Materialism, a love story?

Het is cliché om te zeggen dat karpervissen anno 2013 geen vissen meer is. Dat de commercie alles kapot heeft gemaakt en de beleving is dood gebloed. Het is cliché om te zeggen dat bijna alles om de kilo's draait maar toch de grootte van de camera lens belangrijker is dan weegschaal. Het is cliché om te zeggen dat er geen topboilie bestaat die elke vis doet vangen. Het is cliché om te zeggen dat social media ons vereenzaamd. Ondanks dat velen met mij hierover hebben geschreven, is de tekst nooit blijven hangen. Lensdrukken, vetgemeste kilo knallers en heel veel commercie zijn aan de orde van de dag. We nemen de economie mee naar de waterkant en putten uit wat ooit de grondslag was van het karpervissen.

Wat we niet moeten beseffen is dat karpervissen een outdoor sport is. We moeten beseffen dat we vroeger gingen vissen om de beleving. Even weg van de drukte van de stad. Verscholen in de ongerepte natuur achter een paar rietstengels wachtend op dat moment dat het rode kruintje van de dobber opsteekt. Karpervissen was het creëren van eigen paden door hoog gras en riet in plaats van het belopen van gemaakte paden. Het is cliché om het woord 'pionieren' in de mond te leggen maar dat is de naam van het beestje. We spraken af met moeder de vrouw hoe laat we thuis kwamen en eenmaal thuis gekomen dan hadden we elkaar wat te zeggen.


Vroeger was alles anders...


We reizen 30 jaar de toekomst in en komen uit bij het jaartal 2013. Ongerepte paden zijn platgestampt. Er is niks meer te verkennen. Ondanks dat we de drukte van de stad wilden mijden, komt muziek van iPad en iPod ons tegemoet. We hebben de elektronica meegenomen naar het water. We doen alsof we niet zonder kunnen. Elke loze piep wordt geregistreerd op Twitter en gedeeld op Facebook. Zuckerberg lacht zich in de rondte. We willen alles delen maar worden zoveel eenzamer. We raken in onze eigen wereld en vergeten waar het allemaal om draait. We kunnen niet meer zonder elektronica. We denken dat we geïsoleerd raken van de wereld zonder die connectie. We geloven in Go Pro, voelen ons een Hero, laten ons footprint achter met Canon en vangen belevenissen, hoe gemaakt ook, met onze Nikon.


We slepen wat mee naar het water


Karpervissen heeft een vreemde vlucht genomen. Een scene die zich online afspeelt en een poppenkast aan de waterkant. Voor elk potje hebben we tegenwoordig een tasje. Onze bivvy kan bijna meer waterdruk aan als een boot en onze steunen zijn gemaakt van materialen waarmee we ook naar de maan kunnen vliegen. Dan hebben we nog de stroom aan producten uit het land waar ze allemaal met geknepen ogen kijken. Massa's aan producten die onder tientallen merken hun weg vinden naar jouw. Een complete verspilling van grondstoffen en een lange termijn afvalberg vol met kansloze prullaria. Vervolgens hebben we de markt van de nutteloze gadgets. De 'handige' attributen die na een vissessie in de kast belanden en de koopjes die toch niet deden wat je ervan verwachtte. Ondanks dat ik een materiaalfreak ben is minder keus ook een keus. Het doel heiligt de middelen...


Ik ben zelf ook een materiaalfreak


We leven in een wereld van ergonomie, design, form follows function en function follows form. We leven in een wereld waarin 'de wereld in handbereik' steeds letterlijker is geworden. We leven in een wereld dat onze vrienden dichtbij lijken maar juist zo ver weg zijn. We leven in een wereld waar je receiver tevens mp3 speler moet zijn, je pc tevens telefoon en waarin 20 kilo een like oplevert. We leven in een wereld waarin het spelletje 'zoek Wally' steeds populairder wordt maar dan op visfoto's. We leven in een wereld waarin je moet beseffen dat je een vis alleen gevangen hebt als hij ook daadwerkelijk op jouw hengel is gevangen. We leven in een wereld waarbij het van essentieel belang is om aan te geven waarmee je die vis dan hebt gevangen. Het liefst herhaal je de merknaam even voor de slechthorende onder ons. Je moet niet alleen aan jezelf denken!


Vervlogen tijden


Materialisme en welvaart. Het zijn van die termen die onze macht uitdrukken tegenover de rest van de wereld maar we zijn zelf eigenlijk veel kansarmer. We geven waarde aan de verkeerde zaken en vergeten waarom we vissen. We kunnen niet meer de moeite opbrengen om iemand te respecteren. We hebben afgunst op elkaar en maken het elkaar zo moeilijk. Karpervissen anno 2013 is vissen zonder hart. Cijfertjes tellen, herinneringen zijn niet tastbaar. We filmen alles om er maar voor te zorgen dat we de realiteit  niet vergeten. We durven niet meer te dromen. We moeten zaken hard maken. kostte wat het kost al is het maar om meer virtuele vriendjes te krijgen..

Materialism a lovestory?

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.