Wanneer uithemen de inheemsen bedreigen

Verbouwereerd kijken Zowi en ik naar de oranje kleurige vis die tegen de overkant van de prutsloot aan zwemt. We hadden al vernomen dat een koi achtige sinds kort zijn rondes deed in deze miezerige sloot. Laconiek hadden we gereageerd en het verhaal als onzin opgemaakt. Nu bleek het verhaal te kloppen en wisten we niet goed wat we moesten doen. Het plaatje klopte niet. Een prachtige gouden vis in een donkere, verzuurde sloot. Het was er amper een meter diep en het water was grauw. De vis was duidelijk niet thuis in zijn habitat. We zouden haar kunnen aaien ware het niet dat zij aan de overkant zwom.

We probeerden haar te vangen en na het aanbieden van een zinkend korstje bleef de aanbeet niet lang uit. Het gevecht was er niet. het beestje schudde drie keer met zijn kop en probeerde niets tegen het ontnemen van haar vrijheid. We scheppen het beestje boven een skelet van wat vroeger ooit een brommer moet zijn geweest. Dit slootje was geen plaats voor karper. Toen niet, nu niet.

We bekijken aandachtig het veels te brede maar korte visje. Haar huid was getekend door de inheemse bevolking. Rovers, dienders en kannibalen hadden het beestje flink toegetakeld waardoor de vis invalide was geworden. Zo ontbrak aan een zijde haar borstvin en mistte ze een deel van der staart. Haar huid was op vele plaatsen niet zoals het moest zijn. Het beestje was verder absoluut niet op kracht. Licht vloekend staar ik over het water. hoe kunnen mensen zo dom zijn. Een karpertje anno maart vrijlaten op een prutslootje als deze. Een tijd waarin een karpertje als deze absoluut geen beschutting kan vinden en de kans op overleven nihil is.

Vlug haal ik al mijn spullen uit mijn vistas en vul hem met water. Het beestje moest worden verhuisd naar veiligere oorden. De overkant van de weg zou voor haar een beter oord zijn. Daar was namelijk een grootschalig waterstelsel te vinden waar ze wel kans zou maken en misschien wel kon overleven. Dit waterstelsel stond doormiddel van een paar kleine waterpijpen in verbinding met het prutslootje. Kans op besmettingen zou uit den boze zijn. In sneltreinvaart klaren we de klus en laten nog geen minuut later het verminkte koi’tje los op het waterstelsel. Na een handreiking verlaat ze mij en zwemt de diepte in. ‘het is nu aan haar’ zeg ik tegen Zowi. Hij knikt instemmend toe.

Schildpadden horen mijn broodjes niet van de oppervlakte af te ritselen..


Helaas wordt ik steeds vaker geconfronteerd met uitheemse vissen en schildpadden. Het blijkt tegenwoordig de normaalste zaak van de wereld te zijn om je huisdier, wanneer deze te groot wordt, uit te zetten in de natuur. Het is van sommige gemakzucht, sommige weten gewoonweg niet beter. Ik zelf kan er kwaad en verdrietig te gelijk om worden. Schildpadden horen mijn broodjes niet van de oppervlakte af te ritselen. Goudachtige karpers horen niet thuis op prutslootjes maar mooi in een aquarium of tuinvijver! Het bedroefd me te zeerste. Vooral om het waterstelsel aan te halen waar ik het koi’tje heb uitgezet. Daar hebben de bewoners gezamenlijk ook goudkarper gekocht om uit te zetten op desbetreffend openbaar waterstelsel. Volgens mij ligt hun verstand ook in dat water. Die beestjes gaan door een hel en hun hoeveelheid zie je mondjesmaat afslanken. Ze hebben geen kans tegen de grillen van de Nederlandse natuur. Ze zijn de kennis niet rijk!


Vaak wordt gespeculeerd door ‘deskundige’ dat uitzetting van koi’s niet veel schade kan berokkenen. Als het beestje immers groot genoeg is, zal zij overleven. De koi van vandaag was het tegenstrijdige resultaat. Misschien zou een rover of Aalscholver de koi niet geheel pakken. Beschadigen wel. Aan de verwondingen van deze vis was te zien dat ze wel degelijk problemen had gehad met andere geschubde. Meneer essox zou verbaasd hebben gekeken toen een levensgrote gekleurde Rapala langs zijn hoofd zwom! Hij had zijn zakdoek al onder zijn mond geknoopt. Het bestek al laten rinkelen.

Mijn moraal is dan ook hopelijk een open boek. Zet nooit uitheemse dieren uit op een water. ook al is het fantastisch om ooit oog om oog te staan met een felbegeerde koi, steur, zilverkarper of aanverwante, gun die beestjes een kans en laat ze zwemmen in een veilige omgeving waarin ze ook zijn grootgebracht. Kijk verder dan je neus lang is bij aankoop van een uitheemse. Maak een plan de campagne voor als je geschubde groter worden. Hun leven ligt in jou handen!

Ps. Zowi en ik fietsen langs het watertje waar we zonet de koi hebben uitgezet. Ze ligt er troosteloos bij in de kant. Ze houdt zich recht door te leunen op de ondiepte. Haar felle kleur steekt af tegen de donkere bodem. Met een brok in mijn keel fiets ik zacht verder. Hopelijk redt ze het. Hopelijk ontmoeten we elkaar in betere tijden. Ik kijk haar na.. sterkte!  Fluister ik zacht...

Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.