenst! We moesten helaas ons voeroffensief afbreken omdat de politie het niet grappig vond dat we net buiten de viszone zaten te vissen. Gelijk had hij ook. 

De grote grassie was een leuke bijvangst!

In juni keer ik wederom terug naar de put nabij de Duitse grens. Ook deze keer weer een snelle overnighter en helaas waren de vangsten nog steeds slecht. Ik vang een spiegel in de midtwintig ponds klasse en geniet vooral van het lekkere weer. Ik vis juni door maar zonder noemenswaardige vangsten. In juli vis ik vooral met de brok en weet nog enkele schubjes te vangen op een water met een kleine populatie. Ik sluit juli af met een weekje Mallorca met de dames. Augustus gaat nagenoeg visloos voorbij en ook de overnighter begin september op het water nabij de Duitse grens is visloos. Het probleem bleek de torenhoge luchtdruk te zijn want Arno, die nog een nacht eraan plakte, ving toch nog een een leuk aantal vissen. Ik kreeg overigens wel een run maar los de spiegel net voor het net. Die pech had ik dan weer. 

De spiegel waar later mijn naam op kwam te staan.

Dat jaar kabbelde ik door en ving op een paar kleine karpers na niks bijzonders meer. Misschien had ik te hoge verwachtingen van 2019 maar het resultaat was uiteindelijk bedroevend. Ik klonk mijn champagneglas die oudejaarsavond op een fantastisch jaar ouderschap en onze geweldige dochter. Het vissen kon alleen maar beter worden en met die instelling vloog ik 2020 in. Ik schrijf zondag 9 februari en de eerste vissen zijn gevangen. Het jaar is beter gestart dan ik had gehoopt. Ik hoop dit jaar mijn column weer op te kunnen pakken en jullie op de hoogte te kunnen houden van alles wat mij bezig houdt. De zin is er, de tijd ietsjes meer. Op naar een nieuw seizoen!

Op naar een nieuw seizoen!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.