Tussen zwijgen & gillen: Plan F

In het vroege voorjaar was ik voornemens om mijn tanden te zetten in een watertje met een klein bestand aan karper. Een visserij die veel inzet zou verlangen, maar met de kans op vissen die het absoluut de moeite waard zouden moeten maken. Na veel obersveren en een tweetal sessies werden mijn plannen gedwarsboomd door sterftes in de omgeving. Om alle risico’s van verspreiding te voorkomen besloot ik het water links te laten liggen en verlegde ik mijn visserij naar andere wateren. Dat was de eerste koerswijziging van het jaar en het zou niet de laatste zijn. 

Het is inmiddels november en ik kan concluderen dat dit jaar in het teken heeft gestaan van wispelturigheid. Diverse wateren kregen een deel van mijn aandacht, maar slechts voor korte tijd en niet onvoorwaardelijk. En we weten allemaal dat dat nodig is om de echte successen te boeken op (moeilijke) wateren. Qua resultaten mag ik nog niet eens klagen, want een aantal fraaie vissen zagen de binnenkant van mijn landingsnet. Consequent doorvangen was er echter niet bij en ik besefte me dan ook dat het najaar dé periode zou moeten worden om nog eens echt lekker gas te geven.


Lijnen slap, de verwachtingen hooggespannen


Begin oktober ben ik tijdelijk van werklocatie gewisseld en om het voeren met mijn werk te kunnen combineren werd google maps er nog maar eens bij gepakt. De nieuwe werkomgeving bood wel mogelijkheden, maar ik ging er zeker niet op vooruit ten opzichte van de oude situatie. Een plas in een drukke omgeving bood nog het meeste perspectief en van de visserij en het bestand was online vrij weinig te vinden. Na een van de eerste werkdagen liep ik er een paar ronden omheen en bracht ik met behulp van de voerboot en een peilhengel wat stekken in kaart. Er bleek weinig variatie in het bodemverloop te zitten en ik koos er dan ook voor om de onderkant van een plateau aan te voeren. Het voeren riep al vraagtekens op bij enkele passanten, want dat hadden ze nog nooit gezien, gunstig!


Altijd wachten op die ene verrassing


Na anderhalve week doorvoeren op de stek arriveerde ik wederom voor één van de laatst geplande voerbeurten. Nadat ik een kilootje Sea Dwellers had verspreid en richting mijn auto liep kwam er druk gebarend een man uit het enige hoekje groen gelopen. Ik voelde de bui al hangen en bleek dus niet de enige te zijn die deze stek op het oog had. Sterker nog, hij zat er al een dag te vissen en had nog twee nachten voor de boeg. Door de dichte bosschage had ik hem echter nooit zien zitten en dat voelde als een deksel op de neus. Het gesprek dat volgde leverde me wel wat informatie over het water op, maar teleurstelling voerde de boventoon. De man zou op zondag vertrekken. Na enige twijfel besloot ik op zondagavond weer terug te komen en er toch nog een voerbeurt aan te wagen.


Met zulke vissen hoor je mij niet klagen


Aanvankelijk had ik namelijk de maandagnacht gepland voor een eerste nachtje, maar ook dat werd anders en uiteindelijk moest ik genoegen nemen met een vroege ochtendsessie op de dinsdag. Die sessie leverde niets op en ik staakte het voeren. Lang doorgaan zou weinig zin hebben met de grote kans op andere vissers die dezelfde stek(ken) zouden bevissen. Uiteindelijk heb ik dan ook maar besloten om mijn visserij aan te passen aan de rest van het jaar en met korte voersessies van één, twee of drie dagen te proberen om nog een paar mooie vissen op de kant te krijgen.

Wordt vervolgd…

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.