Tussen zwijgen & gillen: Comeback

Mijn laatste vissessie op het verenigingswater van visclub de Meeren dateert alweer uit oktober vorig jaar. Bewust heb ik het afgelopen voorjaar voorbij laten gaan in verband met de diepte van het water en de koude watertemperaturen die daarmee gepaard gaan. Op zulke wateren is het vaak moeilijk om in het voorjaar te slagen en daarom koos ik er dit jaar voor om eerst een paar andere wateren in de eigen omgeving een kans te geven. Nu de temperaturen redelijk gestabiliseerd zijn werd het de hoogste tijd voor een eerste sessie. Kevin had er in de tussentijd al een paar nachtjes op zitten en het was alweer een tijd geleden dat we samen hadden gevist. Een social werd daarom ingepland, maar een dag voor de sessie moest Kevin annuleren. Ik besloot alsnog te gaan voor een instant nachtje en het slechte weer dat voorspeld werd te trotseren.

Rond zeven uur in de avond arriveerde ik aan het water. Vooraf twijfelde ik tussen twee stekken, maar bij het zien van een tent op één van die stekken besloot ik direct door te rijden naar de tweede optie. Deze stek betrof de bospunt waar ik vorig jaar een paar mooie vissen wist te vangen (zie de eerste aflevering van mijn videoblog). In de motregen zette ik vlug mijn materiaal op en dat lukte wonderwel zonder al te nat te worden. De drie hengels werden voorzien van verse rigs en één voor één uitgevaren. Tijdens het uitvaren van de lijnen ontdekte ik dat er wel erg veel water de boot in liep en dat er een lekkage in de bodem zat. Vooralsnog kon ik er nog mee doorvaren, maar dat zou wel een aandachtspunt gaan worden voor de rest van de sessie.

De linker hengel positioneerde ik tegen de rand van een wierveld. Twee tijgernootjes op de hair moesten het vuile werk gaan opknappen, maar werden vergezeld door een drietal handen strooigoed. De middelste hengel werd met een chodrig ingelegd op ongeveer acht meter waterdiepte en de rechter hengel lag daar ongeveer twintig meter rechts van op dezelfde diepte. Deze werd gevist met een gesoakte 16mm boilie, getopped met een fluorescerende maiskorrel. Voor ieder wat wils dus en hopelijk werd snel duidelijk wat wel en niet zou lopen.


De vele regen zorgde (onverwacht) voor een hoop actie


Gedurende de avonduren vermaakte ik me kostelijk met het radioverslag van de WK wedstrijd Brazilië – Duitsland. Wat een wedstrijd! Kort na de rust ben ik kennelijk in slaap gevallen, want iets na één uur ’s nachts riep mijn blaas om hulp. De slaap werd daarna weer snel gevat en duurde tot de ochtendschemer. Een enkele piep op de chodhengel maakte me wakker. Vijf seconden daarna liep de slappe lijn strak en volgde een heerlijke fluiter. In mijn sprint naar de hengels greep ik mijn lieslaarzen mee. Het was zo waar nog droog ook en het bleek een bijzonder fraai spiegeltje te zijn die verantwoordelijk was voor al het tumult. Wat een heerlijke manier om wakker te worden!

De aanbeet gaf tegelijk ook veel vertrouwen in de nieuwe pop-up die ik er vannacht voor het eerst had aangeknoopt. Ik vis sinds begin van het jaar met de ‘Red Flower’ boilies van Dutch Bait Company en ben hier erg tevreden over. Tot voor kort waren er echter nog geen pop-ups van verkrijgbaar en met de (wier)visserij op dit water kwam het daarom extra goed uit dat ik vlak voor de sessie een paar potjes kreeg toegestuurd. Deze paarse balletjes sluiten aan met de flavours/attractors van de ‘grondboilies’ en zijn tegelijk lekker opvallend, ideaal voor chod- en snowmanvisserij!


Een fraai schubbenkleed op de eerste vis


Het uur na de vangst spendeerde ik door over het water te turen en te zoeken naar vis. Ik zag niets, tot mijn rechter lijn opeens oprees uit het water en een run produceerde. Met de GoPro op mijn giechel stapte ik de boot in (die steeds meer water binnen liet) en kon enkele minuten later een kleine spiegel naar het net dirigeren. Wat blijft het toch een gaaf gezicht om de vissen naar de oppervlakte te zien komen in het heldere water van de plas! Het spiegeltje was eigenlijk een a-typische vis voor het water, want er zat nauwelijks beschubbing op. Verder betrof het een fraai en ongeschonden visje dat hopelijk nog een flinke groeicurve zal ingaan in de komende jaren. Op het moment van de vangst regende het alweer behoorlijk en ik besloot het visje heel even in de recovery sling te plaatsen zodat ik de hengel opnieuw in positie kon brengen. Bij wijze van test verving ik de maiskorrel op de hair door een 16mm pop-up en viste daarmee met een snowman van twee 16mm boilies. Het wegleggen van de vis in de sling gaf me gelijk ook even de ruimte om de cameraspullen in orde te maken en even te wachten tot de slagregen van dat moment voorbij was. Je zult je misschien afvragen waarom er zoveel moeite wordt gedaan voor een kleine spiegel, maar op dit water probeer ik iedere vis op foto vast te leggen om zo een goed overzicht te krijgen van het visbestand.


De snowman en chod in actie


Ongeveer tien minuten nadat ik de rechter hengel opnieuw had uitgevaren kreeg ik twee piepjes uit diezelfde delkim. Ik zag de top een heel klein beetje bewegen en zag dat er wat rukjes aan de lijn werden gegeven. Gezien de hoge hoeveelheid jonge aanwas die hier op het water zwemt dacht ik meteen aan een klein karpertje. Op mijn gemak ruimde ik even de spullen op die ik in mijn handen had, trok mijn (toch al verzopen) jas aan en legde nog iets in mijn auto, om vervolgens naar de hengel te lopen. Vlak voor ik daar arriveerde werden de kleine tikjes op de top omgezet in een keiharde run en bij het aanslaan ontdekte ik dat ik me ernstig had vergist in de vis! Terwijl ik de boot in stapte en mijzelf met behulp van de elektromotor richting de vis stuurde kreeg ik niet de kans om lijn te nemen. De vis bleef met dezelfde snelheid van de boot weg zwemmen. Gelukkig lukte het toch om dichterbij te komen en lijn te winnen, want deze krachtpatser had nog een heel gave dril voor me in petto. De komende minuten werd er hard geknokt op en onder mijn rubberboot. Toen uiteindelijk een silhouet van de vis verscheen wist ik het eigenlijk al, dit was één van de twee grote schubkarpers. Deze vissen zitten altijd rond de 15kg en van één wist ik al dat hij behoorlijk kon knokken. Terwijl ik steeds  doorweekter raakte van de regen en door de vis van mijn stek werd weggetrokken stond ik maximaal te genieten van dit gevecht. Uiteindelijk gaf de vis op en liet zich richting het net dirigeren, YES!


Een a-typische vis voor het water


Compleet verzopen zette ik het eerder gevangen spiegeltje en ‘de overbeet’ (zoals deze door de locals wordt genoemd) op de foto. De regen maakte het er niet makkelijker op en zorgde voor heel wat onscherpe platen van de zelfontspanner. Gelukkig zijn er ook een aantal geslaagd en met een paar ferme staartslagen dook deze geweldenaar weer richting veilige haven. Ik was helemaal in mijn nopjes met mijn tweede dertiger op het water en de sessie kon al niet meer stuk. Wat een heerlijk resultaat voor een instant nachtje hier!

Alles om mijn tent heen was op dat moment zeiknat. Het enige droge was mijn stretcher en om dat zo te houden ging ik maar even op het grondzeil zitten. De camera werd gedroogd en de foto’s van de schub even gesorteerd, tot er opnieuw veel gepiep uit de richting van de hengels vandaan kwam. Het bleek de chodhengel te zijn die opnieuw krom ging! Trouw werd de jas weer omgegooid, de lieslaarzen opgetrokken en de hengel uit de steunen geplukt. Om geen risico te nemen met drillen en het aanwezige wier besloot ik wederom direct de boot in te duiken (dat had ook letterlijk gekund inmiddels) en de achtervolging aan te gaan. Na een korte, maar felle dril zag ik een silhouet van een spiegel op een paar meter diepte omhoog komen. Wat direct opviel was dat deze vis iets ronder was dan de kleinere spiegels en dat gaf hoop. Het duurde niet lang voor er een prachtig spiegellijf opdook in de golven en ik er in slaagde om de vis bij de eerste poging in het landingsnet te krijgen. Ik keek neer op een prachtige, forse spiegelkarper uit het oude bestand.


Wat een prachtige spiegel!


De spiegel bracht 14,8 kg op de klok en is daarmee de kleinste ‘originele’ vis van het oude spiegelkarperbestand dat in het jaar 2000 is uitgezet op het water.  Wat deze vangst voor mij nog iets specialer maakte is dat de vis zelden wordt gevangen en er soms jaren niet uit komt. De laatste vangst dateerde alweer uit 2012! Zulke prachtige spiegels laten mijn bloed sneller stromen en gelukkig zwemmen er nog een aantal (grotere) broertjes en zusjes van de vis op het water. Stuk voor stuk vissen met een fenomenale bouw, beschubbing en karakter. Reden genoeg om nog veel terug te komen aan het water! Ik genoot volop toen de vis de recovery sling uit zwom en zich direct in de richting van het (veilige) duikgebied begaf. Het bleek tevens mijn laatste wapenfeit van de sessie en drie uurtjes later werd de auto volgeladen met het doorweekte materiaal. De aanwezige DIXI fungeerde even als kleedlokaal en met een set droge kleren zat ik in ieder geval iets comfortabeler in de auto. Met een bijzonder goed gevoel reed ik richting huis. De regenbuien waren getrotseerd en het water gunde me vandaag een paar fraaie vangsten. Wat kan het vissen toch heerlijk zijn!


'De Overbeet'
 
Het extreem goede gevoel werd thuis nog even doorgezet toen de beelden van de GoPro werden bekeken. Deze heeft deze sessie overuren gedraaid en de beelden zullen zeker voorbij komen in de volgende aflevering van mijn videoblog. Stay tuned ;)

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.