D-Week (deel 2)

In het tweede en tevens laatste deel van het verhaal 'D-Week' vertelt Tom Lenters over een sessie in het voorjaar. In het eerste deel heb je al kunnen lezen dat zijn targetvis door een andere visser werd gevangen, maar Tom liet zich niet uit het veld slaan en bleef doorvissen in de hoop op de andere mooie vissen. Lees nu hoe zijn sessie verder verliep.

Dat het taai is blijkt wel als alleen mijn kennis en ik iets vangen en de rest blankt of brasems vangt. Blijkbaar doe ik toch wel iets goed. Iets anders zal ik eerder denken, tegendraads hoe je wilt, maar het loont. De meesten varen met hun voerboot vol voer een lijn naar de overkant en dumpen het daar. Een strakke lijn verraadt vanaf de kant waar ze vissen. De karpers zijn echt niet achterlijk. Die weten direct, zo’n hoopje voer is gevaar. Vooral als er een snaarstrakke lijn over de bodem loopt. Ondanks dat ik massa’s voer mee heb in allerlei variaties, vis ik toch vooral single. Want ja, iedereen voert massa’s bollen tegelijk. Voeren kan altijd nog. Als de vangsten in rap tempo oplopen of als er een weersomslag aan zit te komen, durf ik best stevig te voeren. Ik heb genoeg mee, maar ik denk dat ik deze week maar 10 kilo boilies héél verspreid heb gebruikt. Wel heb ik op een aantal verschillende plekken met partikels gestrooid. Een aantal kilo pinda’s en een aantal kilo’s tijgers met veel hennep. Het zal veel witvis aantrekken, maar ik denk altijd maar dat zien eten doet eten.

Ik vang prachtige karpers

Na een tweede voerbeurt leg ik rechts onder de eigen kant een stuk verderop een rigje met pinda’s neer. Binnen 10 minuten krijg ik al een vage beet. Als ik de hengel oppak voel ik een kop woest schudden,  maar met binnen draaien lijkt het wel een brasem. Hij zeilt een beetje de eigen kant in en dus besluit ik het water een stuk in te lopen. Zo kan ik hem een beetje uit het riet houden. Als ik de vis voor de top krijg, zie ik tóch het schubbenpatroon van een karper. Maar nee, het is een gemuteerde Chinese voorn. Ofwel een grassie. Ofwel een landingsnettensloper. En ook nu zwemt ie mijn net in en begint dan als een bezetene woest te zwemmen. Ik laat hem zijn gang maar even gaan en zodra hij wat rustiger doet haal ik snel de haak uit zijn bek en laat hem weer zwemmen.

Tegen de avond leg ik een rig met een single boilie en wat kruim ergens lukraak in het midden van de plas. We zien wel wat het wordt. Ik begin het zwemgedrag een beetje te begrijpen. Overdag zien we ze met behulp van een drone in de kommen en onder de takken aan de overkant liggen. Ik heb het idee dat ze die holding ’s nachts verlaten om te gaan foerageren. En warempel, rond 06.00 uur, terwijl het licht begint te worden, loopt die hengel af. Zodra ik contact maak met de vis zie ik hem als een dolle richting de holding aan de linkerkant zwemmen. Die gaat hij nooit halen want ik trek hem daar vandaan. De vis biedt al wat meer weerstand als de uitzetparels die ik al eerder ving en na een strijd van zo’n 10 minuten kan ik een pracht van spiegel landen. Ik stop haar even in de retainer en na een kop koffie en een broodje is het licht sterk genoeg om een paar mooie foto’s te schieten.

Ik vang wederom een prachtige spiegel

Ik vang zo elke dag wel een paar vissen. Meestal de uitzetparels die ik vanonder de takken aan de overkant pluk, maar er gaat ook wel 36 uur voorbij zonder ook maar één aanbeet. Het is echt super taai. Op de één na laatste dag trekt de hengel die aan de overkant ligt zonder waarschuwing krom. De slip begint langzaam te tikken en dan heb ik hem ook al in de handen. Ik loop rustig achteruit om de vis bij het riet weg te houden. Dit lukt goed en ik begin aan een taai gevecht. De vis neemt regelmatig een aantal meters lijn om dan als een blok beton op de bodem te gaan liggen. Een goed teken, want vaak zijn dit de betere vissen. Na een minuut of 10 hapert de lijn iets en zie ik aan het oppervlak een groot bruistapijt ontstaan. Heel langzaam komt een zware massa nu richting de kant en als de leader dan in zicht komt zie ik een takkenbende boven komen met daaronder een schub. Ik hoef nu alleen nog het net eronder te steken en hup, kat in het bakkie! Als ik de grote tak uit het net heb geplukt houd ik nog een prachtig oude schub van het oude bestand over. De jongens met wie ik inmiddels goed contact heb, herkennen hem als ‘de tank’.

De Tank!
De Tank!

Ook de tank komt onder de takken vandaan die aan de overkant over het water hangen. Mijn tactiek was tot nu toe: overdag onder de takken vissen en ’s nachts op het wijd. Maar de laatste nacht gok ik, door met 2 hengels onder de takken te vissen. Er is weinig gevaar op vastzwemmen. Alleen het riet is een probleem gebleken omdat ze daar achter kunnen zwemmen. Maar daar vis ik dan ook niet bij in de buurt. De laatste nacht gaat in. Eigenlijk zou ik tot maandag blijven, maar omdat het zo taai en druk is, besluit ik de pinkstermaandag met Cynthia en Nikky door te brengen. Als ik om 23.00 uur net in de slaapzak lig krijg ik al een aanbeet. Ik ben er als de kippen bij en de dril verloopt in het begin prima. De vis is uit de gevarenzone weg en koerst steeds meer naar links. Daar wil ik hem ook niet hebben, want daar staat ook riet voor de kant waar ik niet bij kan. Ook liggen er her en der lelies. Toch besluit de vis zich daar in te boren. Ik besluit snel mijn waadpak aan te trekken en er achteraan te waden met het landingsnet over mijn hoofd. Als ik tot mijn borst in het water voor het riet sta kan ik zien waar de vis is gebleven en snel is deze al weer vrij. Ik kan rustig verder drillen, maar het blijft een gemartel. De vis blijft terug het riet in zwemmen en telkens kan ik hem er weer uit krijgen. Het zijn telkens maar enkele stengels en enkele bladeren dus het is geen probleem. Maar als ik dan de eerste keer een kans krijg om te netten, verblind ik mezelf door met de hoofdlamp tegen een bos rietbladeren te schijnen vlak voor mijn neus. Even zie ik niets meer en daar maakt de vis dankbaar gebruik van, hij duikt er weer vandoor. Opnieuw kan ik er weer achteraan om de vis van een enkele stengel riet te ontdoen.

Een plaatje

Als ik dan alles weer onder controle heb en een tweede scheppoging wil doen, is het net, dat al die tijd in het water lag, loeizwaar! En omdat ik tot mijn borst in het water sta, is het een sinecure om het net snel richting de vis te krijgen om te scheppen! Weer zwemt de vis bij mij vandaan en staat het 2-0 voor de vis. Inmiddels heb ik ook gezien dat het weer een goede grote spiegel van het oude bestand is, dus begin ik me toch een beetje zorgen te maken. Het duurt nu al best wel lang en door telkens te blokken om hem uit het riet te houden hoop ik dat de haak goed zit. Ik loop steeds meer terug naar de stek zodat ik meer ruimte heb en ondieper kan staan zodat ik het net beter kan liften. Als dit gelukt is en de vis weer een beetje voor mij zwemt kan ik een derde poging wagen. Rustig dril ik de vis naar me toe, niks aan de hand, geen gevaar meer. Nog 10 meter te gaan. De vis kantelt rustig vóór mij in het water, geen druk, geen gevaar, het gaat goed zo. Nog 5 meter... 3 en dan, tjoep, verliest de haak zijn houvast en springt de hengel recht!! Neeeehhh! Langzaam zie ik de grote spiegel in het vage licht van de hoofdlamp wegzakken in het donkere water. Fak! Helaas. De hele week geen enkele losser en nu dit zeg.

‘s Morgensvroeg loopt de andere hengel onder de takken ook af. Ik gris de hengel die gevaarlijk krom in de steunen staat en loop rustig naar achteren. Twee zware kolken aan de overkant verraden dat er wederom een goede vis aan zit. Had ik nu maar de hele week daar gevist. Maar ja, mijn moeder zegt altijd, als hadden komt, is hebben voorbij. En dit geldt ook voor deze vis want na nog een kolk schiet wéér mijn hengel recht! WTF! Nog een keer? Wat een slechte afsluiter van de sessie. Want daarna gebeurt er niks meer en wordt de stek om 12 uur overgenomen door twee jonge gasten met wie ik nu een goede band heb gekregen. Ze weten veel over het bestand en zijn 10 keer serieuzer dan de veel oudere andere karpervissers hier op de plas. Vangen ook veel meer. Leuk om te zien. De jeugd heeft de toekomst en het is goed ze daar mee te helpen als ze daar open voor staan. Ik probeer in het najaar en wellicht in de winter hier nogmaals een poging te wagen als het wat rustiger is.

Ondanks de twee verspeelde vissen aan het einde van de sessie kan ik terugkijken op een paar mooie vangsten
Ondanks de twee verspeelde vissen aan het einde van de sessie kan ik terugkijken op een paar mooie vangsten

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.