Stukje hemel

Een tijdje terug sprak ik met James Turner van Cygnet, hij vertelde toen over een overgroeide en weelderige groene oase van rust. Toen ik zijn verhaal optekende dachte ik later bij mezelf: “waar is mijn overgroeide en weelderige groene oase van rust?”

Ik betrapte mijzelf erop dat ik die eigenlijk helemaal niet heb. Ja, ik heb een paar leuke stekjes die ik zo nu en dan mag bezoeken, maar het voldoet in de verste verte niet aan wat James omschreef. Gekscherend probeer ik in zeker zin mijn sessie te plannen en probeer ik sommige idealen na te jagen, echter te rauwe werkelijkheid gooit wel eens roet in het eten.

Een oase van rust?

Ik sluit mijn ogen en zie krakerige VHS beelden op mijn netvlies voorbij komen. Voor de jeugdige lezers onder ons, VHS dat was de voorloper van DVD’s. Dit waren meestal zwarte, rechthoekige, plastic dingen met daarin 2 spoelen. Op die spoelen was een band/film gespoeld en soms moest je handmatig te spoelen strak draaien met je vingers, om vervolgens de videoband in een groot elektronisch apparaat met een gleuf te stoppen. Soms moest je ook ff in deze gleuf blazen. Die handeling zou dan een positieve bijdrage leveren aan de beeld kwaliteit? Afin, ik dwaal af.

Ik heb het misschien al wel eens eerder vermeld, maar toen ik mijn eerste stappen zetten in het karperwereldje, had je nog geen internet met alle beschikbare info. Nee, ik kan mij nog herinneren dat mijn stiefvader in de jaren 90 naar “home made video’s” keek die andere vissers hadden gemaakt van hun sessie. Toendertijd had je al een hoop “bekende karpervissers “ zoals Thomas Lont, Rod Hutchinson, Leon Hoogendijk, Julian Cundiff, Chris Yates en nog tal van andere namen. Mijn eerste karpervideo ervaring kwam van de film: “A passion for angling” deze film was o.a. geschoten op Redmire.

A Passion for Angling
A Passion for Angling

Nu zegt Redmire of de titel van die film de jeugdige visser misschien niet zo heel veel, maar voor mij is dit toch nog steeds een soort van “Holy Ground”, de geboorteplaats van het karpervissen, het Walhalla voor ons struiners, althans in mijn optiek. Voor de ander is Redmire niet meer dan een overtrokken bak met water. Als men het dus heeft over een “Weelderige, overgroeiende oase van rust” dan passeert deze film bij mij op het netvlies. Ik denk dat elke visser zo zijn eigen stek heeft waar hij/zij zich senang voelt met de wereld. Wat voor de één vinex woonwijk-water is, is voor een ander een urban-jungle. Het is namelijk jouw schilderij en jij mag die de kleuren geven die jij mooi vindt! Ik kan eigenlijk elk decor wel waarderen, zolang ik mijn ding maar kan doen. Ik zie wel eens foto’s voorbij komen van gasten die vlakbij fabrieken vissen. Overdag een hoop lawaai en bedrijvigheid, maar 's nachts heeft die fabrieksverlichting toch ineens iets spannends. Ik heb eigenlijk geen enkel water in mijn omgeving wat ook maar een klein beetje op Redmire lijkt, alhoewel, als ik mijn ogen tot kleine spleetje zou vernauwen weet ik er misschien toch wel één.

Kunstlicht bij fabrieken geeft soms een mooie sfeer

Sanja

“Veranderen van spijs doet eten” zeggen ze wel eens, maar dit water is iets waar ik nog niet klaar voor ben. Google Maps werd zoals gewoonlijk weer geopend. Zoals ik al verwachtte was er geen info bekend over dit water. Uit respect voor dit water en de mogelijk afbreuk ervan zal ik verder geen namen en of locaties noemen. Dit water noem ik voor het gemak “Sanja“. Sanja is een mooie diepe watergang, verscholen in een groene oase. Moeder natuur weet als geen ander wat Sanja nodig heeft en heeft haar in de loop der tijd het hof gemaakt met de meest weelderige bomen, planten en bloemen. De fauna heeft haar weg weten te vinden naar haar oevers.

Toen ik een dag vrij wist te plannen ben ik naar haar toegegaan, louter op basis van verkenning. Gewapend met een polaroid bril, verrekijker en camera, kwam ik daadwerkelijk in oase van rust. Het is niet bepaald bij mij naast de deur. Ze zeggen wel eens: ”wat je van ver haalt is lekkerder.” Het water was kraakhelder van kleur, maar met een lichtbruin filter. De bodem bestond voornamelijk uit bladafval, opkomend wier en her en der een harde zandplaat. Onder een eenzame oude boom, waarvan zijn takken de waterspiegel doorkliefden, zag ik tussen zijn grillige takken een groepje karpers liggen. Het waren geen grote vissen, ik schatte de zwaarste op een pondje of 15-20. Ik zag dat ze een donker schubbenkleed droegen, iets wat ik erg kan waarderen. Ik heb deze dag bewust niet gevist. Soms is de gedachte en het idee al een winst op zich.

Sanja liet ik die dag voor wat het was en verkaste naar een andere stek, maar ik had mijzelf voorgenomen om eens terug te keren en dat 1 enkele karper mij meer dan genoegdoening zou geven en mijn honger naar haar schatten zou gestild zijn. Ware het niet dat ik al sporen van menselijk handelen had waargenomen. Iemand anders had trapsgewijs de grond naar de waterkant afgegraven. Aan een kant handig voor andere vissers, maar ik was er niet blij mee. De manier waarop het afgegraven was duidde erop dat het niet ging om een toevallige recreatievisser. Nee, dit was gedaan door iemand met mogelijk hetzelfde ideaal als ik. De afgraving was al enige tijd geleden gemaakt en was al een beetje vervallen. De natuur had zijn werk inmiddels gedaan door er een tapijt van bladeren en takken over te leggen.

Verliest dit water dan zijn waarde? Of het vervelend is dat een ander zijn vingerafdruk had achtergelaten? In zekere zin wel, maar dat maakt Sanja voor mij niet minder interessant. De natuur is van iedereen en dit was toch een soort van bevestiging dat er karper rond zwom en dat die vangbaar was. Ik kon voorzichtig de aanname maken dat dit ging om het werk van een wapenbroeder. Ik liet Sanja even bezinken in mijn gedachten om enige weken later mijn slag te slaan. Maar daar later meer over.

Van de 0

De maand maart was voor mij de maand waarin ik eindelijk verlost was van die ellendig NUL. Wat een ontlading was dat! Ik heb misschien tegen beter weten in de wintermaanden doorgevist. Het voelde aan een kant goed en heeft mij de nodige info en lessen gegeven waar ik aan het eind van dit jaar mee verder kan. Ik hoop in september dit jaar voor het altaar te mogen verschijnen, alwaar ik mijn vriendin Sanja mag opwachten en nee hiermee bedoel ik niet het water. I may call myself a lucky man! Maar goed back on track.

Als ik na mijn nachtdienst wakker wordt 's middags ga ik wel eens een rondje fietsen langs wat wateren bij mij in de buurt. Vaak neem ik onze kleine meid mee achterop. Uit voorzorg neem ik dan ook een heuptas mee met wat voer, want je weet maar nooit waar je tegenaan loopt! Dat bleek wel, want toen ik bij een van de vele bruggetjes hier in Axel stil stond, zag ik een groepje karpers liggen in het riet en één van hen was fors groter dan de rest.

Ik gokte dat dit monster ergens midden in de 15+ (kg) zou zitten. Dit bakbeest was rustig rond aan het struinen in een rietveld. Ik zag dat hij aantal keer een bepaald stukje zwom en dan vervolgens terugkeerde op zijn stek. Dat riekt naar routine en daar maak ik maar wat graag gebruik van! Op de route die de vis zwom liet ik 2 handjes hondenbrokken met kleine boilies te water om mij vervolgens huiswaarts te spoeden, daar enkel het hoogstnoodzakelijke op halen (lees: penhengel, net, onthaakmat en sling.) Natuurlijk wat klein materiaal en de camera. Raar, want ik kon mij niet heugen wanneer ik voor het laatst zo snel naar huis had gefietst. Ja toen ik mijn eerste kusje gekregen had van een meisje en ik eigenlijk al te laat thuis was voor het eten, maar toen fietste ik hard omdat ik vlinders in m'n buik had. Nu had ik kennelijk een grijns van oor tot oor, want in het voorbijgaan van een lijnbus zag ik mijn eigen reflectie in de ruiten en die vertelde mij dat ik blij was.

Ik denk dat ik binnen welgeteld 15 minuten terug aan het water stond. Ik knobbelde snel een 15mm boilie met een fake maisje aan de hair, liet dit voorzichtig afzakken en vanuit mijn ooghoek zie ik een hoge rug van tussen het riet in de richting van het aas zwemmen, yes! het is die dikke bak. I shit you not, maar binnen no time stond ik al met een kromme stok. Hell yeah wat een tof gevoel en zeg nou zelf, er gaat toch niets boven een kromme stok?

Ik had alleen een vet groot probleem. Ik had namelijk het lumineuze idee  om mijn net aan de andere kant van een boom te leggen en kon er vanuit mijn positie niet bij, tenzij ik de karper lijn zou geven en de mogelijkheid om die te verliezen. Een eindje verderop zag ik een wat oudere heer met zijn vrouw aan de waterkant zitten, de vrouw was een boekje aan het lezen in de zon en hij was driftig in de weer met een insteek hengel. Ik riep naar de man of hij even tijd had om te komen scheppen. De man stond gelijk op en kwam in versnelde tred aangelopen met een brasem/witvis net. Ik zei tegen de man dat het net van hem te klein was, waarop de man in het Vlaams antwoordde: "Wa cee de gij, oe mijn net is te klein. Ge bent toch wel mis zeker? Ik heb hier al veel grote vis mee geschept zenne.” De man kwam steeds dichterbij en aanschouwde de bak aan het eind van mijn hengel en zei toen droogjes: “Amai, das nun flinke zen. Da gaat um juust nie worre.” Ik verwees de man naar het schepnet welke moederziel alleen op de verkeerde plek lag. De man haastte zich er heen en kwam al snel terug met het net, toen er plots naast me, out of the f...ing blue, een wielrenner stond. Hij stapte gelijk van zijn bolide af en wilde maar wat graag helpen scheppen, want de oudere heer die met mijn schepnet aangerend kwam had het zichtbaar zwaar, de leeftijd begon het parten te spelen. De wielrenner vertelde dat hij ook karpervisser was dus wist wel raad met het schepnet. Met zijn klikkers onder zijn schoenen daalde hij al knarsend met mij van het betonnen talud af. De karper had de strijd inmiddels opgegeven en gleed moegestreden over het netkoord. Hebben die Kip! ik gaf de wielrenner een high five en na een bedankje mijnerzijds vertrok hij in onbekende richting. Een gezin met jonge kinderen had het tafereel gadegeslagen, maar hadden nog niet de karper gezien. Ik schatte die kinderen in de leeftijd van mijn eigen kids, 3 en 9 jaar oud. Het gezicht van die kinderen, sprakeloos en hopelijk heb ik ze een mooie herinnering meegegeven. Op naar de next generation!

De vangst zorgde voor veel bewondering

Snel de karper in de sling gedaan en terug in het water gelegd, voor mij het moment om even op adem te komen en de camera op het statief te meubelen. Pica time! Ik heb sinds enige tijd een Nikon D5100, prima camera, maar er zitten zoveel knopjes en functies op dat het even zoeken is naar de juiste instellingen. De tijd zal het leren en ondertussen, terwijl ik dit verhaal typ, ben ik alweer druk doende met een tal van andere zaken en loop weer eens zoals gewoonlijk in 7 sloten tegelijk. Heerlijk! I love it. Have a Blast!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.