Tussen zwijgen & gillen: Niet lossen!

Het eerder opgestelde plan om deze winter het snoek- en karpervissen te combineren is een beetje in het water gevallen. Ik ben er wel een aantal malen op uit getrokken met een tas vis, maar op een gemiste aanbeet na viel er weinig te beleven. Of het zat me niet mee met de omstandigheden of het was gewoon een teken aan de wand (of ik kan niet snoeken). Hoe dan ook, het zachte weer hield de drang om de karper na te jagen te hoog. In januari ving ik tijdens een korte instant sessie mijn eerste twee karpers van het jaar en resultaten van vrienden logen er niet om; er werd nog volop karper gevangen.

Met die laatste wetenschap in het achterhoofd heb ik de knop omgezet. Geen gedoe meer met makrelen, sardines en voorns. Gewoon lekker aanklooien met boilies en ander karperaas. Na de beurs in Zwolle ging ik er met fris vertrouwen op uit. Helaas verspeelde ik een vis op een obstakel en tijdens een gezamenlijke avondsessie met Erik mocht ik één keer aan de slag met het landen van een vis. Een mooie twintiger voor Erik was het resultaat van de gezellige avond. Hoewel het voor mij die avond stil bleef was het een duidelijk teken dat er gevist moest worden. Later die week vond ik een aantal vrije uurtjes om er zelf weer op uit te trekken.

Anderhalf uur vissen was genoeg
Anderhalf uur vissen was genoeg
Foto: Frank Avezaat

Ik koos voor een lokaal kanaaltje en had een stek in gedachten die ik eind vorig jaar al tweemaal had bevist. Toen bleef het akelig stil, maar ik wilde de stek nu eens van de andere kant bevissen. Dankzij de inzet van mijn voerboot en dieptemeter, was ik er namelijk achter gekomen dat het diepste stuk onder die brug aan de overkant was gelegen. Vanaf de stek waar ik eerder had gezeten kon ik daar nooit een hengel kwijt en dus moest ik improviseren. Met veel moeite lukte het om een hengel in de bosjes te plaatsen op een schuine wal aan de overkant. Er was enkel ruimte voor één hengel en die moest dus goed liggen. Ik koos er voor om een klein PVA zakje met boiliekruim aan de haak te rijgen en verder geen boilies bij te voeren. Na het inwerpen zag ik continu actie. Kleine tikjes op de top wezen op de aanwezigheid van vis, maar ik had geen idee wat voor vis.  Na anderhalf uur ging de top krom en werd er wat lijn genomen, om vervolgens weer recht te springen met een slappe lijn. Terwijl ik mijzelf nog door de bosjes aan het wurmen was had ik het idee dat de vis er af was. Bij het oppakken van de hengel bleek de vis na de inhaking echter de andere kant op te zijn gezwommen en stroomafwaarts onder de hengel door te zijn gegaan. Een korte dril volgde en een puntgave schub kuste niet veel later het spreidblok. De haak zat perfect en de korte rig had zijn werk gedaan. Ik charterde een voorbijganger om een snelle foto te maken en daarna gooide ik het natte spul weer in de auto. Anderhalf uur gevist, missie geslaagd!

Een fraaie spiegel bleek verantwoordelijk voor mijn verstoorde hartritme
Een fraaie spiegel bleek verantwoordelijk voor mijn verstoorde hartritme
Foto: Frank Avezaat

De eerste klap is een daalder waard

Afgelopen week heb ik rustig een stekje aangevoerd met het doel om deze de komende drie weken te onderhouden. Ik koos hierbij voor de Gluttony XT, een boilie die goed verteerbaar is en het hele jaar door kan worden ingezet. Per voerbeurt gingen er 50 boilies (ongeveer 250 gram) te water, verdeeld over twee stekken. Afgelopen maandag was het tijd om de stek voor de eerste keer uit te proberen. Ik was blij dat ik een brolly had meegenomen voor deze middagsessie, want nog voor de hengels in positie lagen kwam er een flinke hagelbui over. Toen de hengels eenmaal op de plek lagen kon ik enkel maar afwachten. Na ongeveer anderhalf uur kwam er leven in de rechter swinger. Een paar harde klappen richting de blank waren het sein om aan te slaan. Een klein schubje liet zich kort hierop op de onthaakmat leggen. Het was weliswaar niet het slag vis waar ik op hoopte, maar met het vangen van een vis op 2 maart mag je in het algemeen tevreden zijn.

De hengel werd weer in positie gebracht en ik had nog een kleine twee uur te gaan. Na een half uurtje begon ik erg te twijfelen over de positie van mijn linker hengel. Ik besloot de gok te nemen en een PVA zakje aan de haak te hangen en de rig een eind onder de brug te zwiepen. Het lood kwam neer naast een peiler van de brug en binnen twintig minuten kreeg ik een keiharde run op die hengel! Na een lang eerste schot wist ik de vis daarna al snel richting de kant te krijgen. Een fraaie spiegel bleek verantwoordelijk te zijn voor mijn verstoorde hartritme. Een overduidelijke uitzetter die prachtige winterkleuren op zijn lijf had en de twintigpondsgrens haalde. Met deze vangst was ik bijzonder blij. De haak zat wederom uitstekend verankerd in de onderlip en de combinatie tussen een korte combirig en het nieuwe COG lood bleek uitstekend te werken. Een korte check toonde aan dat de vis mijn gevoerde aas goed uitscheet en dat gaf natuurlijk nog meer vertrouwen.

Een snelle check bewees dat de vis op het voer zat
Een snelle check bewees dat de vis op het voer zat
Foto: Frank Avezaat

Ik gunde me even de tijd om de hengel opnieuw in positie te brengen, terwijl de vis kort in de retainer sling werd weggehangen. Hierdoor ging er geen vistijd verloren tijdens een mogelijke aasperiode. Daarna werden er een paar foto’s gemaakt van de vis en verdween deze weer richting de veiligheid van de brug. Niet lang na het terugzetten kreeg ik opnieuw een harde aanbeet op de linker hengel en daarmee bleek het herpositioneren een gouden greep. De dril duurde niet heel lang, maar ik schrok enigszins toen de vis voor het eerst aan de oppervlakte verscheen. Ik zag namelijk direct dat het om een plaatje van een rijenkarper ging en het enige dat op dat moment door mijn hoofd ging was; ‘niet lossen!’

In allerijl werd het landingsnet erbij gepakt en gelukkig was de eerste poging raak, wat een vis! De vis bleek werkelijk puntgaaf en kwam pas in het net echt tot leven. De fotosessie verliep daardoor ook wat moeizaam (een actieve vis en een zelfontspanner zijn geen goede combinatie), maar na een paar gelukte platen was het tijd om de vis terug te zetten en bleef ik alleen achter met wat foto’s en vieze kleding. Hoe ranzig het ook klinkt, ik hou er van!

Het enige dat er op dat moment door mijn hoofd ging was; ‘niet lossen!’
Het enige dat er op dat moment door mijn hoofd ging was; ‘niet lossen!’
Foto: Frank Avezaat

Na drieënhalf uur vissen besloot ik het voor gezien te houden. Tijdens het opruimen van de stek en het materiaal kwam er opnieuw een hagelbui over, ditmaal zonder de aanwezigheid van de brolly. Ik onderging hem lachend en schoot nog een paar boilies onder de stek in de wetenschap hier binnenkort weer terug te zijn.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.