Tussen zwijgen & gillen: De gifbeker

Het loopt nog niet zoals ik wil. Met vier nachten en een aantal korte dagsessies in het logboek moet ik helaas concluderen dat ik dit jaar nog geen vis richting mijn net heb kunnen loodsen. Stiekem weet ik ook wel waar het aan ligt, want de waterkeuze is niet bepaald in mijn voordeel geweest. Onbekende wateren en diepe zandafgravingen zijn niet de beste plekken om je jaar te starten. Volgend jaar moeten we dat toch maar eens anders gaan doen.

Helemaal kansloos ben ik overigens niet geweest, want vorige week hielp ik eigenhandig mijn eerste kans om zeep. Na de late dienst ben ik direct doorgereden naar een zandafgraving waar ik de hengels uitgooide voor een instant nachtje. Net als de voorgaande sessie ontwaakte ik in een dikke mist en het duurde tot een uur of tien tot die was weggetrokken. Ik besloot één van de stokken opnieuw uit te gooien richting een obstakel waar ik ’s nachts niet te dicht op durfde te gooien. Het lood kwam strak naast het obstakel terecht en tevreden met de ligging werd de hengel verankerd in de steunen. Binnen een half uur kreeg ik een korte oploper en nog voordat de waker de hengel bereikt had stond ik al met een gevaarlijk gebogen hengel in mijn handen. Muurvast.

Ik was er zo snel bij dat de vis het obstakel nog niet had kunnen bereiken en eerdere aanbeten vanaf dezelfde stek waren probleemloos verlopen. De enige denkbare optie is dat ik mijn lijn bij het ingooien al over een tak heb gegooid, waardoor ik nu geen kans meer maakte. Het is nooit fijn om je eerste kans te missen, maar op deze wijze was ik er helemaal niet blij mee.


De delkims verkeren nog in winterslaap


Nu, een week later, kan ik voor de herkansing naar een andere zandafgraving in de regio. Deze plas is een stuk ondieper en de kans op vis is daarmee een stuk hoger. Ook nu moet er eerst worden gewerkt, maar rond 21.30 uur verlaat ik het terrein van mijn werk en stuur ik richting de plas. Sinds gisteren heb ik twee voerbeurten achter de rug en ik hoop dat de vissen de boilies hebben gevonden. Na een flinke wandeling met de trolley worden de hengels snel in positie gebracht en tuur ik over het water. Er is weinig te zien en de temperatuur daalt snel richting nul. Een mooi moment om onder de wol te kruipen.

Met het eerste licht ontwaak ik. Een klein zuchtje wind gaat over de plas en na een aantal minuten zie ik een deftige karper tot driemaal toe het luchtruim kiezen. De vis springt volledig uit het water en laat duidelijk zien waar ik moet zijn. Snel stap ik mijn laarzen in, draai mijn chodhengel binnen en kom er vervolgens al werpend achter dat de vis zich een behoorlijk stuk buiten werpafstand bevindt. Dat is dan weer het nadeel van een fluorocarbon lijn en ik besluit om volgende keer de voerboot mee te nemen om de vis te kunnen benaderen.


Adembenemend 'design'

Een paar uur later draai ik de boel binnen in verband met een afspraak. Na die afspraak heb ik echter nog een paar uur beschikbaar en ik besluit wat stadswateren in een nabijgelegen plaats te gaan bekijken. Na wat rondrijden stuit ik uiteindelijk op een mooie stek aan een beekje. Vanaf de stek kan ik twee verschillende bruggen bevissen die er, op zijn zachts gezegd, zeer ‘carpy’ uitzien.

Beide hengels worden snel in stelling gebracht en achterover leunend in de stoel geniet ik van het lentezonnetje. Ik schrik me kapot als de linker delkim vanuit het niets begint te gillen. De hengel vliegt in een curve en een karper plonst hoorbaar onder de brug. Mijn hart klopt in mijn keel als de vis vol gas richting een aantal palen vliegt. Het lukt om hem te blokken, maar na een aantal seconden veert de hengel recht. Ik baal vanzelfsprekend als een stekker en blijkbaar moet de gifbeker helemaal leeg.
  

Een juweel


De rig wordt vervangen en het aas gaat opnieuw onder de brug. Hetgeen zich zojuist afspeelde staat op film vastgelegd en bij het terugkijken doet het opnieuw pijn. Als ik anderhalf uur later op het punt sta om op te ruimen knalt de rechterstok er vandoor. Ook deze aanbeet komt onverwacht en keihard. Niet wetende wat er allemaal onder de brug ligt wil ik hem daar zo snel mogelijk onder vandaan hebben zodat ik op open water kan drillen. Gelukkig verloopt alles nu wel naar wens en ik zie al snel dat ik met een prachtig spiegeltje van doen heb. Een aantal grote schubben glinsteren als de zon op het kleine lijf schijnt. Ik voel me de koning te rijk, geniet volop en kan niet wachten tot dit visje op de mat ligt. Uiteindelijkt geeft het druktemakertje zich gewonnen en zeilt rustig over de rand van het net. In één klap zijn de blanks vergeten.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.