Tussen zwijgen & gillen: Vrolijk najaar

De tijd vliegt. Er is alweer een kleine maand verstreken sinds de laatste ‘tussen zwijgen & gillen’ en inmiddels is het najaar toch echt wel begonnen. Het is de tijd waar veel karpervissers naar smachten.  Het aantal gelukzoekers daalt sterk, de eerste nachtvorst heeft zich aangediend, de gewichten nemen toe en deze tijd van het jaar staat bekend als ‘bakkentijd’. Tijd dus om de ijzers te smeden en op jacht te gaan naar een paar mooie vissen.

Als een verzopen kat

Voor mijn gevoel is het najaar op 10 september jl. begonnen. Ik arriveerde die avond voor een nachtje aan het water en kon onder een dreigend wolkendek de paraplu nog droog opzetten. De eerste hengel werd uitgevaren naar de overzijde en de tweede rig werd op een plateau geplaatst. De wind trok aan en het begon met regenen. In die eerste regenbui zag ik meerdere malen vis springen op een groot plateau links van mij. Door de regen twijfelde ik erg lang om een hengel binnen te draaien en te verplaatsen naar de hoek waar de vis zich liet zien. Na de zoveelste springende vis had ik genoeg moed verzameld en werd de rig verplaatst. Het kostte me een nat pak, maar de kans op een aanbeet was hiermee vermoedelijk een stuk verhoogd. Een uur later klonk er een piep. De andere stok, welke aan de overzijde gepositioneerd was, stond te schudden in de steunen en met het startoog tegen de beetmelder. Ik sloeg aan en liep een tweetal meter naar achteren om de vis weg te houden bij de obstakels. Dit lukte ook nu weer en na een paar seconden kwam de vis makkelijk mee richting de kant. De regen kwam op dat moment met bakken uit de lucht en ik kon gelukkig een heel stuk vanonder de paraplu drillen, maar twintig meter uit de kant besloot de vis alsnog gas te geven en week een eind naar rechts. Ik was nu genoodzaakt om de droge omgeving te verlaten en was binnen enkele minuten tot op de boxer doorweekt. Een paar minuten later werd de strijd in mijn voordeel beslecht. De vis, een mooie schub van net geen twintig pond, zat uitstekend gehaakt en na een snelle ‘matfoto’ weer te water gelaten. Al twijfel ik of hij het water wel heeft gemist…


Wat een water!


Er werd die avond gevoetbald en ik luisterde naar een saai verslag van een, vermoedelijk, even saaie kwalificatiewedstrijd van ‘ons Oranje’. Halverwege de eerste helft klonk een piep en de emblem  begon langzaam lijn te geven. Het was de dolfinariumhengel en de vis gaf leuk partij. De tweede vangst van de avond en ook nu weer een gave schubkarper. De vis werd even snel gewogen en zonder pasfoto naar huis gestuurd. De regen kwam immers nog steeds met bakken naar beneden en ik had er niets aan om mijn camera te verpesten. Op dit punt was al mijn kleding doorweekt en met de harde wind liep ik het risico een longontsteking op te lopen. Voor het eerst in acht jaar tijd belde ik mijn vriendin op voor ‘hulp’. Gelukkig was ze bereid om naar de waterkant te komen en ze bracht, naast een flinke tas vol kleding, nog een warme thermosfles koffie en wat te eten met zich mee. De schat.

Met droge billetjes werd de slaapzak opgezocht en er volgde, ondanks de hoge verwachtingen, die nacht geen actie meer. Rond de ochtendschemer ontwaakte ik door een andere visser die de stek ook wilde bevissen. De boot bleek een stille getuige van het vele water dat er gevallen was in de nachtelijke uren. Ergens was ik wel blij dat ik er niet meer uit hoefde. Tijdens de aanwezigheid van de andere visser liep opnieuw de plateauhengel af, goede timing en 2-1 voor de Hi Visuals. De schub bleek één van de kleinere bewoners van de plas te zijn, maar was erg welkom. Het was de laatste aanbeet en met drie gevangen vissen was ik zeer tevreden. De stek werd immers instant bevist en doorgaans levert dat hier geen drie aanbeten op.


Een screenshot van buienrader zegt genoeg

Ongewenst bezoek

Ik besloot een stek aan te voeren en deze de komende weken te onderhouden met kleine hoeveelheden voer. Om de dag werd er een kilo MB8 boilies gevoerd over een ruime stek. Een relatief kleine hoeveelheid, maar hopelijk genoeg om de vissen langere tijd te laten scharrelen over de stek. De eerste anderhalve week kon ik dit ongemerkt doen, maar tijdens de laatste voerbeurt zat er een visser die de bolletjes neer zag komen. Na een kort gesprekje met hem maakte ik me geen zorgen, maar op de dag van mijn eerste sessie bleek dat ik me vergist had. Tijdens mijn dienst ontving ik namelijk een berichtje van een mede-visser. De hoek naast mijn stek was bezet door iemand die daar nooit viste. Op zich kan dat gebeuren, maar heel toevallig bleek het niet te zijn. Zeker niet omdat de jongen die me eerder zag voeren, ook op de stek aanwezig was en naar verluidt een lijn naar mijn voerstek had uitgevaren. Enigszins teleurgesteld en redelijk pissig besloot ik toch af te zakken en rond 23.00 uur arriveerde ik aan het water. Stoïcijns werd de boot ingeladen en naar de gewenste stek gevaren. Ik had dan wel een buurman naast me zitten, maar een sterke visser is dit absoluut niet (understatement) en ik vertrouwde genoeg op het voer. Bovendien had ik die avond een hoog “Ik geen vis, jij geen vis” gevoel, dat ik eigenlijk nooit eerder gehad heb.

Het zou droog blijven dus een paraplu was niet nodig, dat scheelde weer want die kon ik ook niet echt kwijt tussen de vele begroeiing op de kant. Beide hengels werden uitgevaren en de lijnen slap weggelegd. Rond zes uur in de morgen volgde een harde run op één van de hengels. Na een lekkere dril schoof ik het net onder de sterke schub. Met behulp van de zelfontspanner werd de vis vereeuwigd en de rig weer snel op de stek gebracht. De rest van de ochtend verliep zonder actie.


De eerste van drie


Na het indraaien van de lijnen besluit ik de resterende kilo voer met de werppijp te verspreiden over de stek. Niet veel later krijg ik controle. De man bleek al een tijdje bij mijn buurman te hebben gezeten en dat bleek ook wel uit het gesprek. De stek was volgens hem veel te slecht bereikbaar en de weg er naar toe zou binnen twee weken volledig worden vrijgemaakt van begroeiing. Dit omdat iedereen het recht had om de stekken te bevissen. Het zal geen toeval zijn dat mijn besnorde buurman slecht ter been is. Ik werd er behoorlijk chagrijnig van en gaf fel verweer, maar bij argumenten als “er kan geen brancard komen als er iets gebeurd” en ”de controle wordt bemoeilijkt door het groen”, weet je dat er geen eer te behalen valt.

De komende weken zal ik de visserij toch noodgedwongen iets gaan wijzigen. Met zulke trieste figuren, die gebruik maken van andermans inzet, wordt het lastig om vruchten te plukken van een voercampagne. Dan maar korte klappen en enkele dagen voor de sessie voeren. Mijn geplande oktobertrip naar Frankrijk gaat niet door en dat geeft me de mogelijkheid om iets anders met mijn vrije dagen te doen. Ik zal eerst drie nachten op het syndicaat doorbrengen en hopelijk een leuk vervolg maken op de videoblog. Daarna zal ik voor drie opeenvolgende nachten neerstrijken op de plas in de hoop op één van de topvissen daar.

Er zal in ieder geval genoeg worden gevist in het najaar en hopelijk resulteert dat in een paar mooie afsluiters van het jaar. Laat het najaar maar lang duren en de winter laat op gang komen. Dan hebben wij als vissers in ieder geval nog een tijdje om onze dromen te verwezenlijken.

Pak een bak!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.