Tussen zwijgen & gillen: Effectief vissen

Sinds mijn laatste Frankrijksessie is er helaas niet al te veel van het vissen terecht gekomen. Drukte op het werk en andere activiteiten maakten het lastig om iets in te plannen. Daarnaast heb ik dit jaar niet echt een specifiek doel gehad in het voorjaar, anders dan karpertjes vangen. De spaarzame momenten aan de waterkant leverden echter wel vis op. Een kort relaas van de afgelopen weken…

De winterstek

Het is donderdagavond rond elf uur als ik mijn paraplu op het net iets te krappe stekje opzet. De stretcher past er net onder en steekt met het voeteneind al iets over de rand van het kanaaltje. Het is behelpen, maar ik ben benieuwd of de nachtelijke uren op de winterstek (die ik tot nu toe niet langer dan 2/3 uurtjes achtereen heb bevist) ook nu nog een visje kunnen opleveren. Eergisteren heb ik ruim anderhalve kilo boilies verspreid over een grote stek en de twee hengels worden snel in positie gebracht. Ik rijg een aantal boilies op PVA tape en hang deze aan de haak. Zo ligt er in ieder geval wat extra’s rondom het haakaas. Door weinig te voeren tijdens de sessie hoop ik zoveel mogelijk aanbeten te krijgen in een korte periode.

Puppytraining 2.0
Puppytraining 2.0
Foto: Frank Avezaat

Eenmaal op de stretcher lig ik toch iets minder comfortabel dan ik had gehoopt. Het is vanavond studenten-stapavond en dat is duidelijk te merken. Gedurende de nacht hoor ik regelmatig dronken studenten over de brug komen en ik vraag me af wanneer er één besluit om over het randje op mijn plu te kotsen. Gelukkig blijft dat uit, maar ik slaap er niet erg rustig van. Dat, gecombineerd met de vijf aanbeten die ik gedurende de nacht krijg, maakt dat ik de volgende dag zo duf ben als een konijn. Maar hey, er zijn toch vier vissen op de kant beland en daar draait het om. Toch?

Dichter bij huis

Van het ene kanaaltje stap ik over naar het andere. Iets dichter bij huis wordt de paaisloot regelmatig met een bezoekje vereerd. Door de glazen van de polaroid zie ik dat de karper wel aanwezig is en dat ze weer op dezelfde plek liggen als de voorgaande jaren. Het zijn echter kleine visjes en de eerste grotere vis die ik spot heeft totaal geen interesse in mijn aas. In de uitstroom van het beekje ontwaar ik zelfs de contouren van een vermoedelijke ‘ghost’, maar ook die is na één dag verdwenen. Ik besluit een paar dagen te voeren om de vis iets meer vertrouwd te laten raken met het aas. Echter, op de derde voerdag is de stek bezet en zie ik in het voorbijgaan dat er een schubkarpertje wordt afgedrild. De visser blijkt een vriendelijk individu die de stek ook regelmatig bevist. You win some, you lose some. 

Een loeisterke spiegel in de vroege ochtend
Een loeisterke spiegel in de vroege ochtend
Foto: Frank Avezaat

Ik verleg mijn aandacht naar een andere stek en voer daar twee dagen voor ik een paar steunen in de oever druk. Het is midden op de dag en ik acht mezelf redelijk kansloos op dit moment. Gelukkig is er nog een andere reden voor mijn aanwezigheid. Sinds twee maandjes heb ik een puppy thuis en ik hoop dat deze later als vismaatje mee kan naar de waterkant. Daarvoor moet Amy (een echte bitch) echter nog een hoop leren en korte ‘testsessies’ moeten uitwijzen wanneer ze klaar wordt geacht voor het grotere werk en langere sessies. Puppytraining 2.0 zullen we het maar noemen. Vooralsnog blaft ze de hele buurt bij elkaar en is er van enige rust op de stek geen sprake.

De eerste uit vier gevangen vissen tijdens de studenten-stapavond
De eerste uit vier gevangen vissen tijdens de studenten-stapavond
Foto: Frank Avezaat

Twee dagen later besluit ik daarom een kort nachtje, alleen, op de voerstek te vissen. Uit het werk wordt thuis de schijtmachine nog even uitgelaten en dan arriveer ik rond een uur of één ’s nachts aan het water. De hengels liggen snel in en de paraplu houdt de wind een beetje tegen. Als ik rond kwart voor vijf een keiharde aanbeet krijg op de linker hengel, welke onder het eigen kantje is weggelegd, kan ik aan de bak. Een loeisterke spiegel is gevallen voor de SeaDwellers en knalt tegen de stroom in langs de oever. Als de vis zijn krachten heeft verspeeld is het snel gedaan. Een lange, slanke, kanaalspiegel pronkt op de onthaakmat. Het is mijn eerste spiegelkarper van het oudere bestand en daar ben ik erg blij mee. De vis wordt een uurtje in de sling weggehangen voor een goede foto en ik geniet van de zonsopkomst. Als buienradar een naderende bui aangeeft ruim ik snel op zodat alles droog de auto in kan. Rond een uur of zeven in de ochtend zit ik thuis aan de koffie en staat er weer een nieuwe dag op het programma. Effectief vissen heet dat, maar gevoelsmatig kost het je wel tien jaar van je leven...

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.