Winterblues

“Een gure wind, korte dagen, veel te koud om je buiten te wagen, maar eenmaal aan het water begint het stroperige karpervirus toch weer te dagen.”

De Winterblues

De winterblues heeft veel overeenkomsten met de winterdepressie. De aandoening heeft te maken met de seizoensvariaties in licht, waardoor onze biologische klok verstoord raakt en niet meer 'gelijk loopt' met het daglicht. Iedereen heeft wel eens last wanneer het dagenlang somber weer is. Maar ongeveer één op de tien tot twintig mensen hebben zo veel last dat ze moeite hebben om nog normaal te functioneren. Tel daarbij op dat onze lieve geschubde vriend minder aast en de waanzin is compleet! Blijkens de laatste weersvoorspellingen zou het een dezer dagen moeten gaan sneeuwen (nvdr: het periode waar dit artikel over gaat is enkele weken geleden), iets waar ik nou niet bepaald reikhalzend naar uitkijk. Het enige wat mij houvast biedt is de gedachte van een winterse vangst met dito foto in de sneeuw. Deze bewierookte hersenspinsel krijgt een vivide gestalte op mijn netvlies en vervoert mijn in zijn ban.

Sneeuw

In de sneeuw zet ik mijn onderkomen voor de komende 35 uur op. Het ritueel is een beetje stoffig, want de laatste sessie was alweer van voor de kerstdagen. Als ik eenmaal geïnstalleerd ben en uitkijk over een wintertafereel, keert de rust terug in mijn hoofd. Ik ben hier, hier waar ik wil en moet zijn! Hoge verwachtingen had ik niet, want het is en blijft winter en het water is blijkens de thermometer rond de 4 graden. Spaarzaam strooi ik wat gesneden tijgernootjes rond mijn pop-up presentatie. De kaarten zijn geschud. Het spel kan beginnen. Zonder piep of bah doet de avond zijn intrede en ik stel mijzelf de vraag of ik de hengels opnieuw in moet leggen? Verse pop-up, misschien wat casters erbij? Nee! Ik besluit om alles te laten bij wat het is, het is goed zo. De nacht valt en ik besluit om 23.00 uur dat het welletjes is geweest, draai de kachel uit en ik kruip diep weg in mijn warme slaapzak. Ik zet mijn muts op en als dat nog niet voldoende is, trek ik ook nog eens de capuchon van mijn trui over mijn hoofd. Ik val in slaap en ergens midden in de nacht word ik wakker gemaakt, niet door een run, maar door een sterke wind die genadeloos tegen mijn tent aan beukt. In gedachte ga ik na of alle pegs en stormpalen vast staan. Ik doezel weer in slaap en val in een donker gat. De wekker maakt mij rond 07.00 uur wakker en ik rits de “voordeur“ van mijn brolly open. Een felle bundel licht knalt als een salvo van the Death Star (Star Wars) mijn nederig onderkomen binnen.

Winter wonderland in mineur

Al gauw wennen mijn ogen aan het felle licht, wat volgt is een adembenemend uitzicht. Zover het oog reikt is alles wit omhuld. Een smetteloze witte deken. Alsof vrouw Holle deze keer niet alleen haar eigen kussen uit heeft staan schudden, maar ook gelijk die van een heel weeshuis. Ik wil aanstalten maken om mijn tent uit stappen, maar bedenk dat ik eigenlijk geen voetstappen wil zetten in de smetteloos verse sneeuw. Maar hey, dit is een kans om een winters kiekje te kunnen schieten. De sessie verloopt in mineur en met enigszins een bedroefd gezicht pak ik alles in. Op de terugweg naar huis besluit ik om nog andere stekken te bekijken en aan te voeren. Bij de 3e stek aangekomen zag ik vaag schijnsel van wat leek op een vlezig karper lichaam, welke verscholen in het riet stelling had genomen en dat op nog geen 80 centimeter water! Enkele meters verderop laat ik een handjevol boiliekruim, tijgernoten en casters te water. Ik kijk op mijn horloge en maak een foto van de stek. Op die manier kan ik terugkijken op de foto hoe laat ik de foto heb gemaakt, om zo later dit te kunnen noteren in mijn dagboek. Ik besluit mij vast te bijten in deze stek. Vis zien is vis houden, of zoiets…

El Chapo is er niets bij

In de navolgende weken kom ik dagelijks terug om te voeren. Een beetje partikels, hele- en halve boilies en casters. 1 handje per stek per keer. Ik denk bij mijzelf dat dit plannetje best wel een kans van slagen kan hebben, het vertrouwen groeit en de rusteloosheid slaat in als een bom! De komende dagen houd ik de weerberichten in gaten en prik een datum. De voorlaatste dag heb ik bewust niet gevoerd, met die gedachte dat er mogelijk nog karper op de stek zou kunnen liggen en naarstig op zoek zou zijn naar wat lekkers. “Eerst laten wennen, gratis weggeven, verslaafd maken en dan bam! incasseren.” Net zoals El Chapo dat zou doen.

We schrijven zondag 10 februari. Het is deze dag rond de 9 graden en in het zonnetje tikt de temperatuur die dag zelfs dubbele cijfers aan. De stek die ik ga bevissen ligt achter op de wind en de zon verwarmt in de voormiddag het ondiepe water. De bodem is een harde zandplaat van ongeveer 2 en halve meter breed en ongeveer 80 centimeter diep, waarna deze verder loopt in een oude slootbedding, die voornamelijk zacht en ziltig is. Omdat het water ondiep is en het water redelijk helder, kan ik goed de contouren van de bodem zien. Ik besluit om mijn groene leadcore leader te vervangen voor een transparante voorslag.

Gone boilie gone

Het voorgevoerde voer was bij terugkomst telkens weg, waarbij ik de vele watervogels niet geheel uitsluit als medeverdachte. Mijn theorie daarbij is ”zien eten, doet eten.” In dit geval is de karper hoogstwaarschijnlijk Public Enemy number one. Het plan lijkt te slagen en het spreekwoordelijke net sluit zich rond mijn subject. Ik moet mij inhouden niet bij te voeren. Rust! Vanavond sla ik mijn slag.

Tuinieren

Rond 21.00 uur sta ik te popelen aan de bosrand. Ik laat mijn ogen wennen aan het donker. Omdat de wereld er in het donker geheel anders uitziet dan overdag, had ik in de dagen ervoor het pad naar mijn stek kraakvrij gemaakt. Huh “kraakvrij“, wat betekent dat nou? Nou dat betekent dat ik alles wat kan knisperen, kraken of breken, verwijderd had, misschien wat overdreven, maar als de karper zich op luisterafstand bevindt kan dit net dat kleine verschil maken tussen vangen of blanken. Ik besluit om mijn hoofdlamp in de rugzak te laten. De stek ligt nog geen halve meter uit de kant. Langzaam laat een ik blowback rig met snowman presentatie afzakken naar de bodem. Via de hoofdlijn voel ik een bonk! Yes I hit the hard spot!

blowback rig

Met open beugel loop ik heel zachtjes terug naar de afwachtende hengelsteunen die enkele meters verderop staan te wachten. Deze hengel vis ik met een slappe lijn, maar ik laat onder de top een klein toploodje van 3 gram afzakken. Ik wil er niet aan denken dat de genode gasten tegen een lijn aan zouden zwemmen!

De linker hengel positioneer ik middels een multi pop-up rig tegen een rietkraag aan. Ik besluit om mijn kansen te spreiden en knobbel een pva zakje met pellets aan het lood. Aan de haak meubel ik 2 pva wokkels. Bij het inwerpen zie in het vage lichtschijnsel van de maan een pva wokkel boven komen drijven. Het plan is wederom geslaagd. Nu weet ik 99% zeker dat de pop-up boven op het lood/pva en andere zaken komt te liggen. Door de pva wokkels/schuimpjes creëer je een soort van lucht ballon die je haak/pop-up langzaam door het water laat zakken. Het lood raakt als eerst de bodem en de theorie erachter is dat het stijve onderlijnmateriaal en de anti tangle sleeve de rig wegduwen van het lood en leader. De beetmelders zet ik op stil en de receiver op zijn zachtst. Ik maak nog een bak thee met honing en kijk over het water uit. Een groep ganzen heeft zich ondertussen vlak voor mij verzameld, niet wetende dat ik in alle stilte hen zit te observeren. Ik voel mijzelf als een soort van voyeur die stil zit te genieten van het schouwspel wat zich voor mij voltrekt. Het is tegen 23.15 uur als ik besluit onder de wol te kruipen. Ik check nog snel of alles goed ligt, “landingsnet daar, laarzen staan voor mij, hoofdlamp ligt naast mij, onthaakmat ligt open en ernaast een gevulde kom water, handdoek eronder.” Let's hit the sack en ik val wederom gemoedelijk in slaap, maar dat was maar van korte duur.

Een uil aan de overkant van het water begint een serenade toe te dichten aan de nacht, op zich heel gemoedelijk en zo, maar na enkele minuten wordt de (lok)roep in een hoge boom achter mij beantwoord. Wat zouden ze tegen elkaar zeggen? Geen idee. Het dialoog tussen die twee duurt ettelijke minuten en ik begin het een beetje beu te raken, maar hey, “ik ben te gast bij moeder natuur en ik moet mij voegen naar haar grillen.” Het gekwetter van de ganzen neemt toe en de uilen “oehoe(en)“ nog wat verder. Het geluid wordt intenser, het bouwt zich op tot een climax die bruut verstoord wordt door een run op de rechter hengel. De uilen zwijgen in alle talen, de ganzen kiezen het hazepad en stijgen luid kletterend op van een roerloze watermassa. Ik ren als een kleine jongen naar mijn hengel en omdat ik vergat dat ik locked-up viste, trok ik de hengelsteun mee uit de grond. Nadat ik de clip verwijderd had stapte ik gelijk enkele meters achteruit. Ik kreeg contact met de vis. De gehaakte koos het ruime sop en ik zette de slip verder open. “Geef maar wat lijn” dacht ik. De inhaking voelde goed aan. Dit was hoe het ook alweer voelde om te drillen. Ik was weer in mijn nopjes! Na enkele minuten gaf de verdachte zich over en kon ik hem over het netkoord dirigeren. In het vage licht zag ik dat het een karper was van een mooi formaat. Ik knipte de onderlijn door om druk van de bek af te halen. De hengel smeet ik nonchalant aan de kant en rolde de karper netjes op in het fijnmazige net, om vervolgens met alle voorzichtigheid mijn vangst op de wachtende mat te leggen. Tijdens het ontvouwen van het net toonde de karper zijn ware kleuren. Wat bleek nou? De eerste van van 2019 bleek een mooie uitzetkarper te zijn, die wij enkele jaren terug uit gezet hadden. Ik was zoals ze zeggen “over the moon.”

Spiegel

Ik zakte de spiegel in een diepe retainer sling die ik met de steel van mijn landingsnet op diepte duwde, want het was van belang om het zaakje snel weer in te leggen! Er zit vis op de stek, maar misschien niet voor lang en heel heel heel misschien krijg ik nog wel een mooie op kant! Als een dief in de nacht ga ik te werk en leg alles terug in positie. Ik zet mijzelf neer op de rand van mijn bed en laat alles over mij heenkomen van hetgeen er zojuist gepasseerd was. De eerste van 2019 is een feit en van hieruit kan het alleen maar nog beter worden. Ik noteer de gegevens in mijn dagboek en terwijl ik tegen de punt van mijn palpen blaas omdat die door de kou half bevroren was, loopt ook de linker hengel af. Eerst een paar vage piepen en gevolgd door een kneiter van een run. Terwijl ik naar de hengel sprint zie ik de lijn weglopen naar rechts. Ik pak de hengel, stap achteruit en sla zachtjes aan. De lijn valt slap en haal snel wat lijn binnen. De gehaakte zette koers naar de rietkraag waar ik vanachter viste en op dat moment knalt ook mijn rechter hengel er vandoor. Dubbel run! No freaking way! Hoe moet ik dit oplossen? De vis die ik drilde zwom zo mijn landingsnet in. Ik zag dat het een kleine schub was nog geen 3 a 4 kilo, snel knipte ik de onderlijn door en schoof het net in de richting van de rechter hengel, pakte de hengel op, die inmiddels al wat meters lijn had gepakt. Stapte achteruit en sloeg wederom aan. Deze vis was wat feller en gaf aardig wat harde tikken op de top. Ik stak mijn top onder water en zag in de verte de vis boven komen. Karper! Na een kortstondige drill gaf ook deze zich gewonnen en zwom klakkeloos het net in bij zijn broertje/zusje. Ik koos ervoor om beide in het water te onthaken en los te laten, maar bij eentje zat de haak dusdanig in zijn mondhoek dat ik deze wel moest onthaken op de onthaakmat. Door een adertang te gebruiken bespaar je jezelf een hoop ellende en het is veiliger voor de bek van de karper!

De nacht verliep verder rustig en werd de andere dag heerlijk wakker. Aan mijn rechterzijde brak de zon al door de bomen. Tijd voor koffie en foto’s, maar eerst was daar het probleem weer van een beslagen cameralens. Dan nog maar een bakje koffie en een boterham. De natuur ontwaakte en mijn gevoel zei mij dat de sessie geslaagd was. Na het maken van de foto’s nog wat bijgevoerd en alles ingepakt. Op het moment van schrijven ben ik alweer druk bezig met een ander water te kraken. Tot de volgende!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.