Brute schubs en gruwelpraktijken

2020 zal niet mijn ideale visjaar worden, dat wist ik natuurlijk al na de geboorte van onze Nikky. Maar omdat mijn vrouw van baan veranderde met daarbij een zware opleiding, werd het allemaal nog iets gecompliceerder om te kunnen gaan vissen. Zo is het leven. Het draait niet allemaal om het vissen, dat vergeten mensen nog wel eens. Ik leef hopelijk nog lang genoeg om te kunnen gaan, maar nu is het even afkicken. Moeilijk is het wel moet ik toegeven.

In mijn favoriete vismaand mei weet ik dan een lang weekend te regelen en de vaste week vissen eind mei/begin juni staat al maanden op de kalender. Dan moet echt de wereld vergaan willen ze me tegenhouden. Ik moet ook echt gaan nu want het waren en zijn door de corona, vreselijk drukke tijden bij ons op het werk en de boog kan nu eenmaal niet altijd gespannen staan. De tweede week van mei kan ik dan eindelijk naar de waterkant, maar waar zal ik heen gaan? Ik heb nog een appeltje te schillen met een recreatieplas bij mij in de buurt. Twee jaar geleden was ik daar al eens geweest in het najaar. Een plas vol met obstakels waar ik de eerste 2 dagen niets gevangen kreeg omdat er geen vis in de buurt lag. Nadat ik ze had gevonden wilde ik verkassen maar omdat er een storm opstak, was het niet verantwoord om over te steken met de boot. Ik moest dus nog een dag wachten. Toen ik eenmaal op de stek van bestemming was, had ik dan ook al na een half uur de eerste vis. Andere factoren gooide nogmaals roet in het eten en zo was het een trip die niet goed is verlopen.

Tijd om te vissen!

Ik moet er nog eens naar toe om het af te maken. Nu dus. Maar ja, door de corona crisis kwamen mensen thuis te zitten en door het mooie weer was het nog nooit zo druk aan de waterkant en geef ze eens ongelijk. Niks is fijner dan lekker aan de waterkant te zitten. Massa’s voer en dito lijnen lagen er sinds maart al in het water. Zo ook op de plas waar ik wil gaan vissen. Mijn maatje hield het een beetje bij en telde doordeweeks 9 tenten terwijl er normaal in een weekend 3 tenten staan. Dat is natuurlijk wel een dingetje. Als ik dan aan de waterkant kom en mijn boot oppomp kom ik er achter dat de lithium accu zo goed als dood is. Oh fuck, daar gaan we weer. Niet gecheckt thuis. Dom. Achteraf blijkt dat ik hem na de trip in oktober leeg heb weg gezet. Weer iets geleerd, daar kunnen ze blijkbaar slecht tegen. Van loodaccu’s weet ik het, van lithium accu’s nu dus ook. Maar door de super service van Baitstar voerboten heb ik binnen een week een antwoord en zelfs een nieuwe accu. Hoe goed is dat? Berrie bedankt nog voor de snelle service.

Een deftige schub

Afijn, mijn lieve maat Mike komt mij nog maar eens redden! Hij brengt een volle accu zodat ik in ieder geval weer verder kan. Wat een topper is hij toch. Als ik dan op de stek kom waar ik 2 jaar geleden eindigde is er een hoop veranderd. De kanten zijn flink gesnoeid en het lijkt wel of er ook wat boompjes zijn verdwenen. Ik vind het prima, meer ruimte om alles te kunnen overzien. Het is nu donderdagavond en ik ben na mijn werk doorgereden. Vrijdag komt mijn collega en vismaat Kenny mij vergezellen. Hij vist hier al 15 jaar en kent alle ins and outs wel van dit water. Het plan is om zowel voor mij zelf en Kenny al vast wat te voeren en dan lekker mijn stretcher op te zoeken. Toch kan ik die discipline niet handhaven. Ik wil er toch wel een rig op gooien. Of liefst 2. Ik heb immers al wel wat symbooltjes op de fishfinder gezien. Kans is groot dat dit karper is, maar helaas verloopt de nacht visloos. In de loop van de dag komt Kenny mij vergezellen. Hij zal de rechterkant voor zich nemen, dit is namelijk het strandgebied.

Klaar voor de strijd

Als Kenny gearriveerd is en zich heeft geïnstalleerd zitten we samen ‘s avonds aan een biertje tot plots één van mijn Delkims afloopt, het blijkt de middelste te zijn. Ik sprint naar mijn hengels met Kenny in mijn kielzog en hij ziet net als ik dat de rook nog net niet van mijn molen komt! Wat een run! Voorzichtig pak ik de hengel op en probeer de karper te stoppen. Aan deze hengel heb ik namelijk een chod rigje gedaan. Heel langzaam komt de karper tot stilstand en voel ik zijn kop schudden. Ik loop rustig naar achteren met de hengel in een flinke curve zodat de vis geen kans krijgt om naar de obstakels te zwemmen. Dit lukt goed en kan ik vervolgens de vis rustig afdrillen. Kenny ziet van op een hogere plaats dat het om een goede vis gaat. Ik sta al met mijn lieslaarzen aan in het water en merk dat de vis helemaal naar links scheert om daar onder de boeien door te zwemmen richting het strandje. Maar daar staat ook een paal dus alarmfase 1! Kenny houd mijn linker hengel omhoog zodat ik geen last heb van de lijn, maar ondertussen heb ik ook mijn landingsnet nodig want de vis buitelt al in de kant. Kenny legt snel mijn hengel neer en gooit mijn landingsnet naar mij toe zodat ik de vis kan scheppen. Het is inderdaad een goede vis. Op de kant zien we dat het een oude strijder is. Kenny is net zo blij voor mij als dat hij hem zelf zou hebben gevangen dat siert hem. Als we hem wegen, tikt hij precies de 15 kilo aan maar dat is van minder belang dan de vangst op zich.

Tijd voor een mooie foto

Nadat we de foto’s hebben gemaakt laten we hem snel weer zwemmen. Op naar de volgende, hopelijk loopt er bij Kenny nu ook een hengel af. Helaas blijft het de hele nacht stil en heeft Kenny nog andere verplichtingen thuis, anders had hij graag nog een nachtje mee gevist. Overdag komt de beheerder met zijn bootje voorbij varen en raken we in gesprek. Hij vertelt me een horrorverhaal. Hij verplaatst af en toe grote boeien met daaraan een dik touw en een anker. Hieraan vind hij karpers die een gruweldood zijn gestorven, ze hebben zich vast gezwommen en zijn daarna omgekomen. Ik krijg er koude rillingen van op mijn rug als ik er aan denk en ik snap wel hoe dit kan. Onkunde, niet nadenken, gewoon dom je rig voorbij obstakels gooien en bidden dat het goed gaat, maar dit gaat nooit goed want de vissen weten feilloos hun holding ofwel hun huisje te vinden. Driemaal om het touw en het is klaar.

Ook deze schubkarper kwam veilig op de kant

In zo’n geval moet je sowieso weerhaakloos vissen! Zelfs safety systemen werken hier niet want de nylonlijn knapt nog voor het touw met daaraan het anker. Het lood dat nodig is voor het gewicht om de lijn door het safety systeem te trekken, hangt ook aan het boeientouw dus dan ben je kansloos. Denk altijd goed na met wat je doet. Ik gebruik hier zowel weerhaakloze haken als ook een safety systeem. En daarbij heb ik een boot om er achteraan te gaan mocht het alsnog verkeerd dreigen af te lopen. ’s Morgens, de dag nadat Kenny is vertrokken, loopt er heel vroeg weer een hengel af. Het is wederom de middelste hengel met een chod op 6 meter. Daar ligt een mooi talud dat van 4 naar 9 meter loopt. Op 6 meter diepte ligt er precies een knik, een hotspot want dit is de tweede aanbeet daar. De andere twee liggen rechts onder een boom op 2 meter diepte en de linker hengel ligt kort onder de kant op een meter water pal voor het riet. Deze hebben nog niet iets opgeleverd. Zodra ik de hengel oppak, zie ik al na een paar seconden dat de rechter boei beweegt. Ondanks dat ik er snel bij was heeft de karper toch al de eerste boei bereikt. Ik twijfel geen moment en spring snel in de boot, op standje 5 ga ik achter de vis aan. Ik ga dan voorbij de boei en zet dan rustig druk. Het gaat goed, de vis is al bij de boei weg en kan ik rustig verder de dril vervolgen.

Aangepast aas

Het is half 5 in de ochtend. Witte Wieven scheren over het wateroppervlak. Zo noemen wij dit in het oosten, ga maar eens naar het plaatsje Zwiep. De hengel gaat mooi in een hoepeltje en zo dobber en draai ik een kwartier lang rondjes en probeer de vis in het gareel te houden. Het is onder de boot 10 meter diep, dus de vis geeft niet snel op, maar na een kwartier komen er bellen naar boven en ben ik aan de winnende hand. Na nog eens 5 minuten, geeft de vis het op en kan ik hem scheppen. Het blijkt wederom een fantastische en puntgave schub te zijn. Ik ben in mijn nopjes. Op de kant gekomen hang ik de vis even in een retainer sling zodat ik de camera vast klaar kan zetten. De foto is leuk gelukt. De rest van de dag gebeurt er maar weinig. Er springt in die 4 dagen maar één keer een vis helemaal ergens verderop in het midden.  ’s Avonds draai ik de hengels eruit en ga met de fishfinder op pad. Aan de linkerzijde kom ik maar weinig symbooltjes tegen maar in het midden achter de obstakels liggen erg veel vissen. Hoe verder ik naar rechts vaar, hoe minder symbooltjes er komen op het scherm van mijn fishfinder. In de kom waar Kenny niets heeft kunnen vangen, is het ook helemaal stil. Ik kom er geen enkel symbooltje tegen. Vreemd, de zon schijnt volop en daar is het lekker ondiep dus zou je verwachten dat de karpers hun ruggen daar lekker opwarmen. Volgens Kenny is dit normaliter ook wel elk voorjaar het geval, iets klopt er dus niet.

Wederom een zeer fraaie schub

’s Avonds besluit ik voor de laatste nacht 2 chods op het talud neer te leggen en een alles of niets poging te doen daar, met ongeveer 50 meter ruimte tussen de twee chods. De linker hengel verplaats ik nogmaals naar de knik van de overgang, strand naar de rietzijde en het aflopende talud. Precies in die hoek drop ik een rig met een aparte boilie, het zijn kubusjes. De hele nacht blijft het weer stil op een groep jongelui na die bij een groot kampvuur zitten de chillen. Ze vertrekken rond een uur of 12. Als ik daar ’s morgens ga kijken rijzen mijn nekharen maar weer eens van afschuw. Er ligt een hoop afval en er is een half bos gesloopt en wat nog het ergste is, is dat de prullenbak 10 stappen lopen is. Mensen ruim je rommel op, het liefst ook nog van een ander, want op deze manier heeft de KSN voor niets jarenlang gestreden voor ons, zodat wij weer mogen nachtvissen. Dit is namelijk niet vanzelfsprekend. Zodra er weer een hoop rommel en wanpraktijken aan de waterkant gebeuren, trekken de gemeentes straks weer de stekker uit het nachtvissen en dat moeten wij niet willen met zijn allen. Het is elk jaar weer hetzelfde en nu nog een tikkie erger vanwege de Corona crisis.

Bedankt jongens... verpest het maar weer voor anderen

Mijn laatste dag gaat in, met kans op een aanbeet.  De twee chods hebben geen vis opgeleverd gek genoeg. Dan om een uur of 12 schreeuwt er een Delkim om aandacht, de linker hengel met daaraan de kubusboilie die in de hoek lag, is gevonden door een karper. Ook nu spring ik direct in de boot. Het gevecht duurt niet zo lang als de vorige  vis en brengt een mooie schub op de mat. Ik loop direct met de mat naar twee meisjes die verderop liggen te zonnen. Ik probeer hun aandacht te krijgen door te zeggen: “dames ik hoop dat jullie nu nog durven te zwemmen als je ziet wat ik heb gevangen haha, kan één van jullie een foto maken alstublieft?” Dat willen ze wel en ik leg uit dat ze echt niet bang hoeven te zijn want karpers hebben geen tandjes. Het werd de laatste vis van het lange weekend en al met al mag ik niet klagen met drie mooie schubkarpers. Ik  besluit wel dat ik hier voorlopig niet terug zal keren. Het is simpelweg te veel moeite voor relatief weinig grote vissen, want het schijnt dat de betere vissen er niet meer rondzwemmen. Hopelijk zijn zij niet een gruweldood gestorven.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.