Tussen zwijgen & gillen: Gekriebel

Een bijzonder gevoel is de laatste weken in mijn lijf geslopen en heeft mijn gedachten in haar greep genomen. Een onrustig gevoel dat ik het beste kan omschrijven als een soort kriebel. Een kriebel die me sterk doet verlangen naar het aanzicht van zonnende spiegels, wapperende staarten en het uitvoeren van mijn plannetjes. Een hunkering naar de waterkant.

De kriebel nam flink toe tijdens het thuis zitten. De temperaturen liepen langzaam op en de frisse ochtenden werden gevolgd door zonovergoten middagen en zwoele avonden die het gevoel enkel maar aanwakkerden. Dichtbij huis waren ook waterkanten, maar niet zoals die ene. Het water waar ik wilde zijn was tijdelijk onbereikbaar door het ontbreken van een eigen auto. Het zou me niets verbazen als Kevin ook zo’n soort kriebel voelde, toen hij mijn targetvis in zijn eerste nacht op het water wist te vangen. Het telefoontje zorgde er voor dat de kriebel even wegebte, maar bij het ontwaken de volgende ochtend was hij weer net zo duidelijk aanwezig. 


En dan plots was daar het moment waar ik een paar weken naar uitkeek. Een nieuwe vriend stond voor de deur, uitgevoerd in een 2.0 versie. Dat de buren me inmiddels aanspreken met ‘directeur’ geeft gelijk aan dat er voldoende ruimte is voor mijn spulletjes. De agenda werd afgestoft en een datum geprikt. Gisteren sloeg ik de pagina van de agenda om. De zes letters, gevolgd door een aantal uitroeptekens, spraken voor zich. Na de nachtdienst naar huis, een paar uurtjes slapen en richting het water, waar ik rond vier uur in de middag arriveerde. 


Het was alsof ze op me lagen te wachten


Een gelukzalig gevoel sijpelde binnen toen ik een eerste blik wierp op de ondiepe hoek in het duikersgebied. Ongeveer dertig ruggen doorkliefden de oppervlakte, genietend van het zonnetje. V-sporen trokken rustig door de kom toen de vissen zich in groepjes verplaatsten. Ongestoord lagen ze daar in de hoek, alsof ze op me hadden gewacht. Een uur heb ik er staan genieten voor ik plaatsnam op een nabijgelegen stek. Een stek waar de nacht rustig voorbij kroop en de ochtend zich met een heerlijk zonnetje meldde. Dat de nacht zonder actie is verlopen is slechts bijzaak. Ik heb gehoor gegeven aan mijn verlangens en de kriebel is voor even weg. Het enige dat nu nog kriebelt zijn mijn armen, maar dat heeft te maken met het vergeten van een flesje Deet.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.