Those little things

Karpervissen was altijd een vorm van pure passie. Pure nostalgie waarbij helden werden verheven en kleine jochies werden verlekkert met vissen die niemand kon vangen. De jaren hebben het ideaalbeeld gesloopt. Facebook is voor velen het nieuwe viswater, Twitter heeft het woord ‘prive’ voorgoed laten verdwijnen. Toch moeten we af en toe even relativeren. We moeten leren genieten van die kleine details die onze hobby zo mooie maken.

Als sommige van ons dit nu lezen zullen ze ‘kleine details’ wat anders interpreteren dan ik. Ik doel hierbij niet op het verschil tussen 19,9 kilo en die magische grens. Neen, af en toe moeten we onze ogen open doen, dat beeldscherm van je laptop tegen die toetsen smijten en naar buiten gaan. Enkel aan de waterkant begrijp je immers waarom we vissen...

Het is moeilijk om soms nog op details te letten als je bezig bent met modern karpervissen. De steunen waterpas hebben staan, die exotische rig ontknopen of boilies oppoetsen lijken veel belangrijker. Toch zitten er in die panorama die je ziet als je achter je hengels kruipt hele mooie momenten. Het is als een zoekplaatje van Wally. Eerst zie je het niet, dan krijg je een vermoeden totdat je je duim dik op Wally zijn hoofd drukt. Hebbes. In die panorama wat je voor je ziet is het niet anders. De kleine momentjes in het leven duren soms even om te begrijpen maar uiteindelijk als je je ervoor open stelt dan zal je het vinden.


Leven in eenvoud en harmonie


Als je je heel even openstelt dan gebeuren er wonderen. Zaken die je eerder niet zag ontwaken. Je ziet het symbool van liefde als zwanen elkaar omhelzen, je ziet hoe een fuut haar jongen op haar rug draagt. Je ziet hoe een bever bezig is met grootse uitbreidingsplannen voor zijn burght. Je ziet vooral dat het leven om je heen leeft in rust en harmonie. Zelfs de mieren die met boze gezichtjes via je benen omhoog kruipen omdat je op hun nieuwe kasteel staat te denderen zijn bezig met het grotere geheel. Voortleven. Als we dit relativeren naar ons simpele bestaan dan moet je vragen krijgen. Je moet je afvragen waarom wij in de natuur verblijven.


Terug naar haar veilige haven


We moeten ons afvragen of we met onze daden niet heel veel moois kapot maken. Van het leven van die kleine mier tot het doelmatig verwoesten van flora door ‘vergeten’ afval. We moeten leren onze eigen doelen zodanig in te passen in de natuur dat onze daden geen gevolgen hebben voor die continuïteit. Ons gedrag aan de waterkant heeft immers een zware weging in het geheel. Het meest frappante is dat we eeuwen geleden de balans in de natuur verstoorden omdat we niet anders konden. We waren immers een deel van de natuur en moesten zorgen voor ons eigen voorleven. Vangsten gingen boven het vuur en werden met het gezin veroverd. Tegenwoordig is het anders. We hebben honger, zorgen voor centen en gaan naar de supermarkt. Toch blijven we wonderwaardig de natuur aantasten als we gaan vissen. We nemen het niet meer zo serieus dat bij het te water laten van een rigje we met het leven van een vis spelen. De nodige alcohol en andere middelen worden goedlachs naar binnen gegooid omdat het simpelweg kan.


Geniet met mate! Fisher Tradition


We blijven vergeten dat we gast zijn in de natuur. We missen die mooie momenten die ons respect voor de natuur in toom houdt. Karper voor de camera is goed voor de ego, hoe dikker, hoe beter en dat gaat boven het intact houden van flora of de onderlip van de vis in kwestie. We maken er een zooitje van! We verheerlijken ons op internet, willen ook die prestige hebben die anderen blijkbaar genieten mogen we de foto’s op Facebook geloven. We gaan naar de waterkant om te slachten en niet meer om te genieten. Vissen is een prestigesport geworden waarbij resultaat telt. Wezen vissen en niet hebben gevangen wordt als raar ervaren. We durven, kunnen en willen niet meer genieten.


Probeer het netjes te houden rondom je bivvy en ruim je rommel op!


We gaan ons doel voorbij. We leiden een leven in competitieverband. We willen allemaal meer zijn dan dat we aankunnen. Zoals we vroeger spraken over nostalgie, zo zal dit woord over 20 jaar waarschijnlijk uitsterven. Karpervissen is commercie geworden. Echt karpervissen lijkt voorgoed voorbij. 


Those little things, We moeten weer genieten!


Ik steek nog een Davidoff Black aan in stijl en staar over het kanaaltje waar ik zit. Overal aan de hemel zijn de wolken verlicht door de lampen van de naaste stad. Over het fietspad aan de andere kant van het kanaal razen scooters met hoge snelheid voorbij. Een jongere visser komt even buurten om te vragen of ik al wat heb gevangen. We zitten een tijdje te praten als ik een ijsvogeltje over zie vliegen. Ik attendeer de jongen erop maar hij had hem niet gezien. Ik vraag aan hem of hij ooit een ijsvogeltje had gezien. “ja” zegt hij, “ op internet laatst!” Ik draai mijn hoofd en neem een laatste zuig van mijn sigaret. Beleven kunnen we soms enkel nog op internet..

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.