Tussen zwijgen & gillen: Frank vs Murphy

Na het vissen van mijn eerste nachtje op het syndicaat gingen er zo’n twee weken voorbij voor de volgende kans zich aanbood. Het was halverwege de maand juli toen ik tussen de onregelmatige diensten weer wat ruimte zag in de agenda. Om mijzelf een iets betere kans toe te dichten besloot ik  dit keer een dagje van te voren af te zakken naar het water en wat rond te varen op zoek naar vis. Er waren die middag geen andere vissers op het water en daarom kon ik op mijn gemak peilen en wat rondkijken. De vissen die ik spotte zwommen in de duikhoek waar niet gevist mag worden en daarom besloot ik op twee verschillende stekken wat voer achter te laten. Op de voorkeursstek voerde ik iets steviger dan op mijn back-up plekje, maar ook daar lag genoeg om de vissen even bezig te houden.

De volgende dag bleek het geluk aan mijn zijde. Hoewel de weersomstandigheden ideaal waren voor een nacht aan het water, waren er duidelijk geen andere vissers met plannen. Dat was alvast een meevallertje! Ik pakte uit op mijn voorkeursstek en had al vrij rap de hengels in positie. De meest rechter hengel werd met een 15mm Scopex Squid wafter op een schoon plaatje voor een groot wierveld gedropt. Bij deze rig werden twee handen 15 mm boilies gestrooid, zowel heel als verkruimeld. De middelste rig onderaan een talud in de kant en de linker hengel op dieper water. De ochtenduren zijn op dit water vaak het meest productief en daarom had ik mijn geld ook gezet op een aanbeet kort voor of na het eerste ochtendlicht. Hij kwam echter al veel sneller en rond een uur of één ’s nachts liep de kanthengel af. Na een snelle dril vanuit de boot bleek een klein schubje van zo’n 5 kg verantwoordelijk te zijn voor al het geweld en de rig werd weer snel op zijn plek gelegd.

Een van mijn eerste vissen op het syndicaat dit jaar
Een van mijn eerste vissen op het syndicaat dit jaar

Zo’n drie uur later kreeg ik een knetterharde run op de rechter hengel. De vis had zich een baan door het rijk aanwezige wier gebaand en het bleek een uitdaging om hem daar uit te krijgen. Door rustig te blijven en spanning op de lijn te houden verliep alles goed en na een slordige tien minuten gleed er een kleine ghost-achtige spiegel over de rand van het net. Ik durfde vrij zeker te zeggen dat ik de vis een dag eerder al had zien zwemmen in die hoek en dat maakte het toch een grappige vangst. Het gevoel was perfect. De ochtend was nog niet aangebroken en de eerste twee vissen hadden al op de mat gelegen! Toen een half uur later opnieuw de kanthengel afliep begon het vertrouwen helemaal te stijgen. Het was wederom een kleinere schubkarper maar actie is goed!

Redelijk gebroken van de nachtelijke runs sloot ik kort na de derde vangst mijn ogen. Volledig tegen de verwachting in bleef het daarna muisstil en de normaal zo productieve ochtenduren leverden nu helemaal niets op. Aan het einde van de ochtend vond ik het mooi geweest en koos ik het hazenpad.

Set-up

Een ontmoeting met Murphy

Wederom zaten er zo’n twee weken tussen deze sessie en het volgende avontuur. Zonder slag of stoot ging het dit keer echter niet. Dankzij mijn harde werk (zelfspot) kon ik een aantal vrije dagen op rij inplannen. Een losse nachtdienst doorbrak het vrije patroon, maar ik kreeg voor die nacht verlof onder voorbehoud. Alleen een zieke collega of een calamiteit zou roet in het eten kunnen gooien. Op maandagmorgen belde ik met het werk en leek alles koek en ei. In verband met de goede weersverwachting besloot ik de gok te nemen en een nachtje eerder op pad te gaan dan gepland. Tegen etenstijd lagen de hengels op scherp en ongeveer op dezelfde stekken als bij de vorige sessie. Volgens afspraak belde ik nog even met het werk en toen kreeg ik een teleurstelling te verwerken. Er bleek toch een collega ziek te zijn geworden en dus moest ik opdraven voor mijn nachtdienst. Ai…

Een hand hele en verkruimelde boilies is vaak genoeg voor een aanbeet
Een hand hele en verkruimelde boilies is vaak genoeg voor een aanbeet

Het voordeel van het vissen op het syndicaat is dat het een terrein is dat is afgesloten, maar toch... Ik besloot alle waardevolle spullen in te pakken en de rest te laten staan. Ik voerde de stekken nog even aan en reed naar huis voor de nachtdienst. Het plan was om iets eerder naar huis te gaan en zo in één rit terug naar het water te kunnen, in te gooien en te kunnen slapen langs de waterkant. Aanvankelijk kon ik ook eerder weg, maar door plotseling overwerk ging ik als laatste naar huis en reed rond 08.00 uur weg bij mijn werk. Met nog een ruim uur te gaan naar de waterkant en een nachtdienst in de benen was dat niet erg succesvol. Rond 11 uur in de ochtend lagen de stokken op hun plek en ik in de slaapzak. Na slechts 3 uur slaap zat ik zo brak als een konijn naar de hengeltoppen te staren. Het voelde alsof ik een gevecht met Murphy en zijn wet had verloren. Ik richtte me vol op de nacht en de volgende ochtend, in de hoop toch nog een vis te kunnen landen.

De nacht bleef stil en dat was misschien maar goed ook. Zo kon ik in ieder geval iets aan mijn slaapgebrek doen. Rond een uur of 9 in de ochtend bekroop me het gevoel dat ik niet de juiste stek beviste. Een reden kon ik niet aangeven, het was gewoon gevoel. De hengel werd ingedraaid en opnieuw ingelegd. Het haakaas veranderde ik naar een 20mm Scopex Squid boilie met een halve 12mm roze Citruz pop-up voor de extra attractie. Een hand met boilies ging over het aas heen. Dankzij of desondanks, een uur later liep de hengel af en na een stevige dril vanuit de boot mocht ik een gave schubkarper van iets meer dan 10 kg in het net begroeten.

Had ik deze vis te danken aan mijn gevoel of was het gewoon toeval?
Had ik deze vis te danken aan mijn gevoel of was het gewoon toeval?

De rig werd direct op dezelfde manier ingelegd en het wachten kon weer beginnen. Ondertussen besloot ik ook enkele andere hengels te verplaatsen en Mariska kwam een paar uurtjes op bezoek om samen te dineren aan het water. Terwijl zij net op de stoel was gaan zitten kwam de Siren midden op de dag opeens tot leven. Een aantal piepen en een krommende hengeltop waren genoeg om aan te slaan en de boot in te duiken. Onderweg naar de stek voelde ik doorlopend weerstand, maar verder niet veel. Toen ik eenmaal boven de stek kwam was het een koud kunstje. De vis liet zich binnen enkele seconden vanuit de diepte naar de oppervlakte hijsen en toen deze aan de oppervlakte verscheen kon ik direct het net onder een oude bekende steken. Het was wederom de Oude Rijen, één van de mooiste inwoners van de plas, maar nu al voor de derde keer op mijn mat! In de vorige column schreef ik nog dat ik graag een andere topper wilde vangen, maar eerlijkheidshalve vond ik het zeker niet vervelend om weer met deze prachtvis op de foto te mogen. Met 18,5 kg was het zelfs mijn zwaarste vangst tot nu toe op het water.

Voor de derde keer, maar stiek nog steeds welkom ;)
Voor de derde keer, maar stiekem nog steeds welkom ;)

De tweede nacht verliep gelijk aan de eerste: stil. Ik kon mijn vinger er niet op leggen maar kon in ieder geval tot in de middag blijven doorvissen. Nu ik al twee vissen overdag had gevangen steeg het vertrouwen in deze uren. Niet onterecht zou blijken, want rond 12.40 uur kwam dezelfde hengel opnieuw tot leven. Opnieuw had ik de hengel snel vast en ik probeerde vanaf de kant wat tegendruk te geven voor ik in de boot zou stappen. Dit in verband met de snelheid waarmee de vis zich verplaatste richting een obstakel. Na ongeveer tien seconden contact vloog de hengeltop recht en sloot ik de sessie af met een knagend gevoel en een belangrijke les: vanaf nu zou iedere aanbeet vanuit de boot worden gedrild!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.