Tussen zwijgen & gillen: Oppervlakteazers

Na het debacel bij 'het pijpje' kregen we plotseling twee weken mooi weer voorgeschoteld. Een heerlijk vooruitzicht, want ik vind het prachtig om tijdens de zonnige dagen op pad te gaan met een oppervlaktehengel en een controllertje. Met een emmertje hondenbrokken en een wit brood als wapen worden de kanten afgestruind op zoek naar donkere schimmen en wellingen in het aanwezige drijfvuil.

In mijn woonplaats zijn vrij veel (jonge) vissers actief en het was daarom geen verrassing dat er meerdere mensen op het idee waren gekomen om te gaan vissen. Uiteindelijk vond ik een groepje van drie kleinere vissen die aan de drukte waren ontkomen en rustig in een stille hoek zwommen. Normaal gezien een ideale situatie, ware het niet dat er een groep van twintig eenden op de kant zat die ieder hondenbrokje nauwlettend in de gaten hielden. De inhoud van de emmer hondenbrokken nam dan ook drastisch af voor de eenden verzadigd waren. Gelukkig zag ik tussen het gevogelte ook een paar kolken en verdwenen er her en der brokjes onder water. Op het moment dat de eenden de kant weer opzochten om uit te buiken verdwenen ook de karpers weer van de radar. Frustrerend!

Met veel geduld kreeg ik een half uurtje later vanuit het niets een aanbeet en sloeg ik de controller door de lucht, mis! Even kreeg ik een flashback, maar met vertrouwen gooide ik het spul in de auto om even een hapje te eten. Twee uurtjes later was ik weer terug om de karpers te belagen. Pas rond de schemer nam de activiteit toe en werden er regelmatig brokjes van de oppervlakte geplukt. In het licht van de lantaarnpaal was het net mogelijk om de controller te onderscheiden van het andere drijfvuil. Rondom het haakaas werden steeds vaker de contouren van een karperbek zichtbaar, tot de controller plotseling wegdook en de lijn strak liep. Het carbon kromde zich tot in het handvat en met felle uithalen werd er lijn van de spoel getrokken. Een aantal minuten later kon ik een schubkarper over de netrand trekken en eindelijk weer een vis op de mat leggen.


Superstart!


Met een goed gevoel kon ik richting huis en een paar dagen later speurde ik wederom door de polaroidbril de oppervlakte af. Ditmaal vond ik direct twee karpers die in het ondiepe kantje aan het azen waren. Een zinkende vlok brood werd op de zwemroute gelegd en amper een minuut later werd de lijn strak getrokken. Na een heerlijke dril kwam ik voor een onvoorzien probleem te staan. Een hekje tussen mij en de vis bleek niet in het gras te staan maar op een losse schoeiing. Hierdoor werd het een uitdaging om de vis in het landingsnet te krijgen. Met veel moeite lukt het, maar bij het optillen van het net miste ik opeens de steel. Deze bleek achter me te water zijn gegaan. Gelukkig heb ik een netfloat op de steel zitten zodat ik hem daarna weer terug kon halen. Op de mat bleek de vis nog veel mooier te zijn dan ik in eerste instantie had gedacht. Een prachtige, rijenachtige, spiegel had de haak goed in de bovenlip zitten en werd enkele ogenblikken later weer te water gelaten. Wat een prachtige start!

De twee daaropvolgende uren gebeurde er weinig. Ik zag wel vissen maar kreeg ze niet aan het azen. Ik besloot daarom om mijn visgronden te verleggen en een zeer klein watertje te gaan bekijken waar een flink bestand aan kleine karpers op zou zwemmen. Na het betreffende watertje gevonden te hebben zag ik nergens activiteit van vis. Ik besloot de gok te wagen en wierp de controller met een flinke zwiep richting een stil hoekje van het water. Het korstje werd snel een prooi voor de aanwezige kleine witvisjes, maar plotseling verdween de korst onder water. Op een afstand van ongeveer dertig meter werd de haak gezet en kwam er een snelzwemmend projectiel op de kant af. Het bleek te gaan om een puntgaaf schubkarpertje van ongeveer 45 centimeter. Niet veel later ving ik nog eenzelfde vis en sloeg ik er één mis. Een leuk watertje dus om af en toe eens een paar vissen te vangen van kleiner formaat.


De controller blijft net zichtbaar in het licht van de lantaarn


In het eerste weekend van juni is mijn visserij (tijdelijk) stil komen te liggen door de aanbouw van een koivijver. Na het graven van het gat is er het een en ander fout gegaan, waardoor ieder vrij uurtje inmiddels in de achtertuin is gespendeerd. Waarschijnlijk zal dit de komende weken nog wel zo blijven, maar toch hoop ik zeer binnenkort weer even een dagje, of zelfs een nacht, in te kunnen plannen.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.