Doorzetten en schakelen

Ik heb het eenvoudige geluk dat ik een stukje kanaal weet wat gemiddeld genomen het hele jaar open ligt en dat ook nog eens een holding area voor onze vriend karper is. Om die reden breng ik er in de winter met enige regelmaat mijn tijd door. Wel moet ik er een stukje voor rijden, maar dat is daarintegen de moeite wel degelijk waard, zeker in de winterperiode natuurlijk. Er zwemmen op dit water geen bakken van vissen, maar gemiddeld genomen zijn het wel pareltjes van vissen wat je er vangt.



De afgelopen jaren heb ik er zowel goede als matige sessie gedraaid, maar ik weet er eigenlijk bijna altijd wel een visje los te peuteren. Na de geboorte van mn zoontje, eind november, heb ik simpelweg even niet de tijd gehad om te gaan vissen. Maar begin januari is de “KarperKoorts” en het vertrouwen zo hoog dat ik er gewoonweg MOET gaan vissen.

De eerste keer dat ik weer aanwezig ben is op een dinsdagavond. In December heb ik mezelf op een nieuwe penhengel getrakteerd, en die zal toch een keer krom moeten. Drie uur lang zoeken levert me enkel een klein aasplakkaatje op een stek op, maar er volgt gewoonweg geen enkele aanbeet. Teleurgesteld druip ik af.  Later spreek ik teammaat Lucas en hoor dat hij de dag ervoor een stuk verderop ook heeft zitten blanken met, voor mij, de conclusie dat ze die dag “gewoon niet willen vreten”.


Een tractatie aan mijzelf

De week erop ben ik weer present. Dit word een dagsessie met een van mn vismaten, “Hans”. Bij aankomst bij het water zien we dat het erg troebel is en de moed zakt ons weer in de schoenen. Het verleden heeft ons geleerd dat troebel water een slechte voorbode is op dit stukje water. De vis is helemaal niet actief en laat zich dus ook niet zien. We doen toch een verwoedde poging, en na 8 uur inactiviteit en kou pakken we de spullen weer in en rijden door naar de B.F.P. Carps Crib waar we ons opwarmen aan een kop Cappuccino.  

Het staat me niet aan dat ik inmiddels 2 maal zonder vis ben thuis gekomen, maar door drukte kom ik pas 2 weken later weer op de stek. Het is woensdag avond en ik besluit statisch een sessie te vissen vanuit de auto. Ook over deze sessie kan ik weer kort zijn: ik blank 8 uur lang en pak mn spullen maar weer in. De volgende dag moet ik immers mn nieuwe auto halen. Mijn ouwe trouwe Omega station had helaas de geest gegeven en moest vervangen worden, zonder auto kan ik gewoon niet aan de waterkant komen. Wel was dit een mooie kans om een dieseltje te kopen.



Doorzetten en schakelen

De weken erop kom ik alleen om de dag bij de stek om te verkennen en te observeren.  De liters diesel vliegen er door en het duurt 2 weken voor de vis weer redelijk actief word. Op het moment dat ik er een goed gevoel bij heb, bel ik weer met Hans. Die blijkt op dat moment 20 minuutjes rijden vanaf de stek zn werkplek te hebben en kan na het werk dus vrij snel op de stek zijn. We komen samen overeen dat we de komende vrijdag een avondje moeten gaan doen. Langzaam begin ik bij mezelf te piekeren: “Wat is er, en deed ik nu anders dan  2 maand geleden, toen het nog wel liep? En wat willen de vissen?”.


Daaruit volgt het volgende besluit:

Voorzichtig voer ik de woensdag voor de sessie verschillende stekjes mondjesmaat aan met een paar handjes gemengde Sweet Temptation en Fruit Punch boilies van BFP-Products. Gemiddeld genomen meng ik minimaal 2 soorten boilies, van ook nog eens verschillende maten, om het attractie spectrum te verbreden. Spreekt de ene boilie de vis niet aan, dan hopelijk de andere wel. Van de Fruit Punch is me ook bekend dat de flavourblend die gebruikt word, op koud water ook sneller vissen activeert. Daarbij komt het feitje “zien azen doet azen” nog om de hoek kijken; Krijg er eerst maar eens één aan het vreten, dan volgen er hopelijk meer. Die donderdag avond gaat er, onder een afkeurende blik van mn vrouw, 250 gram boilies in de blender die ik tot gruis vermaal. De blender protesteert vooral in een branderige geur, maar de boilies zijn vermalen, dus waar maak ik me druk om?



Boiliegruis vanuit de blender


De volgende dag krijg ik om half 2 ’s middags al een sms van Hans dat hij klaar is op het werk en dadelijk vertrekt. Ik kleed me op het toilet snel om en spring in de auto. Een uurtje later zijn we beiden op de stek en beginnen we onze hengels klaar te maken. Om te beginnen knoop ik (Hans trouwens ook), op beide hengels enkel een 20mm bodemaas in de vorm van de woensdag gevoerde boilies. Op de onderlijn trekken we een dikke stick van de gemalen boilies. Voorzichtig gaat alles op de stek en worden er enkele gebroken boilies bijgevoerd.

Binnen een half uur loopt de 1e hengel van Hans af en weet hij op zn eerst vis op zn “nieuwe-oude” glashengels te vangen. Een prachtig spiegeltje van een pond of 16-18 is de klos. Dat begint al vlot, en het vertrouwen schiet omhoog. Wanneer Hans een uurtje later op dezelfde hengel weer een prachtig spiegeltje van een pondje of 18-20 weet te vangen kunnen we ons geluk niet op, dit  belooft nog wat.
 


Vervolgens is het uren lang stil.


Langzaam word het donker en valt het Hans ineens op dat niet ver van een van mn stekken steeds activiteit te zien is, een meter of 4 uit de andere kant. Deze activiteit zet door en in overleg besluit ik dan een hengel in de betreffende hoek te leggen. De stick die ik daarvoor gebruik soak ik in een vloeistof mix die Eino me ooit eens ter test meegegeven heeft. Deze extreem zoete mix bestaat uit verschillende vloeibare zwevende-, zinkende- en stijgende attractoren die de vaste deeltjes uit de stick ook laten stijgen en dalen. Op deze manier hoop ik in de laatste paar uren met deze attractiebom nog een visje los te peuteren.

Zodra de kant-hengel in ligt besluit ik om ook met de 2e hengel anders te gaan vissen. In mn vistas zit nog een potje Aktif-8-tor soakers die me al vaker in moeilijke situaties gered heeft. Ik heb Aktif-8-tor op dit water al tijden niet meer ingezet en misschien geeft dit  nu de doorslag. Boven de 15mm soaker komt een 15mm “ph- Pineapple” popup, deze popup kenmerkt zich door de ontzettend lage ph waarde van de gebruikte attractoren i.c.m. een heerlijke pinapple flavour.

Nog geen uur later loopt de kant-hengel af en resulteert dit in een klein rond schubje van een pondje of 16. Blij als een klein kind maken we wat foto’s en besluiten nog een uurtje te wachten, om te zien of de overige hengels nog wat opleveren. Het is immers nog een aardig stukje rijden en we willen het niet te laat maken. Terwijl ik de hengel opruim loopt mn andere hengel af. Weer een schubje, deze keer van een pondje of 14, als het niet minder is. Maar ondanks het kleine formaat is deze zeker niet minder welkom.
 


Na deze vis besluiten we ook op te ruimen en naar huis te vertrekken. Tijdens de rit naar huis realiseer ik me dat ik binnen mn visserij de laatste tijd te lui en te gemakkelijk was geworden.


Je zult altijd moeten blijven zoeken en anticiperen op wat de vis op het gegeven moment wil en niet wat jij zou willen. Soms is dit het soort aas, de andere keer attractie in de vorm van een soaker en weer een andere keer een stek die slechts 4 meter verderop ligt.
Have fun!
 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.