Luchtkastelen

Verkleumt zit ik op de kade van de enigste gracht die mijn woonplaats rijk is. Het is een zaterdagmiddag en langs mij lopen velen passanten die de wekelijkse boodschappen nog net voor de sluit proberen binnen te loodsen. Ik zat er nog niet zo lang. Ook wist ik dat het niet veel langer zou worden. De temperatuur was goed om een biertje te koelen. Mijn ledematen waren de geschikte koelelementen in een veels te grote koelkast. Het was geluk dat mij hier vandaag zo deed zitten. Vorige week was het immers prijs in deze gracht. Wel eens waar geen grote en ook niet gevangen door mij in kwestie, doch wel een geschubde gouden in het wit! Ik wilde de kou trotseren, mijn ledematen in een spervuur van kou gooien. Ik ging voor goud.

Ik had vandaag de hoop om ook de eerste te mogen begroeten. Een kort weerzien met het gene waarvan ik zo vol  ben. Die verrekte beesten die het leven soms heel even mooie maken, soms heel even kraken. Al zou ze niet groot zijn. Vis is vis. Mijn vreugde zou er niet minder om zijn. Mijn doorzettingsvermogen zou gestreeld worden. Mijn paradigma over wintervissen zou positief worden.

Vorig jaar rond deze tijd had deze gracht wonderbaarlijke dingen gedaan. Het leek even of een waar visserswalhalla geboren was. Of de grote hier was herrezen. Nimmer had ik in een korte tijd zoveel vis gevangen zien worden. De gracht was het enigste open stukje water op een groot watercomplex. Het leek of de gehele populatie cyprinus, essox en aanverwanten, hier zijn winteroord had gevonden.  In enkele uren tijd werd op een stroompje van 20 meter lang en 2 meter breed maar liefst 14 snoeken en jawel, twee karpers gevangen! En om de vangst nog magistraler te maken, de karpers waren gevangen op de vlok! Mijn vismaat Zowi Wanrooy, haalde er zelfs de plaatselijke krant mee. De kop schreeuwde ‘ Monsters van de Kooikersgracht’  Tja, Monsters waren die vissen voor de nietsvermoedende, wereldvreemde winkelende voorbijgangers die zulke grote vissen niet konden plaatsen op een stinkende sloot als deze gracht! Ja, het was me wat. Een kleine 100 man die staan te klappen als je een karper van 16 pond vangt. De camera’s die flitsen en meer van die ongein. Hij was nog net geen handtekeningen aan het uitdelen! Zowi was voor heel even wereldnieuws!

De krantenkop van 5 februari vorig jaar..


Ondanks dat ik daar dan zat. Op die muur van de gracht, voelde ik me niet goed. Ik hield van mijn rust en al die wandelende passanten zag ik alleen maar als vervelend. Ik ben iemand die houdt van pionieren en ontdekken. Niet iemand die ervan houdt om telkens vragende passanten te vertellen dat je in deze gracht toch echt wel vis kan vangen en niet alleen maar fietsen.  Nee, ik hoopte liever op warme tijden. Op tijden dat de rest van het waterstelsel weer open zou liggen en ik mijn kunstjes kon gaan vertonen tussen het struikgewas. Ver weg van iedereen. Ik was nu zo gebonden aan die ene gracht waar geen ijs lag op het water. Dan zou ik overal kunnen vissen waar ik wilde.


Het lijkt of de winter niet op wilt houden. Het water blijft hard, het gras wat altijd groen was, blijft wit. Soms verbeeld ik mij heel even de zon die brand op mijn huid, waterplanten die spontaan groeien tot vol ornaat, vissen die een ‘bley’ springen. Voor nu zijn het slechts luchtkastelen..

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.