Een nieuw (winter)project

Het water oogt doods. Het nieuwe weerrecord met zijn vele zonuren heeft het water vermoord, althans zo lijkt het. Het weer is perfect deze novembermaand, een kelderende luchtdruk, een zuidwesten windje en het staat vol op de kant. Alleen ligt de kant nu zo'n 15 meter verder dan vorig jaar deze tijd. Bizar hoe het water is gezakt. Twee meter op zijn minst, maar ik denk nog wel meer. En blijkbaar heeft het zijn invloed er op. Ik kan het anders niet verklaren. Normaal vang je hier het hele jaar door wel een paar vissen, maar ze hebben er gewoon geen zin meer in. Verhalen van omstanders en vissers verbeteren mijn gemoedstoestand ook niet. Overbevoering, hopen boilies op de bodem, nog meer vissen erbij omdat andere kleine putjes en beekjes door de afgelopen zomer zijn komen droog te staan. Het is hier niet best en na een derde blank begin december houd ik het hier voor gezien. Tijd voor iets nieuws.

Het kanaal

Okay, ook de rivieren en kanalen hebben last van laagstaand water, maar doordat het kanaal in verbinding staat met de rivier, en andere kleine beekjes en kanalen, zal het hier snel weer vol lopen. De vangsten gaan mondjes maat, maar er wordt tenminste wél gevangen. Kanaalvissen hebben mij altijd kunnen bekoren met hun ruige looks. Stoere vissen vind ik het. Dit kanaal heeft zoals de rest van deze omgeving een aantal parels, beauty’s of regelrechte schoonheden hoe je ze noemen wil, elke karpervissers zal er het water van uit de mond doen lopen. Ze zwemmen hier, maar omdat het best een lastig te bevissen stuk is komen ze er niet veel uit. Een nieuw project dus. Gelukkig word ik flink op weg geholpen door een stel gepassioneerde mannen. Ze vissen hier al van jongs af aan, en kennen dit hele kanalenstelsel op hun duimpje. Menig kanaal beauty hebben ze al gevangen en zelfs al gedubbeld. Zo zat ik met mijn handen in het haar me af te vragen wat ik deze winter nu moet gaan aanvangen, en zo word ik geënthousiasmeerd door een vismaat en ga ik er met volle moed tegenaan.

De hoerenstek wordt hij ook wel genoemd. Het is één van de makkelijkste stekken om bij te komen. Dus om te beginnen en het kanaal een beetje in me op te nemen, begin ik maar hier. Dagelijks rijd ik na mijn werk even naar de hoerenstek om er een aantal handen boilies te water te laten. Ik heb gekozen voor een zoete en hartige variant. Scopex uiteraard en een Indisch hartig hapje. Vraag me niet wat er in zit, maar ik heb er dit jaar flink mee gevangen. Ik weet dat kanaalvissen varkens zijn en eigenlijk alles wel lusten. Ik heb er dus best wel vertrouwen in. Na braaf elke avond de paar handen boilies op de stekken te hebben gestrooid is de dag aangebroken om het te gaan proberen. Het heeft deze vrijdag de godganse dag geregend. En ’s avonds is het niet anders. Ondanks dat ik heerlijk op tijd thuis ben van alweer een drukke week werken, ben ik alweer de motivatie kwijt. Waar het aan ligt weet ik niet, maar sinds de diefstal aan de waterkant in juni ben ik niet meer die jonge hond die kwispelend de auto vol trapt en met gillende banden richting het water scheurt. In plaats daarvan eet ik rustig mijn warme prakkie en kijk om de 10 minuten op weeronline. Precies in de pauze van een voetbalwedstrijd is het een uur droog. Dan ga ik alsnog in ijltempo mijn auto inpakken en maken dat ik naar de hoerenstek kom. Het is een obstakelstek pur sang. Overal staan grote meerpalen dus ik heb maatregelen moeten treffen. Ik heb er flinke lange dikke fluoro carbon leaders aan geknoopt zodat het eventuele schuren goed zal gaan. De voerboot gaat mee, maar ook de Raptor 1.70 rubberboot. Want in het geval van de linker en middelste hengel zal ik direct het water op moeten om de vis elders in een obstakelvrije omgeving af te drillen.

Als ik op de stek ben aangekomen zijn er gelukkig geen andere hoerenlopers zodat ik lekker mijn ding kan doen. Wel safe natuurlijk, veiligheid voor alles ;-). Afin, de wind blaast behoorlijk over het wijdse water en ik heb veel moeite om mijn lompe bordeel op te zetten. Ik heb voor de grote 2 mans/hond tent gekozen, want zaterdag zal mijn grote vriend Leo me voor het eerst komen vergezellen aan de waterkant. Dat dit een faliekante fout blijkt te zijn kom ik te laat achter, maar ja, van fouten leer je. Zodra het grondzeil goed ligt, wappert het ook zo weer weg. Als het eindelijk blijft liggen, vouw ik snel de tent uit en begin de stokken in elkaar te steken. Normaal heb ik dit in een minuut of 5 wel klaar, maar door de duisternis en harde wind sta ik hopeloos te kloten en dank ik de weergoden dat ze de regen even bij zich houden. Uiteindelijk staat na pas een half uur de tent. Voordeel van deze ouwe knakentent is dat hij als een huis staat. Ik heb er menig stormpje in overleefd. Zo worden ze niet meer gemaakt, denk ik. En dat voor 100 euro 10 jaar geleden. En toen was ie dus al 2e hands. Maar goed. Nu hij eindelijk staat kan het rode lichtje aan en kan ik verder met de hengel setup. Ik wilde eigenlijk bij een stek met een groot rooster gaan zitten en had bedacht daar de paaltjes van de rodpod in te steken. Echter is de stek niet berekend op dat lompe bordeel. Dus moet ik toch maar voor de kant stek gaan en probeer de paaltjes met de delkims in de grond te drukken. Tok Tok.. sjips. Basalt blokken met een laag slib. Dat gaat hem niet worden. Dus alsnog moet de rodpod uitgevouwen worden.

Een prachtschub van het kanaal, gevangen door Michael

Als daarna de hengels op de steunen liggen en de rigs op hun plekje, de Raptor is opgepompt, kan ik eindelijk een welverdiend biertje open trekken. Proost! Op een welverdiende nachtrust. Nou. Amehoela. Nu snap ik dat mijn maatje hier alleen overdag vist. Ik zit redelijk in de buurt van het centrum en de weg naast het kanaal is een doorgaande route. En het gaat maar door, de hele nacht. Vooral de vrachtwagens die over de brug denderen maken het geluid alsof het verderop flink onweert. Doffe donderende dreunen. Kaboem kaboem. Lekker dan. Ik denk dat ik om 3 uur een keer in slaap ben gevallen. Om vervolgens rond 7 uur weer strak wakker te zijn. Tijd voor een broodje en koffie. Om half 10 staat Cynthia al voor het bordeel om Leo te brengen. Slecht geluisterd, een chronische kwaal van mij. Ik dacht dat ze ’s middags naar de verjaardag ging. Het idee dat Leo lekker relaxed bij mij in het bordeel zal gaan liggen is een illusie. Hij is nog niet goed uitgelaten en is razend enthousiast. En vooral het water trekt hem aan. Ik moet er niet aan denken dat hij er in duikt want door de kou zal hij het niet lang uithouden ben ik bang. Aan een lang touw aan de boom naast het bordeel wordt hem ook niet. Het heeft de afgelopen 24 uur continu geregend en het is één grote moddertroep. Geen optie dus. Ik houd hem dan maar bij mij op de stretcher.

Als ik die toch eens in mijn net zou krijgen...Als ik die toch eens in mijn net zou krijgen...

Een dof monotoon dreunen teisteren mijn oren. Dit geluid ken ik nog wel van het Twentekanaal. Een flink vrachtschip ligt aan de andere kant van de brug netjes te wachten op zijn beurt. Als de bel gaat moet ik snel de hengels binnen draaien die aan de overkant liggen. Het water is niet diep genoeg en de schroef van de tanker zal de lijn op kunnen pikken. Dat wil ik niet, maar de schipper ook niet. In Twente had ik het zo goed voor elkaar dat als de schipper in aantocht was, hij mij een berichtje stuurde. Hij kwam steevast ‘s morgens vroeg en dan kwam hij de bocht om en was ik te laat om alles binnen te draaien. Ik zocht de plek op waar hij moest laden en vroeg hem of dit een goed idee was. Gelukkig reageerde hij enthousiast. Win/win situatie.

Leo blijft gelukkig braaf op de stretcher liggen als de bel gaat. Ik moet nu de hengels wel binnen draaien en als de schepen voorbij zijn gevaren, laat ik ze maar op de kant. Het idee dat als ik beet krijg en de boot in moet en Leo achter me aan komt zwemmen doet me dat besluiten. Een kapitale fout dus, want de karpers fourageren nu juist rond deze tijd. Tussen 10 en 14 uur zo’n beetje. Vooral als de schepen wat reuring in het water brengen gaan de koppen omlaag. Gemiste kans zo blijkt want ook de rechter hengel die kort in eigen kant ligt, blijft onaangeroerd. Als Cyn Leo ’s middags weer op komt halen, rijdt ze nog wel even langs de grote gele M. Dus een klein beetje troost in de vorm van een quarterpounder en een McChicken, mjam. Ik krijg regelmatig bezoek van andere hoerenlopers die komen kijken bij het nieuwe raam. Jammer jongens. Vandaag wordt er niet gepeesd. Alleen geroddeld, gekarperkletst en gelachen. De 2e nacht gaat in en ik richt mijn pijlen op de ochtend. Nieuwe ronde nieuwe kansen. Helaas gaat deze dag ook karperloos voorbij en besluit ik voorlopig de hoerestek te laten voor wat het is. Inmiddels ben ik al weer warmgemaakt voor andere wateren en één ervan pak ik de 2e van januari maar eens aan. Gewoon instant om te kijken hoe het er is. Het valt behoorlijk tegen. Buiten dat ik er begrijpelijkerwijs niks vang, is het er ook best wel druk voor de tijd van het jaar. Maar liefst vijf karpervissers zie ik komen en gaan. Dat is behoorlijk voor een put waarvan ik weet dat het bestand niet eens zo heel interessant is. Maar goed. Het idee is dan ook om in mei hier een week visvakantie te houden en het hele bestand op de mat te krijgen. Is een idee hè haha.

De indrukken zijn goed. Plannen zijn gesmeed, ik hoop in maart dus weer vader te worden en daarna nog wel wat te kunnen vissen.

Als ik jullie niet weer spreek, zeg ik tot ziens op Carp Zwolle in februari!

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.