Collegiaal

Begin augustus staat onze eerste sessie gepland op een voor mij nieuw water gelegen in het altijd mooie België. Collega Tom kent hier de weg en ook de spreekwoordelijke klappen van de zweep. Na een week eerder een prima weekend te hebben gedraaid is zijn verwachting daarom ook hoog. De wind staat precies hetzelfde als de week ervoor en heeft per toeval ook nog eens dezelfde kracht. Na het werk duwen we mijn visspullen in de al aardig volgepakte bus van Tom. Dit om enerzijds beschadiging aan mijn verlaagde Audi A3 (Peugeot 207) te voorkomen, anderzijds om de Vlaamse vergunning-controle-dienst om de tuin te leiden gezien mijn Hollands kentekenplaatje (waarvoor nog mijn excuses).  Al snel komen we aan op de plaats van bestemming, een prachtig uitzicht over een dikke plas water met her en der flinke wierplakkaten. De strategie is simpel: de ondiepe stukken bevissen zo dicht mogelijk tegen het wier aan, op zoek naar de harde plekken. Het advies van Tom, vissen op de centimeter nauwkeurig anders gaat het hem niet worden. Zo gezegd zo gedaan besluiten we eerst twee hengels onder de kant als single hookbait te presenteren, waarna we de spullen gaan uitpakken.

Een prachtige stek

De boot wordt uitgeladen en samen zetten we de bivvy op zijn plek. De stretchers en stoelen worden uitgeklapt en we maken even tijd voor een koud Hertogje, alsvolgt smeden we een plan. Als eerste varen we mijn rechter hengel uit. Dit doen we roeiend om accu te sparen voor als de vis zich meld, deze wordt ver uit de kant gevist vlak tegen een rietkraag aan. Al snel stuit ik op het keiharde plaatje waar we naar zochten. Snel gooien we een paar handjes bollen erom en terug voor hengel nummer twee tot en met vier. Deze hengels vissen we zo kort mogelijk tegen het wier aan, net zo lang met het lood voelen tot we de gewenste ‘tok’ te pakken hebben. Hengel vijf wordt kort tegen de kant gevist, kort tegen een pluim verdwaald wier aan. Om zo collegiaal mogelijk te werk te gaan vissen we om de run en zonder het van elkaar te weten verschillen onze onderlijnen, op putty na, niet veel van elkaar. Als haakaas gebruiken we een nieuwe testbol die de week ervoor al als voerboilie is aangeboden. Twee daarvan als snowman presentatie en de andere drie worden voorzien van enkel een boilie aan de hair.

Het is een prima avond om sfeerfoto’s te maken

Enig nadeel aan dit water is dat het drukbezocht is door wandelaars, mensen die hun hond uitlaten en vissers die graag een praatje komen maken, enig ongewild advies komen geven en voor je het weet jouw biervoorraadje achter hun kiezen hebben zitten. Zo ook deze avond geen gebrek aan aanwas en ook de door ons ingestelde bezoektijden worden aan de laars gelapt. Gelukkig komt de schemer al aardig door en schieten we nog snel enkele sfeerplaten om later terug te kunnen denken aan dit nu al geslaagde avontuur. Op de valreep bestellen we nog wat te eten en wagen ons aan de koeltas voorzien van gekoelde goudgele rakkers. De avond en nacht zelf brengen naast een hoop gezelligheid en hier en daar een schaterlach geen vis. We besluiten de slaapzak in te kruipen en wat energie te sparen voor de komende morgen. Tijdens het wakker worden merk ik dat Tom al uit bed is en hoor aan de voetstappen in het water dat hij zich richting boot begeeft. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat het inmiddels zes uur is. Snel roep ik naar Tom; “heb ik een aanbeet gemist?” “Nee” zegt Tom, “mijn lijn staat helemaal naar links, ik denk dat er een vis aanzit zonder dat de beetmelder dit door heeft gegeven...” Hij besluit het zekere voor het onzekere te nemen en vaart richting lood. Met indraaien komt hij erachter dat zijn lijn vol door het dikke pak wier heenloopt. Met handen en voeten weet hij zijn lijn vrij te krijgen en uiteindelijk een vis uit het wier te graven. Met een vlugge handeling plaatst hij het schepnet eronder en in de verte zie ik twee duimen de lucht in gaan.

Een puntgave schub voor Tom

Eenmaal terug aan wal wacht ik Tom op en pak de hengel en schepnet van hem over. Snel bekijk ik het resultaat en zie een puntgave schub in het net liggen. We onthaken de vis en laten hem even bijkomen in de sling, mooi moment om de hengel weer te positioneren. Na dat de swinger wordt vastgezet en de beetmelder weer aan staat maken we het gebruikelijke foto- en videowerk. Ik besef dat het nu mijn beurt is zodra de beetmelder begint te krijsen. Om zo productief mogelijk over het wier te kunnen vissen staan de hengeltoppen de lucht in, ik focus mij daarom onbewust continue op de hengeltoppen om te zien of er enige beweging in gaat komen. Opeens trekt dezelfde hengel als waar vis nummer een vanaf komt krom en voordat de beetmelder het kan neem ik de regie over: hangen Tom!! Piep piep pieeeepp… Wat een gaaf gezicht! Samen schieten we de boot in. Tom handelt de motor en ik doe er alles aan om contact met de vis te houden. Eenmaal boven de vis neemt Tom gas terug en kan het echte gevecht beginnen. Door dit heldere water krijg ik een prachtig zicht over de dril. Ik zie de vis in de diepte zijn stoot geven en tegelijkertijd voel ik de hengel bonken. De vis probeert zich continu een weg te banen richting het wier, ik probeer dit tegen te houden door de vis te sturen naar het open water. Gelukkig geeft hij zich gewonnen en schept Tom mijn eerste internationale vis uit openbaar water. Na het openmaken van mijn cadeautje gaat er onder al dat net een karakteristieke schubkarper schuil met een dikke witte buik en een even aparte, lijkt wel ingesneden staart. Ook deze vis krijgt even de tijd om op adem te komen in de sling en we plaatsen eerst de rig weer op zijn plek. Geduldig schieten we foto’s en laat het aanblik over het glanzende lijf van deze geweldige vis mij smaken. Dit is toch waar we het voor doen? Wat een voldoening!

De karakter schub met witte buik

Inmiddels is de tijd aangebroken om deze schubkarper weer terug te geven aan zijn omgeving. Rustig laat ik hem te water en haal hem langzaam heen en weer om wat vers water door zijn kieuwen te laten stromen. Ik voel de vis pruttelend gas geven en laat hem zwemmen terug zijn habitat in. Na een bak koffie zeg ik Tom dat ik vast ga beginnen om mijn spullen op te ruimen. Thuis wachten vrouw en kind op man en vader zodat er dit weekend ook leuke dingen als gezin gedaan kunnen worden. Tom besluit nog een nachtje door te vissen en ploft rustig neer in zijn stoel terwijl ik alle spullen bij elkaar zoek. PPrrrieeepppp uit het niets een snoeiharde run! Tom slaat zijn beurt over en gunt mij deze vis ook te mogen vangen… vol ongeloof kijk ik hem aan maar besluit toch snel de hengel over te nemen. We herhalen hetzelfde kunstje en bevinden ons in een ogenblik boven het open water. In de diepte zie ik een lange schubkarper flinke kunstjes uithalen om zich een weg tot het wier te kunnen verschaffen. Het lukt hem enigszins zich in te pakken in lange groene slierten en scheppen wij na een dikke tien minuten een pak wier waar zich ergens een lange schub tussen moet bevinden. Snel geef ik Tom een hand en zeg hem te waarderen dat hij mij dit gunt. In de visserij ben ik er weinig tegen gekomen met zo’n enorme gunfactor (mag wel even gezegd worden). Aan land schieten we de laatste platen en laat ik deze schubkarper, kenmerkend aan zijn steeds omhoog staande rugvin, zijn weg in het water vervolgen. De weg naar de stek is inmiddels weer wat meer begaanbaar en ik haal mijn auto op van de parkeerplaats. Samen laden we mijn spullen in en ik bedank Tom voor deze prima nacht. Uiterst collegiaal of het begin van een nieuwe vriendschap, een nieuwe herinnering is in ieder geval gemaakt.

‘Jaws’: de schub met de omhoog staande rugvin

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.