De eerste van het jaar

Altijd weer fijn om aan de waterkant te zijn. Helaas werd het pas half februari voordat ik eindelijk weer eens kon gaan vissen. Drukke weekenden, een versleten rug en heup die me dwars zaten.. het zat me allemaal niet mee. Maar nu dan wel eindelijk. De karperspullen zijn weer flink aangevuld of verbeterd. Zo heb ik van Frank een set Delkim TXi overgenomen, deze had ik echt wel nodig. Ik vis vaak op zo’n manier dat mijn hengels een heel eind bij me vandaan staan. Dat komt vooral doordat er anders bomen en struiken in de weg staan. Ik moet de Delkims dan keihard zetten, omdat ik ze anders niet hoor. Maar ik ben er van overtuigd dat de vissen dit ook mee krijgen en er vandoor gaan. Na een run duurt het namelijk erg lang voor er zich weer een vis zich meldt. Voorheen zat ik aan de andere kant bovenop mijn hengels en stonden ze zacht. Ik kreeg toen veel meer runs…

Ook kreeg ik een extra mat van Trakker van hem. Echt een dikke bootmat die je ook nog eens kunt opvouwen tot een kleiner en makkelijker pakket. Een nieuwe opvouwbare water bucket, want mijn oude die ik nog van Alijn kreeg, is blijkbaar na de laatste sessie aan de waterkant blijven liggen. En ik vind zo’n water emmer onmisbaar, iedereen zou er zo één moeten hebben. Houd de vissen nat mensen! Bij Dick van Rodsolutions.nl heb ik mijn hengels helemaal laten opknappen. Nieuw kurk, een nieuwe einddop en ik liet ook de pensluiting verdikken, want die was versleten. Het ziet er weer super mooi uit nu. Erg blij mee. Kortom: we kunnen er dus weer tegen aan.

Het zou een instant zaterdagje worden, want ik wilde mijn revanche nemen op het water waar ik in februari 2016 nog een vis verspeelde. Als het dan eindelijk zaterdagochtend is verslaap ik me al zowat. Normaal ben ik voor de wekker van 7 uur al wakker, nu schrok ik om half acht wakker. Snel eruit dus en maken dat ik naar de waterkant kan. De spullen worden in de auto gelegd en als ik instap om weg te rijden, vergeet ik bijna de trolly. Snel loop ik weer naar binnen en duw de deur opzij om de trolly van de muur af te halen… ow.. daar staat mijn brolly ook nog… ook vergeten. Gaat weer lekker Tom. Snel de spullen erin en start de auto. Shit !! Mijn jas… tjonge jonge…dit gaat niet goed zo. De routine is er uit. Dat blijkt. 

Eerst een lekkere bak koffie
Eerst een lekkere bak koffie

Nu eindelijk onderweg. De rit duurt zeker 3 kwartier, maar het is het waard om voor te rijden. Hier zwemmen een aantal grote serieuze vissen. Het is niet zo groot. En als er al vissers op de middenstek zitten kun je er beter niet gaan zitten, dan word het al te druk. Ik was er al bang voor, want het is immers voorjaarsvakantie… er staan twee tenten. Een boot erbij dus die gasten hebben waarschijnlijk de hele put bezet. Ik loop er nog heen om te vragen waar ze hun lijnen hebben liggen, maar de tenten zitten dichtgeritst en er staat volgens mij zo’n alarmsensor naast. Voordat de tent open gaat en er een grote rottweiler achter me aankomt, draai ik me maar weer om. Ik heb mijn beslissing al genomen. Een andere keer maar weer... maar nu? Wat nu? Ik had onderweg mijn verwachtingen al op de groepsapp van CarpFeeling gezet, omdat onderweg naar deze put, de andere putten ook al bezet waren. Frank woont hier redelijk in de buurt, althans, hij kent de buurt goed, en hij kwam gelukkig direct met een paar watertjes waar ik met de vispas mag vissen. Hij maakte het me nog makkelijker door ze als Google Maps-link naar me te sturen. Bedankt nog Franky. Na de navigatie te hebben ingesteld gingen we op pad naar het volgende water. Frank had me al gezegd dat het wel midden op een bedrijventerrein ligt. Niet echt lekker rustig midden in de natuur zoals ik graag prefereer, maar je mag een gegeven paard niet in de bek kijken hè? Dus we zullen zien.

Het is er nog verrassend diep!
Het is er nog verrassend diep!

Het water is niks anders dan een put voor een eventuele brand, zodat de brandweer water heeft om te blussen. Een vierkante bak dus, maar wel met overal rietkragen aan de kanten. De keuze is snel gemaakt om hier instant zonder kennis van het water aan de slag te gaan. De wind drukt rimpels op het water richting mijn kant, dus de overkant ligt in de luwte waar het zonnetje ook nog eens gaat schijnen. De hengels worden in elkaar geschoven en een verse boilie met een pittige curry geur gaat op de haak. Een mierzoete peach pop-up er op en zo kan ik de rig in het bakje van de voerboot leggen. Een paar gebroken boilies erbij en varen maar. De dieptemeter gaat van 1.5 meter naar zelfs 4 meter. Da’s verrassend diep nog. Als de boot bijna aan de overkant is, loopt de bodem flauw op. Op het begin van omhoog lopen, drop ik de rig. Na 2 meter drop ik het tweede beetje voer voor een extra prikkel. Deze rig ligt links in het midden, de volgende rig gaat meer naar rechts. Links van het midden zeg maar. En de derde stok wijst helemaal naar rechts. Daar in de hoek ligt ook een stuk in de luwte. De lichte stretcher die ik mee neem om lekker op te kunnen liggen als een soort strandstoel, wordt uitgeklapt en de brolly wordt opgezet. Het windje is nog best guur. Niet dat ik het ooit koud zal krijgen, maar het is gewoon comfortabeler. En comfort is belangrijk in de winter anders ga je het niet volhouden.

Not my cup of tea
Not my cup of tea

Verdorie. De haringen liggen nog thuis… ach. Die zijn gelukkig niet eens nodig. Nu eerst ff een bakkie koffie met een broodje. Het hete water uit de thermosfles, gaat in de percolator en… de gasbus is best wel leeg. Hmm even een nieuw potje gas erin doen. Oh, die liggen ook nog thuis… slechte voorbereiding Lenters. Het duurt langgggg voordat het water kookt. Tussendoor moet ik de brander flink schudden zodat ie niet haast uit gaat. Maar het lukt me nog net om er twee bakken koffie uit te persen.

Waar ik al bang voor was, wordt werkelijkheid. Ik zit graag alleen en heb een hekel aan… ‘ey hebbie al wat gevanguhhh!!?? Willen ze bijten?’ Ik stuur een selfie met de locals op de achtergrond naar Frank en zeg hem dat hij me wel ff had mogen waarschuwen dat het bejaardentehuis om de hoek zit. Hij kan er wel om lachen en vraagt of het al wat is? Tot nu toe nog geen leven gezien meld ik terug. Dan bied hij aan om anders op zijn winterstekkie te gaan zitten als het niks word. Vangstgarantie zegt hij er nog bij. Ik zeg, is dat die brugstek? Yup. Hier hoef ik niet lang over na te denken. Vangstgarantie én daar zwemmen super mooie vissen! De hele zooi word zo in de Skoda geflikkerd en de navigatie word ingesteld. Op naar de brugstek. Frank heeft daar destijds een paar zeer gave filmpjes gemaakt met live aanbeten en vangsten van prachtige spiegels en volschubs. Vandaar dat er 130 op de teller staat! Gasss. Daar aangekomen, ben ik toch wel een beetje verrast. Ik had de stek veel groter verwacht. Maar het is maar een klein plekje. En nog veel drukker dan op het bedrijventerrein. Maar met de gedachte dat de hengel zo dadelijk zal gaan kromtrekken, maal ik daar niet om. Je zit er tussen twee bruggen in. Over de linker brug rijden continu auto’s en over de rechter af en toe een fiets. Logisch dus dat de rechter brugstek de meeste vissen oplevert. Toch vaar ik een rig onder de linker brug. Ik zorg eerst dat ik alles klaar heb staan. Het is daar obstakel vissen pur sang. De linker brug valt mee, maar de rechter brug heeft peilers en daarbij is het dus zaak om echt BOVENOP je hengels te zitten en de vis uit zijn hol te halen, voordat ie uit zijn winterslaap komt ;-) 

De 1e van het jaar!De eerste van het jaar!

Voor ik naar de brugstek vertrok, zei Frank nog: “De stek valt niet onder je vispas en er wordt regelmatig gecontroleerd, dus het is op eigen risico.” Geen probleem zei ik. Dat hoort er dan gewoon bij. Deze kans laat ik niet liggen, da’s me wel een bon waard. “Maar”, zegt ie, “ik ben er in al die tijd nog nooit gecontroleerd.” Je voelt hem al aankomen… er stopt een auto naast me en er stapt boom van een kerel uit. Ik zie een soort commandobroek, een groene fleecejas en een zwarte jas erover. Aan zijn koppel bungelt geloof ik iets van pepperspray… ja hoor, Lenters is de klos!! Toch schiet ik gelijk in de lach als ik de woorden van Frank nog in mijn hoofd heb.

Ja hoor, controle...
Ja hoor, controle...

De BOA stelt zich voor en vraagt lacherig waarom ik schik heb. Ben ik de 2e vandaag ofzo? Nee zeg ik… en leg hem het verhaal uit. Hij kan er wel om lachen, maar wil natuurlijk wel weten of ik weet hoe het werkt. Ja natuurlijk weet ik dat wel. Ok, dus je hebt de vispas app op je telefoon? Ehmm fuck. Ik heb serieus nét een nieuwe telefoon en daar staat hij nog niet op. Nou zegt ie. Zoek hem maar eens op dan. Als ik dan bezig ga met zoeken, gilt mijn Delkim het ineens uit! Zoals verwacht is het de rechter hengel waarvan de top flink krom gaat, want de slip zit nagenoeg dicht. Snel grijp ik de hengel en probeer de vis te controleren en hem onder de brug vandaan te krijgen. Het lukt en onder toeziend oog van de BOA kan ik de vis relaxed in het landingsnet loodsen. Hij is net zo blij als ik. Hij maakt een foto van mij en de schub die daarna snel weer mag zwemmen. We keuvelen nog wat over het vissen, maar ik wil hem toch écht mijn vispas laten zien, ik kan hem alleen niet vinden. Gelukkig is hij heel coulant en merkt ook wel dat ik de boel niet voor de gek houd. Ik heb nog wel mijn oude 2016 pas in t mapje zitten namelijk.

Nummer 3 komt 'pas' na een uur
Nummer 3 komt 'pas' na een uur

Ik bedank hem en vaar snel de rig weer onder de brug. Hij gaat er weer vandoor en ik beloof hem een stukje over de controle te schrijven, dus bij deze: wees gewaarschuwd! Dit is nu de derde keer dat ik op mijn eerste visdag van t jaar direct gecontroleerd word. Zorg dat je je papieren in orde hebt of beter, je vispas en de app van sportvisserij Nederland op je telefoon hebt geïnstalleerd. Zo voorkom je een lelijke boete.

Ik besef dat het al met al nog geen 20 minuten heeft geduurd voor hij af liep. Geluk of? Geen geluk, want na 10 minuten loopt hij wéér af! En ook nu heb ik visite. Een vriendelijke jongen ziet mij de schub scheppen. Een broertje van de vorige lijkt het wel. Die gozer, die zo te zien net van zijn werk komt, maakt een paar foto’s, zodat ook deze vis snel weer terug kan. Hij vertelt ondertussen dat hij ook vaak op dit beekje vist, maar nog nooit hier bij de brug. Hij vist hier vooral met de vlok en vangt zo de vissen aan de oppervlakte. Doordat ik niet geconcentreerd ben omdat ik ondertussen met hem aan de praat ben, vergeet ik helemaal om wat gebroken boilies bij de rig in het bakje te doen. Bang dat de vissen het dan minder snel zullen vinden, stuur ik de boot nog een keer heen en weer met in beide bakjes wat voer, maar knal dan ongecontroleerd tegen één van de pijlers aan. Lekker bezig Tom. Klungel.

De bloedzuigers zitten nog op de vissen
De bloedzuigers zitten nog op de vissen

Waar ik al bang voor ben, blijkt uit te komen. Zo vang ik er twee binnen een half uur, en zo duurt het zeker een uur voordat er eindelijk weer eentje zich meldt. Ik besef niet eens dat het pas februari is en dat het best speciaal is dat ik zoveel beet krijg bij deze temperaturen. De vissen voelen ook als ijsblokken aan en zitten onder de bloedzuigers. Ook de derde vis is niet veel groter dan de vorige twee, maar hey, mij hoor je niet klagen! Bovendien zei Frank al dat er geen monsters zwemmen hier en hij vertelde ook dat de linker hengel hem maar twee vissen had opgeleverd in al die keren. En laat nou net de vierde keer dat er een hengel afloopt, het de linker zijn! De linker brug heeft gelukkig geen pijlers, dus ik kan rustig aan doen. De vis is veel minder sterk als zijn 3 voorgangers, maar is wel een stuk groter en vooral donkerder, waardoor hij dan ook de mooiste van het stel is.

Onder de linker brug vandaan gevangen
Onder de linker brug vandaan gevangen

Het wordt tijd om op te ruimen. Na de vangst van de linker brug, heb ik de hengel niet meer uitgevaren. De rechter hengel ligt nog wel op scherp en stiekem hoop ik nog op een last minute fish. Als ik 5 meter verderop sta bij de auto, hoor ik de ontvanger vanuit mijn jaszak een run doorgeven! Rennen!! Als ik de hengel op pak en naar links wandel met de hengel flink in een hoepel om de vis uit z’n winterhol te trekken, hoor ik een grote plons onder de brug van een hevig tegenstribbelende karper. Ik voel dan nog een ruk, maar dan is het afgelopen en lijkt de boel vast te zitten. Ik laat de lijn vieren, want misschien is hij achter een pijler gezwommen en komt hij er op deze manier weer achter vandaan. Er gebeurt niks meer en ik vrees dat de vogel is gevlogen. Balend kan ik nog nét bij de voorslag komen en wikkel deze om mijn hand.  Langzaam trek ik de voorslag naar me toe tot ik hem los voel schieten. De haakpunt is afgebroken. En nu de laatste hengel ook op de kant ligt, vind ik het welletjes geweest. Vier wintervissen in februari en ik ben meer dan tevreden. Ik ben Frank dankbaar voor deze gouden tip. En ook wil ik de BOA, meneer Kadic, nogmaals danken voor de toffe ontmoeting. En natuurlijk de jongeman voor zijn gezelschap en het maken van de foto’s. Top.

HelaasHelaas

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.