De zoektocht

Ik woon nu bijna een half jaar in Hengelo en heb hier ondertussen ook wel verschillende karpers gevangen onder anderen op het Twente kanaal. Ik was al snel uitgekeken op het Twentekanaal. Ondanks dat dit legendarische kanaal voor veel mensen een paradijs is kon ik hier mijn draai niet vinden. De reden hiervoor was onder andere dat er veel mensen vissen op het stuk bij Hengelo.

Op het Twentekanaal ving ik ze ook wel, maar om te voorkomen dat ik op iemand z’n voerstek ging zitten ging ik opzoek naar een nieuw water. Ieder zijn ding dat wel, maar ik kies liever voor een iets rustiger water wat betreft vissers. Het is niet dat ik op het Twentekanaal mijn visjes niet ving maar de bovengenoemde reden was voor mij genoeg om een nieuw water te zoeken.

ik was al snel uitgekeken op het Twentekanaal
ik was al snel uitgekeken op het Twentekanaal
Foto: Stef Schotman

Dit water moest natuurlijk wel aan mijn eisen voldoen. Hieronder versta ik dat het een water is waar ik niet snel op uitgekeken raak. Dit houdt in dat het in een mooie omgeving ligt, dat het een uitdagend water is en niet teveel vissers natuurlijk. Aangezien ik een student ben en gedeeltelijk in Hengelo woon en gedeeltelijk in Limburg kies ik er altijd voor om één Vispas aan te schaffen.

Omdat ik met regelmaat verhuis kies ik voor de Vispas van Limburg. Het moest dus buiten de net genoemde eisen ook nog eens een water zijn waar ik geen vergunning van de plaatselijke vereniging nodig had. Naar meerdere zoektochten kwam ik uiteindelijk bij twee vijvers uit. De eerste was een kleine vijver midden in een woonwijk, waar het meestal vrij druk was en waar je niet snel alleen zat, ook mocht je hier niet nachten. Deze viel na twee keer vissen dus af. zoals ik al aangaf houd ik van rust en natuur, op een paar bomen en struiken na is natuur en rust midden in een wijk moeilijk te vinden. De tweede vijver sprak me meer aan. Deze regenwateropvang ligt net buiten Hengelo, wordt weinig bevist, er is weinig over bekend en het is voor mij vanuit mijn woning ook nog vrij gemakkelijk te bereiken. Dit laatste maakt het gemakkelijk om met regelmaat vooraf aan een sessie te voeren. 

Op het Twentekanaal ving ik ze ook wel
Op het Twentekanaal ving ik ze ook wel
Foto: Stef Schotman

De eerste

Nadat ik ongeveer drie keer een avondje heb gezeten is de tijd daar om het eerste nachtje te pakken. Omdat ik tot nu toe nog geen vis heb gevangen besluit ik ook nu instant te gaan. Dit omdat ik de natuurlijke trekroutes van de vis wil vinden en niet de vis naar mij toe wil lokken. Door een goede observatie heb ik een idee gekregen waar de vissen zich ophouden. Doordat ik een kort nachtje vis van 8 tot 8, besluit ik om 7 uurtjes te slapen en de rest van de 12 uur te besteden aan observeren. Dit houdt in dat het grootste gedeelte van mijn observatie tijd in het donker is. 

Als ik om acht uur aan kom op het water zie ik dat er niemand aan de vijver is, zoals verwacht. Nadat ik mijn auto geparkeerd heb loop ik naar de stek. Zo stil als mogelijk is leg ik alles neer, het foudraal laat ik bij de auto liggen. Om geen lawaai te maken met het opbouwen gebruik ik mijn shelter. Deze zet ik zonder haringen neer. De banksticks worden uitermate voorzichtig de grond in gedrukt en de hengels worden bij de auto klaargemaakt. Een hengel wordt beaasd met een Snowman combinatie. 


Een 3 kwart 20 mm boilie en een halve 15 mm worden met de afgevlakte kanten tegen elkaar aan gedrukt. Deze gaat richting het huisje. Bij het huisje ligt een geultje dat net iets dieper is als de bodem er omheen. De andere hengel, beaasd met een 15mm boilie, een half pop-upje en een pva netje wordt tegen de rietkraag aan mijn rechterhand, langs het huisje, geslingerd. Met de piepers nog uit draai ik de lijn heel geleidelijk strak alvorens ik deze weer slap leg. Dit doe ik om te zorgen dat de lijn in een rechte lijn naar de stek loopt. De slappe lijn doe ik om geen argwaan bij schuwen vissen op te wekken. De piepers worden op zacht gedraaid en aangezet, vervolgens draai ik ze wat harder om bij een run 's nachts wel wakker te worden.

Zorgvuldig worden de spullen opgezet
Zorgvuldig worden de spullen opgezet
Foto: Stef Schotman

Nadat ik alles klaar heb gezet, ingegooid heb en opgezet heb, ga ik in het gras zitten. Genietend van de zonsondergang tuur ik over het water speurend naar activiteit van karper. Na een lange tijd geen activiteit te hebben gezien besluit ik op mijn stretcher te gaan zitten. Net voordat ik besluit om te gaan liggen trekt iets in het hoekje bij de rietkraag mijn aandacht. Even blijf ik verstijfd zitten, mijn blik gericht op die rietkraag. Nadat ik vijf minuten aandachtig gekeken heb, heb ik vastgesteld dat er een karper zit. Omdat dit op ongeveer 10 meter van mijn loodmontage is besluit ik de hengel te laten liggen, in de hoop dat de karper opzoek gaat naar een lekkere boilie. Met gezonden spanning in mijn lijf val ik uiteindelijk in slaap.

Als 's morgens om half 6 mijn wekker gaat, ben ik klaar wakker. Ik kijk naar mijn hanger alvorens ik de slaapzak open rits. Deze heeft niet bewogen. Nadat ik een kopje thee heb gezet zie ik weer activiteit in de rietkraag. Deze keer bedenk ik me geen moment en pak de rechter hengel uit de steunen en draai deze binnen. Ik beaas de hengel opnieuw met een 15 mm boilie, de halve pop-up en een klein pva zakje. Met een soepele worp wordt deze tegen de bewegende rietkraag. Een dikke boeggolf verraad dat ik er iets te dicht opgegooid heb. Ergens in mijn hoofd zit de gedachte dat deze vis terug komt. Ik heb ondertussen nog 2 uur om voor de eerste keer zonder blank af te hoeven sluiten. Ik besluit om verder te gaan observeren.

Perfect in het onderlipje
Perfect in het onderlipje
Foto: Stef Schotman

Na ongeveer 5 minuten zie ik de hanger omhoog schieten, een schrik reactie van mezelf als gevolg. Als ik kijk welke hengel het is ben ik verbaasd. Nog enigszins verbaasd pak ik de linker hengel op. In eerste instantie denk ik aan brasem door de bewegende hanger. Dit verandert als ik een gouden schim iets verder in het water zie. De hartslag slaat omhoog, en weer omlaag. De verantwoordelijke; een zeelt. De mooie zeelt wordt in het water onthaakt en deze hengel berg ik op. Als ik terug kom bij de stek wil ik net de tent op gaan ruimen als de rechterhengel ineens begint te piepen. Een boeggolf op de plek van het lood verraadt dat het deze keer iets groters is.

Met een hartslag op standje turbo wordt de vis zorgvuldig moe gedrild. Door mijn ongelukkige stekkeuze moet ik de vis nog over een zandbank manoeuvreren, maar als dit gelukt is kan ik de eerste vis van dit water in mijn net loodsen. Zorgvuldig word het net uit het water getild en naar de onthaakmat gebracht. Perfect gehaakt in het onderlipje. Super, het lag dus niet aan mijn onderlijnen. De haak wordt verwijderd en de vis wordt ontdaan van het landingsnet. Met de zelfontspanner maak ik een aantal foto’s. hierna weeg ik de vis. De vis bleek 7 kilo. nadat ik deze strijder terug gezet heb ruim ik uiterst tevreden op en nadat ik thuis een goede douche heb genomen vertrek ik naar stage.

De eerste strijder, velen zullen nog volgen
De eerste strijder, velen zullen nog volgen
Foto: Stef Schotman

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.