Tussen zwijgen & gillen: Waar zijn ze?

Als ik mijn hoofd onder de cover van mijn stretcher vandaan steek kan ik nauwelijks verder kijken dan een tweetal meters. Een dikke mist hangt tussen het takkenbos waar ik mijzelf heb verschanst, dauwdruppels hangen aan het materiaal en een aantal spinnenwebben verbinden de kale bomen. Het typeert de rust die heeft geheerst tijdens de nachtelijk uren en vormt tegelijk een bijzonder sfeertje. 

Het past volledig bij het water. Het heeft iets mysterieus. Volledig verscholen in de natuur vormt ze een toevluchtsoord voor allerlei wild. Het barst er weliswaar van het leven boven en rond het water, maar van het leven onder de waterspiegel heb ik nog niets waargenomen in de rondes die ik heb gemaakt. Ze moeten er zitten, maar er heeft zich nog geen kolk of kring gevormd in mijn aanwezigheid. Het maakt het lastig om een geschikte stek te kiezen. Vorige week viste ik een eerste avondje aan de overkant, maar kreeg geen actie na vijf dagen gevoerd te hebben. Vannacht heb ik gekozen voor een ondiepe hoek die in de zomer vol staat met lelies. De opgewarmde ondieptes kunnen goed werken in het voorjaar en ik hoopte dat het zonnetje van gisteren daar een positieve invloed op zou hebben gehad. Zonder waarneembare activiteit is het puur gokken en het is niet voor niets dat ik nooit naar het casino ga.


Een bijzonder sfeertje


Hoewel de weermannen een snelle lente voorspellen is daar op dit moment nog niets van te merken. Buiten de mist om is het flink bewolkt en de zon lijkt zich vandaag afzijdig te gaan houden. Vanaf mijn stretcher moet ik moeite doen om mijn hengels te zien die een paar meter verderop staan opgesteld. Op het eerste zicht lijkt er niets veranderd, maar als ik goed kijk zie ik dat de linker stow bobbin op de grond ligt. De lijn wijst nog wel in dezelfde richting en ligt even slap als bij aanvang. Zou ik de bobbin niet goed hebben vastgemaakt of is er onder de waterspiegel dan toch iets gebeurd zonder mijn medeweten?

Ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen en haal de lijn binnen. Een teleurstellend gevoel bekruipt me als ik zie dat het haakaas verdwenen is. Mijn verdenkingen gaan richting het pluimvee dat iets verderop ronddobbert, maar ik weet niet precies wat er onder water rondscharrelt.  De volgende keer maar een potje flexiballs in de vistas stoppen voor de zekerheid.


Het is mooi geweest


Het is inmiddels half negen in de ochtend en ik heb nu twaalf uurtjes gevist. Het is mooi geweest. De tweede stok wordt binnen gedraaid en hier ziet het aas er gelukkig nog prima uit. Door de lichte bepakking is het materiaal binnen no-time ingepakt en begin ik aan de hindernisbaan richting de auto. Ik besef me dat ik het mezelf niet makkelijk heb gemaakt met mijn waterkeuze voor dit voorjaar, maar de voldoening zal vele malen hoger zijn dan bij de vangst van een parkvijvervisje. Met die gedachte in het achterhoofd strompel ik voort en start al met het plannen van de volgende sessie.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.