Berusting

Maart loopt op zijn einde en roert zijn staart nog dagelijks. Zo was het gisteren met volop zon goed te doen en zo zitten we vandaag met Maartse buien opgescheept. De drang naar de waterkant wordt alsmaar groter, voor komend weekend wordt volop zon voorspeld. De in de loop der jaren opgedane kennis roept dat het weer hoog tijd is om naar het ruime sop te keren. Daar waar de door mij oh zo beminde spiegels hun rondes zwemmen.

Ik heb me de afgelopen maanden moeten berusten in een rol die mij opvallend genoeg nog enigszins makkelijk afging. Halfweg september van het vorige jaar werden de lijnen voor het laatst op secure wijze uitgevaren vanaf de boot. Juist dat ene minuscuul kleine verhoginkje in het smeuïge bodemverloop moest en zou gevonden worden. Doorgaans lukt me dit vrij makkelijk vanwege het gebruik van een GPS (dit apparaatje heeft mij al talloze uren extra vistijd opgeleverd in de loop der jaren), ware het niet dat ik in een moment van totale geestverbijstering had bedacht om het komend seizoen weer van 0 af te beginnen en zodoende alle opgeslagen punten had verwijderd. Helaas had ik dit gedaan op een moment waarvan ik dacht dat het de laatste keer vissen voor dat jaar zou zijn en zat ik nu dus gewapend met een prodding stick in mijn halflege bellyboat. Inderdaad ja, halfleeg. Het was weer zo’n sessie waarvan je op het moment denkt wat doe ik hier?

Een mooi bonusvisje!
Een mooi bonusvisje!

Na wat geklungel en gestuntel toch het beoogde stekje gevonden te hebben en de rig op de net wat hardere bodem dan het omliggende te hebben gedropt, kon er een welverdiende La Chouffe geopend worden. Wat bezielt een mens, een vader, om in een half opgeblazen lek bandje plaats te nemen en het water op te gaan? Dat zal ik je zeggen, vangdrang. De wil om een magnifieke vis te vangen! Gelukkig voor mij werd de gedane moeite beloond en konden de spullen voor langere tijd opgeborgen worden.

Dat die periode van niet kunnen vissen er aan kwam was mij wel bekend, maar dat het zo lang zou duren had ik me niet bedacht. Ik was in tegenstelling tot andere jaren al zeer vroeg gestart met het opbouwen van een voerstek om nog even vol gas te kunnen knallen vooraleer de handdoek in de ring zou moeten. Het was nog hoog zomer, een tijd waarin ik me normaal gesproken niet met het bevissen van dit water bezig houdt. Aangezien ik ruim een uur moet rijden naar dit water combineer ik de voerbeurten graag met een dagje of nachtje vissen op een andere stek. Kunnen de vissen zich ongestoord aan de gevoerde bolletjes tegoed doen vooraleer er daadwerkelijk gevist gaat worden. Op deze wijze wist ik nog wat leuke bonusvissen te strikken en dat maakt het nog enigszins aantrekkelijk om de auto in te stappen dan om louter alleen te gaan voeren.

Alhoewel, van het voeren kan ik ook wel genieten. Het is dan ook een belangrijk onderdeel van het grotere geheel. En juist dat vindt ik zo mooi aan het vissen, het vooraf bedenken van een plan en dat tot uitvoering brengen. Wanneer er dan na 2 weken niet te zuinig voeren daadwerkelijk op de voerstek gevist gaat worden en de runs vliegen je om de oren geeft dat toch echt wel een kick! Ook tijdens het vissen zelf mag ik graag grof voeren, aangezien er tijdens de voerbeurten zo’n 10kg boilies verspreid te water gaan wil ik tijdens het vissen deze situatie enigszins nabootsen. Uiteraard met wat minder aas, zo’n 2.5kg over 3 rigs. Ik zeg wel over de rigs maar dat is in werkelijkheid achter de rigs. Vooraf het moment van voeren ben ik namelijk al een paar uurtjes met mijn geliefde bellyboat het water op geweest. Bewapend met een prodding stick en GPS heb ik de bodemstructuur secuur in kaart gebracht. Drie punten parallel aan de oever zijn opgeslagen en bevinden zich op de rand van een grote zandplaat op zo’n 150m uit de kant. Vanaf de kant gezien kan ik zo mooi op één lijn vissen met grofweg 70m tussen de rigs. Achter deze lijn wordt er gevoerd, tot ver erachter en heel verspreid. Door dit tijdens het vissen ook zo te doen aast de vis vol vertrouwen en komen ze geen lijnen tegen. Ideaal! Zoals gezegd loopt de stek goed alleen het formaat van de gevangen vissen valt me erg tegen. Het zijn hoofdzakelijk de wat kleinere schubs welke mij slapeloze nachten bezorgen. Het klink misschien een beetje arrogant maar daar doe ik al die moeite niet voor. De vele kilometers met de nodige kosten, over het aas nog niet gesproken… De spiegels, daar doen we het voor! Helaas heb je het niet altijd voor het uitkiezen en moet ik het met een gemiddelde van 1 spiegel op 7 schubs stellen. Eerlijkheidshalve ben ik dit andersom gewend en na 3 nachten van gillende runs laat ik de stek voor wat ze is en berust ik me in het feit dat het gewoonweg nog te vroeg voor de spiegels is.

Zo af en toe loopt er een spiegel tussendoorZo af en toe loopt er een spiegel tussendoor

Hierna ga ik nog eenmaal zoals beschreven met de boot op pad en dan is het tijd om thuis aan de gang te gaan. Een nieuw hoofdstuk in het gezinsleven bied zich aan en een verhuizing is ophanden. Uiteraard moet er een hoop geklust worden en richt ik de pijlen op de wintermaanden. Huh? Maar het is toch al eind maart? Jawel, door een onfortuinlijk opgelopen blessure aan mijn voet ben ik nog niet aan vissen toegekomen. Na 3 maanden herstel lijkt het erop dat ik de klusjes thuis eindelijk af kan maken en me weer op het vissen kan gaan richten!

Tight lines!

Martin Kattekamp

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.