Een liefdesbrief

Vaak heb ik mij verscholen in de bosjes om je even te mogen begluren. Vaak wachtte ik om een glimp van je te mogen opvangen. Hoe meer ik je zag, hoe groter mijn verlangens waren om je mogen te ontmoeten. Op die zonnige dag in juni lag je weer op je vertrouwde plekje. Je was aan het zonnebaden. Het weer was lekker. Het kwik steeg tot grote hoogtes net als dat het bloed door mijn aderen liep. De drang om dichterbij te komen, je te  en je te omhelzen was groot. Toch liet ik je daar liggen. Samen met je vriendjes en vriendinnetjes genietend van de zon.

Een maandje later stond het kwik nog steeds hoog in de thermometer. Je was aan het luieren op een bed van weelderig groen. Je was in jezelf verheven. De wereld om je heen interesseerde je niets. Ik probeerde je nog wakker te schudden. Een handreiking in de vorm van een stukje brood mocht niet baten. Vandaag was je van de wereld afgedreven en genoot je van je momenten alleen. Ik kon je geen ongelijk geven.  Vandaag was te mooi!

Toch bleef het gevoel mij bekruipen. Ik wilde je zo graag ontmoeten! Ik wilde even bij je zijn, je vastpakken om je vervolgens de weg te wijzen naar andere en veiligere oorden. Waarom mocht Zowi je al tweemaal ontmoeten. Waarom was ik niet goed genoeg voor je! Al mijn pogingen om je aandacht te trekken resulteerden in teleurstelling. Geen enkele handreiking was goed genoeg. Geen enkel teken van mijn goedheid kon je interesseren. Bij elke poging die ik deed wuifde je mij weg met je staart. Ik kon enkel toekijken..

Waarom mocht Zowi je wel ontmoeten?


De jaren sluimerden. We werden beide ouder. Ondanks dat mijn gevoel wist dat we elkaar ooit zouden weerzien kon het nog wel lang gaan duren. De barre winters zorgden ervoor dat ik ongerust werd. Was alles nog wel goed met je? Kon je je draai nog wel vinden in het kikkerwatertje wat je thuis noemde? De antwoorden kreeg ik nooit. Echter gebeurde dat waar ik zolang op had gehoopt.

Op een zekere avond als het windstil is, fiets ik langs je huis. Je rug  klieft even door het water als je het jezelf weer comfortabel wilt maken. Daar lag je dan, in vol ornaat te rusten op weelderig groen. Je zag er nog precies zo uit als in mijn herinnering. Klein maar fijn en o zo mooi. Ik voelde mij aangetrokken tot je, mijn handreiking in de vorm van een broodje zweefde door de lucht om vervolgens bij je neer te plonsen. Heel even twijfelde je. Het leek of je mij aankeek. Het leek of dat je dacht dat vandaag de dag was. Met een subtiele beweging maak je je het broodje eigen. De verbintenis tussen mij en jouw kwam tot stand. Het nylon stond strak als de snaar van een viool die door een subtiele windvlaag zachtjes werd bestreken. Niet veel later mocht ik je in mijn armen sluiten.

Ik mocht je in mijn armen sluiten


Het moment was kort maar krachtig. Je was volkomen rustig en je liet me zelfs samen met jouw even fotograferen. Ik voelde geluk door mijn aderen stromen. Eindelijk waren we bij elkaar. Niet veel later laat ik je los. Je wuift nog even met je staart. Ik wenste je het alle goede. Na onze ontmoeting zien we elkaar een jaar niet meer. De barre winter van 2010 geeft me weer een angstig gevoel. De angst dat het ijs je bereikt heeft zit diep. Elke dag fiets ik even langs in de hoop een glimp van je op te vangen. Helaas vaak tevergeefs. Het is pas maart als de zon weer schijnt. In het nog grauwe water zie ik je rij schubben glansen door de zon. Een gevoel van geluk bekruipt me. Je was er nog en je leek zo gelukkig. Een eerste handreiking was genoeg. Je pakte mijn hand en niet veel later waren we weer even samen. Voor de foto zette je zelfs even je vinnen op zoals een echte vis dat doet. Ik kon mijn lach niet meer onderdrukken. Ik voelde mij oprecht blij. Ik zet je terug en kijk je na. Je blijft bijzonder voor me. Elke keer dat we weer even bij elkaar mogen zijn…


Deze brief is voor jouw. Voor jouw die mij het plezier van bejagen gaf. Het levende monument waardoor ik al dik 10 jaar gegrepen ben bij deze hobby. Van de eerste ontmoeting een decennia geleden toen je mij imponeerde met je krachtige zwaaien die het water doorkloven. Je was het licht in het duister op de vele zomeravonden dat ik genoot van de natuur en jouw een weg zag zoeken tussen al dat groen. Ondanks dat het vandaag Valentijnsdag is en we moeten praten over liefde zal je nooit mijn vriend zijn. Onze werelden verschillen teveel en onze communicatie zweeft in het onwerkelijke. Toch is het vooral respect als ik aan je denk. Jij zorgde ervoor dat ik jouw soort ging belagen en deze hobby een plekje kreeg in mijn hart. Liefde werd uiteindelijk toch geboren..

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.