Een bewogen nacht

Soms heb je van die dagen die je liever gestolen kunnen worden. Alleen ontloop je ze soms gewoonweg niet. Zo had ik afgelopen vrijdag een bewogen avond/nacht achter de rug, niet zozeer met het vangen van karper. Door deze alledaagse strubbelingen geniet ik des te meer van de rust en ruimte die ons land rijk is.

Het is vrijdag en het weekend staat voor de deur. Iedereen is vanavond thuis en ik ben bezig met het maken van pannenkoeken. Mijn vrouw en kids zijn inmiddels op de terugweg van een middagje speeltuin. De tafel staat gedekt en op de “volgapp” die vrouwlief mij had gestuurd, kan ik zien hoe lang ze nog onderweg zijn. De eerste pannenkoeken zijn een feit en ik schat ongeveer een 10 minuten eer iedereen thuis zal zijn. Tijd om door te bakken! Ik wil dat alles klaar is als de voordeur open gaat en het geweld van trappelende kindervoetjes en geluiden alles zal overstemmen.

 

Bericht 1

Het geluid van mijn telefoon staat 9 v/d 10 keer op stil, anders zou ik helemaal lijp worden van al die ping/pong/piep geluidjes, maar gek genoeg staat het geluid wel aan. Een appje komt binnen en ik druk Whatsapp open en zie een nieuw bericht in de “familie app-groep”. Ik denk dat iedereen wel een app-groep heeft?

Het bericht lees ik vluchtig, maar de intonatie waarmee het bericht was opgesteld was alles behalve rooskleurig, zeg maar gewoon klote! Kanker, een alles vernietigende ziekte. Iedereen kent wel iemand in zijn of haar directe omgeving die het heeft of heeft gehad. Ook bij ons in de familie is het momenteel een passage die je niet snel weg leest. Elke letter en elk nieuw bericht wordt op de voet gevolgd. Mijn oom, welke net van zijn welverdiende pensioen aan het genieten was, kreeg enkele maanden na zijn pensionering te horen dat hij kanker had in zijn longen. Nu enige tijd verder bleek er enigszins verbetering te zijn en er gloorde weer licht aan het einde van deze donkere tunnel. Afgelopen weken waren er nieuwe klachten ontstaan en dat was gek, want dat strookte niet met traject waar hij nu in zat. Alle behandelingen sloegen aan en het zag er op zijn zachts gezegd goed uit, zij het niet dat hij enorme hoofdpijn kreeg. Om een lang verhaal kort te maken. Het bleek dat hij hersenvlieskanker heeft en het was dusdanig verspreid en agressief dat behandeling(en) geen optie meer was. Alle behandelingen werden gestopt en de uitkomst stond vast. Weken of maanden nog te leven. Het bericht viel rauw op mijn dak en mijn humeur was omgeslagen. Wat moet je zeggen op zo’n moment? Woorden schieten te kort en niets dekt de lading. Ik moest er even uit en ik besloot om die avond naar het water te gaan. De plek die alles logisch maakt. Een plek die alles in het juiste perspectief plaatst. Een vismaat van mij zat al aan het water en het was alweer lang geleden dat wij samen hadden gevist. Nadat ik alles letterlijk in de auto had gegooid, kuste ik mijn vrouw en kinderen tot morgen en zei dat ik wel iets zou laten weten. Ik kom aan bij het water en mijn vismaat komt al naar mij toegelopen en hij zag aan mijn gezicht dat het op standje onweer stond. "Wat is er?" vraagt hij. "Lang verhaal, leg het je zo wel uit" zei ik.

Uiteindelijk lagen de hengels in en we zaten samen op de rand van mijn bed onder mijn brolly een bakje koffie te drinken. De wind beukte genadeloos op de achterkant van mijn brolly, maar dat kon mij op dat moment niet deren en of ik wel of niet zou gaan vangen al even minder. Hier aan het water, hier kan ik mijn gedachten de vrije loop geven en praat m'n maat bij over van alles wat mij momenteel bezig hield. Het was rond 21.00 uur en het was mooi geweest voor vandaag en ik kroop lekker weg onder de wol om in een diepe slaap te vallen.

Bericht 2

“Willem! Wakker worden. Je moet even naar huis bellen, het gaat niet goed, Sanja (mijn vrouw) belde mij net. Ze kreeg jou niet te pakken.” Ik keek op mijn telefoon en zag meerdere gemiste oproepen van thuis. Ik belde vervolgens naar huis en hoorde aan de andere kant van de lijn de stem van mijn vrouw: “ Het is je vader. Het gaat niet goed. De ambulance is er nu.”  of woorden van gelijke strekking. Ik draaide snel mijn hengels binnen en liet alles achter.

“Het zijn maar spullen” dacht ik en mijn vismaat zou erop letten. Ik snelde me naar huis. Thuis aangekomen trok ik snel fatsoenlijke kleding aan en vertrok richting het huis van mijn vader. De ambulance was inmiddels met mijn vader richting het ziekenhuis vertrokken. Ik reed samen met mijn bonusmoeder naar het ziekenhuis en toen begon het wachten. Het was inmiddels al tegen 00.30 uur en enige tijd later werd ik binnengelaten op de behandelkamer van de spoed. Ik zag mijn vader wederom aan allerlei toeters en bellen vast was gebonden. Onderzoek de komende dagen moet uitwijzen wat het was. De gezondheid van mijn vader speelt hem al jaren parten en ik was er als de kippen bij, want ik weet, gezien zijn toestand/verleden, dat het wel een goed mis kan gaan. Maar gelukkig bleek het niets met hartfalen e.d. te maken, maar iets van een andere aard. Nadat ik mijn bonusmoeder thuis af had gezet en mijn vader achter had gelaten in het ziekenhuis, stond ik voor het dilemma: naar huis gaan of terug naar het water. Ik koos het laatste en rond 02.00 uur kwam ik terug aan het water. Mijn vismaat lag al hele bossen om te snoeien en wilde hem lekker laten doen. Eerst maar eens kijken of mijn spullen er nog staan, zeker na zo’n stormachtige vrijdagavond in maart!

1-0 voor de rat

Ik had mijn rodpod met hengels voor mijn brolly gezet met het aas nog aan de hair, maar toen ik terugkwam zag ik een rat wegrennen, kennelijk had die het aas gevonden en had de snowman presentatie van de onderlijn afgebeten. Nadat alles weer op zijn plekje lag, legde ik mezelf te rusten. Echt een bewogen avond zo… pfff. Ik viel in slaap en de wekker a.k.a. beetmelder maakte mij wakker rond de klok van 7 uur. Een lekkere run in de volle wind. Brr wat fris zeg! Lekker wakker worden zo. Ik ben zo toe aan koffie! Maar eerst de gehaakte binnenloodsen. Ik duwde de top van mijn hengel onder water en zie in de verte een vis boven komen. De dril verliep lekker rustig en na enige tijd gleed er een fraaie schub met een karakteristiek hangbuikje het netkoord over. Een kleine pleister op een schrale plek op mijn ziel. Een soort van kleine troost valt mij ten delen. Ik plaats de schub in een sling en laat deze te water. Eerst een bak koffie en daarna foto’s maken. Even later kwam mijn vismaat aangewaggeld en we dronken samen een bakje koffie. Ik legde uit wat er allemaal gepasseerd was. “Ow, die ambulance die ik zag rijden gisteravond was dus voor je vader? “  hoorde ik mijn vismaat zeggen. Het water wat wij bevisten ligt aan een doorgaande weg richting het dorp waar mijn vader woont.

 

Rond een uur of 10 onder de ochtend vond ik het welletjes, ik pakte alles in en onze wegen scheidde zich. Tot de volgende maat! Alleen hoop ik dan dat ik met beter nieuws kom!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.