Tussen zwijgen & gillen: De morgenstond

Vissen is een rare hobby. Het ene moment kan je geen potten breken en het volgende lijk je weinig fout te kunnen doen. Het eerste half jaar van 2013 was niet best, maar met de heerlijke nacht op het syndicaat (zie videoblog) eind juli lijkt er een ommekeer te zijn gekomen in de resultaten. Met die resultaten is ook de motivatie weer toegenomen en heb de ik laatste twee weken een aantal korte sessies gemaakt op verschillende wateren. Een kort relaas:

De laatste dag van mijn vakantie begint vroeg. Rond vijf uur gaat de wekker en niet lang daarna staat mijn oom Rob voor de deur. Van jongs af aan nam hij me mee naar het viswater en daarmee heeft hij een grote invloed gehad op de visliefhebber die ik ben geworden. Af en toe proberen we nog eens samen te gaan vissen (meestal op roofvis) en nu hadden we het plan opgevat om eens een ochtendje achter de karpers aan te gaan op een lokaal water.

Het duurde niet lang voor ik een flink aantal bellenplakkaten aantrof in een smalle doorgang van het water. Een paar hondenbrokjes werden hoopvol gestrooid, maar het rijkelijk aanwezige gevogelte maakte direct een einde aan ons oppervlakteplan. Dan maar freelinen met een vlok brood op de haak. Gespannen werd de lijn gevolgd tot hij na een paar minuten schokkerig strak trok. Een ferme aanslag en een explosie van het water doorbraken de stilte, de terug zwiepende hengeltop bracht hem terug. Crap.


Trots dat hij was...


Ook in mijn tweede poging faalde ik, maar de derde was raak. Een broodmager schubje was de eerste vangst van de dag. Zijn gebrek aan schoonheid maakte hij ruimschoots goed door pure vechtlust. Hij was echt volledig moegestreden en lag tien minuten later nog steeds bij te komen in het riet toen ik de tweede vangst naast hem terugzette. Rob bleek een beetje roestig, maar wist zich later op de ochtend te revancheren met een brasem. Trots dat hij er op was ;)


Graatmager maar oersterk

Een week later

Dankzij een gunstige planning op het werk (middag- en nachtdiensten) was het mogelijk om een aantal korte sessies te vissen in de ochtenduren. Ik besloot een tweetal stekken aan te voeren en op de eerste stek was het al snel raak. In een tijdsbestek van drie uurtjes wist ik vijf karpers op de kant te krijgen. De eerste vis diende zich al na twintig minuten aan en de boel werd weer op scherp gelegd. Niet lang daarna liep ook de tweede hengel af. Met de vis op de mat, camera in de hand en schepnet nog uit elkaar was het even improviseren toen ook de ander delkim begon te schreeuwen. Hup, dan maar geen foto. Vis terug, schepnet in elkaar steken (dat gaat lekker als je lijn van je molen af hoort vliegen) en na een veertig seconden dan toch de hengel oppakken en nummer drie naar de kant loodsen. De geur van succes hing nadien in de auto en de ramen werden maar even open gezet…
 

Sporen van actie


Die avond werd er gewerkt en rond de klok van 23.30 uur arriveerde ik weer thuis. Even hoi zeggen en de auto weer inladen. Op naar stek twee, ditmaal aan het plaatselijke kanaaltje. Deze nieuwe stek was drie dagen lang voorzien van tijgernoten en mijn verwachtingen waren hoog. De paraplu kreeg een plekje op de krappe stek en de hengels stonden deels onder de plu om er bij te kunnen komen. Als ik die nacht van mijn stretcher was gerold of verkeerd afstapte had ik geheid in de sloot gelegen. De weersomstandigheden leken in mijn voordeel. De wind zette flink op, een klap onweer trok over ‘het Veen’ en de regen kwam met bakken naar beneden. Het bleef echter stil en rond half acht ontwaakte ik door een springende vis voor de kant. Alleen de golven bleven over en de ogen werden nog even gesloten. Voor de tweede maal schrok ik wakker van een flinke plons en het bleek op dezelfde plek te zijn als daarvoor. Ik besloot de rechter hengel binnen te draaien en te verplaatsen naar de stek waar de vis sprong. 


Hij zou niet misstaan in de lijn van menig stofzuigerfabrikant


Gelukkig koos ik voor de rechter, want vijf minuten daarna trok de linker opeens krom. Na een korte, maar stevige dril werd het net gestoken onder een goede schubkarper. Het bleek de grootste vis te zijn die ik tot nu toe van het kanaaltje heb weten te onttrekken. Met 13 kilo op de klok was hij ongeveer drie keer zo groot als de meeste andere vissen hier. Een prachtvis om te zien, geen enkele beschadiging en met een immens grote bek. Deze vis zou niet misstaan in de lijn van menig stofzuigerfabrikant. In het heerlijke ochtendzonnetje werd de schub op de foto gezet en bewonderd. Het bekende spreekwoord bleek ook vandaag weer van toepassing. Goud!


Goud!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.