Een weekendje Eindhoven de gekste!

Om bij een begin te beginnen, begon dit verhaal eigenlijk vorig jaar tijdens het avontuur met Nick. Daar kwamen we in Frankrijk oud teamgenoot Ferenc tegen met zijn vismaat Bas. Tijdens de Frankrijk sessie hielden we contact met elkaar en zo zagen we Bas een gruwelijk mooie spiegel vangen in hun laatste nacht, op de plas waar Nick en ik nog 2 nachten zouden vissen mits we niet werden weg gestuurd door de garde de peche.


Bas met een mooie spiegel in Frankrijk

Later werden we vrienden op Facebook en hielden we elkaar scherp in de gaten. Bas kan aardig mooie platen schieten en zo kregen hij en Nick ook een goede klik met elkaar. Een keer samen een social vissen stond al een tijdje op het programma en zo kwam het er van. We kozen ervoor om met zijn tweeën naar Eindhoven af te reizen om van vrijdag(avond) tot zondag te gaan vissen bij Bas in de buurt. Nick en Bas konden al veel eerder die vrijdag vrij krijgen (wat doe ik toch verkeerd?!) en zo zaten zij al vanaf een uur of drie aan de plas terwijl ik nog keihard aan het werk was. Rond een uur of 8 kon ik eindelijk de navigatie instellen. De reis verliep voorspoedig en zo arriveerde ik ’s avonds bij een grote recreatieplas, midden in een park met een hoop volk. De zooi werd snel uit de auto getrapt en de boot werd uit de tas gehaald. Even de slang erin, de elektrische pomp…. er…aan….. fuck. Toch nog wat vergeten in de haast. Dat werd dus trappen.

Tijdens het pompen werd ik nogal lastig gevallen door muggen, niet één maar tientallen. Snel haalde ik de Deet uit de tas om mezelf eens even lekker in te spuiten. Wat een fantastisch spul is dat toch, ik zag er geen één meer haha. De spullen werden in de boot gepuzzeld en zo kon de overtocht beginnen. Toen ik achter het eiland vandaan vaarde, zag ik Nick in zijn titanic op het water. Hij bleek op dat moment net beet te hebben gehad en de vis was hem ontkomen. Hij had hem nog wel met een enorme tak opgezadeld haha.


Een tak voor Nick terwijl ik in de achtergrond mijn entree maak

Ik kon er wel om grinniken, maar dat lachen verging me snel. De zwaar beladen Vortex werd zijdelings tegen de beschoeiing aan geparkeerd. Nick hielp me mee om uit te stappen en trok de boot goed naar de kant. Op het moment dat ik wilde uitstappen, hoorden we een raar geluid. Ik dacht dat de elektro nog aan stond, maar dat was niet het geval. Fuck, de boot loopt leeg en snel ook! Snel alle spullen op het droge hijsen voor dat het te laat is.


Eerst de elektrische pomp vergeten en daarna de boot lekvaren, het zat me niet mee

Daar zat ik dan… door een grote roestige spijker die zo’n 5 cm uit de beschoeiing stak was er een flink gat nét onder het stootrubber gekomen. Dat kan zelfs een Vortex niet aan. Lekker dan, dat valt ook niet goed te repareren. Dat was wel even flink balen zeg. Nadat ik mezelf even heel zielig vond, werd het tijd om mezelf weer in de vismodus te hijsen en er dan maar het beste van te maken. Gelukkig hadden we nóg twee boten.

Ik zou de rechter kant voor mijn rekening krijgen. Volgens Bas was het een kwestie van de wiervrije plekken opzoeken. Geen taluds, geen dieptes en geen oneffenheden. Het was gewoon één diepte. Alles was zo’n beetje een meter diep. Nou, ik wist niet zo goed wat ik hier nu van moest denken. Meestal valt op een nieuw water 80% van de te kiezen stekken af omdat het er simpelweg te diep is. De bodem op deze (toch niet echt kleine plas) is dus overal hetzelfde. Maar goed, de wind had flink op onze kant lopen blazen en zodoende lagen er een hoop wiervelden tot een meter of twintig uit onze eigen kant.

Aangezien ik niet veel tijd meer had en de rigs achter de wiervelden zouden worden gedropt, leek het me verstandig om eerst de brolly etc op te zetten. Er waren namelijk ontzettend veel muggen en zo had ik in ieder geval de tijd om het muggennet goed strak om de plu te spannen. Toen dat allemaal klaar was, kon ik eindelijk in de boot van Bas mijn 2 rigs gaan uitvaren. Eentje kwam op zo’n 30 meter vlak achter het wier te liggen. Ik strooide kwistig met tijgernootjes en hennep. De tweede rig vaarde ik een stuk verder uit naar rechts en het midden. Daar ging het lood over boord op zoek naar een wier vrije plek. Nou, wier vrij was het probleem niet. Een fatsoenlijk harde bodem vinden wel. Tijdens het op en neer stuiteren van het lood moest ik telkens het lood uit de drek trekken. Ik kan kort zijn.. ik heb ongeveer drie kwartier, als het niet langer was, gezocht naar een fatsoenlijke hardere plek. Tevergeefs. Ik vond op een gegeven moment wel een iets stevigere plek, maar heel best was het niet te noemen. Aangezien het al een uur of elf was en er nog twee op de kant zaten te wachten, moest het daar maar gebeuren. Op de kant gekomen werd er nog even lekker gevisserslatijnd om daarna maar eens onder de wol te kruipen.


Bas zijn Vortex, met rechts mijn stekken in en achter het wier

Toen ik bijna in slaap was gedommeld hoorde ik gestommel links van mij. Ik kon nog net behulpzaam zijn om Bas te assisteren met zijn eerste vangst. Een mooie spiegel is de eerste vis die we verwelkomen voor dit weekend. We maaken snel een paar foto’s zodat de vis weer mag zwemmen. Bas vaart weer naar de overkant om de plek weer op te zoeken waar hij zo juist de spiegel schaakmat had gezet. Eén van de weinige hardere stukken in dit water zo zal blijken, hoeveel geluk kun je hebben? De nacht vordert en pas ’s morgens is er weer actie. Weer op één van Bas zijn hengels en een schub met een vlag van een staart is de klos. Ook van deze schub maken we snel een paar foto’s zodat deze snel weer kan zwemmen, en wij ons mandje weer in kunnen.


Bas met de eerste vis van het weekend

De zaterdagochtend wordt vooral gebruikt om uit te slapen. Niet alleen de twee karpers hebben ons wakker gehouden, want er kwamen ook nog wat brasems op bezoek. Wat een bakbeesten waren dit zeg! Bekken zo groot dat er met gemak een 40mm boilie in kon. Bas schatte zijn grootste op een kilo of vier! Helaas waren de Delkims bij Nick en mij stil gebleven.

De pannen en de percolators gingen op het vuur en zo werden de bakken koffie en gebakken eitjes naar binnen gewerkt. Overdag werd er veel met de camera’s geklikt en geroddeld over het vissersleven. Echt actie was er niet, dit was me ook al opgevallen. Ik had in die 24 uur nog geen karper zien draaien of springen. Toch wel vreemd, omdat het water maar een meter diep is overal zou je ze toch een keer moeten zien? Het water is echter groen van de (blauw)alg. vandaar ook dat ik die spijker nooit had kunnen zien. Ook overdag als ik met de boot over de plas vaar en staand met de polaroidbril om me heen kijk, zie ik ze niet.   


Een schub met een vlag van een staart

Tegen de middag besluit ik dat we gaan barbecueën. Ik heb een bult vlees meegenomen en ik ben bang dat het bederft voordat we het überhaupt kunnen eten. Zo gezegd zo gedaan. Aan het einde van de middag haal ik een eind verderop een stapel bier voor ons allen en als we daar lekker van drinken komen er weer een aantal bussen met aanhangers het park binnen gereden. Vijf enorme ballonnen worden uitgeladen en geprepareerd om te worden opgeblazen. Langzaamaan druppelen de eerste mensen voor de vlucht ook binnen. Het blijkt een hele delegatie te zijn van de Rabobankbende. De dames en heren uit een bepaalde regio mogen mee in het mandje. Vooral de dames krijgen van ons genoeg bekijks haha.


Wat een uitzicht!

Inmiddels heb ik beide hengels eruit gehaald. Aangezien de karpervissers die aan de overkant van ons zaten nu weg zijn, kan ik ook meer richting het eiland vissen waar Bas zijn vissen ving. Ik gok op de uiterst rechtse punt van het eiland. De vissen zouden daar toch ook wel van achter het eiland vandaan komen om op het wijd te gaan? Ik strooi de birdfood scopexjes een eind achter het eiland en in een spoor voor het eiland op de punt langs, naar de voorkant alwaar ik de rig laat zakken. Zodoende kan een eventueel gehaakte vis niet achter het eiland zwemmen. De rechter hengel vaar ik nu helemaal naar rechts uit. Daar ziet het er groen en vredig uit. Geen stekken, dus hopelijk weinig bevist. Het zal zo’n 150 meter zijn. Daar strooi ik nog eens flink met de tijgers die een week lang in cola hebben geweekt samen met de hennep. De rig drop ik een meter of vijf buiten en vóór de aangevoerde stek en zo vaar ik weer terug.

Ik maak me onterecht zorgen om de hectiek die deze ballonnen veroorzaken. Wie weet verjagen ze de vissen? Nou… niet dus, want na 24 uur wachten heb ik het idee dat er wat aan mijn linker hengel bungelt die op 100 meter tegen het eiland aan ligt. Iets heeft de scopex bal niet kunnen weerstaan. Ik ga er met Bas zijn Vortex heen, omdat slepen door het vele wier geen optie is. Ter plaatse blijkt het inderdaad een enorme brasem te zijn die een zooitje van mijn safety rig heeft gemaakt. Hij heeft al kopschuddend het lood kunnen losschudden en is dus met het rigje over de hoofdlijn gaan zwemmen. Bij de voorslag knoop is ie gestrand en heeft daar een paar lussen in de lijn gemaakt. Als ik half overboord de brasem ontdoe van de haak en de rig weer in orde maak, hoor ik een eind verderop een run uit het boekje van één van de delkims! Piep … piep.. piep.. pieeeeeeeep. Als ik opkijk zie ik Bas met zijn goddelijke lichaam (wel dat van Boedha haha) rennen naar mijn andere hengel! Vervolgens zie ik hem de hengel flink krom trekken en moet ik maken dat ik als de wiedeweerga naar de kant kom.


Het is verdorie een witte Ghost!

Aan de kant gekomen neemt Nick mijn ene hengel aan en geeft me het landingsnet aan. Daarna krijg ik van Bas mijn hengel in de handen gedrukt en een mededeling dat hij niet veel meer voelde. Hmm dat is dan niet zo’n goed teken. Met de elektro op stand 5 vaar ik snel richting de mooie kom om te kijken of er nog wel wat aan de andere kant van de lijn hangt. En pas als ik in de buurt kom van waar ik de rig had gedropt, voel ik toch nog dat er wat aan hangt. Het leek even of de vis zich in het vele wier had geboord, maar dit viel nog wel mee. Er hing wel een pluk aan de lijn, maar dit hinderde de dril niet. De vis begon rustig aan te zwemmen. Meer kunnen ze daar ook niet, want er is daar geen diepte. Alles moest daar dus op kracht van de vis. Inmiddels hielden Bas en Nick mij goed in de gaten. Vijf minuten gingen voorbij, tien… nog niks gezien van mijn tegenstander. Na een kwartier zag ik een wel heel bleke staart aan de oppervlakte een raam slaan. Oei.. is dit een zieke vis of wellicht? Nee, zoveel geluk zal ik toch niet hebben? De dril duurt voort en voort... ik doe heel rustig aan, heb geen haast. De vis kan zichzelf nergens vast zwemmen dus ik laat hem maar moe worden. Na, ik schat zo’n 20 minuten, het lijkt altijd veel langer dan dat het werkelijk is, geeft ie het dan eindelijk op. Yup dit is een bijzondere vis, maar ik heb hem nog steeds niet gezien. Pas als ik het net omhoog til en kijk zie ik dan toch wat ik had gehoopt… het is verdorie gewoon een witte ghost!! Wat een geluk! Een harde Yesss! Klinkt er in het park en Bas en Nick weten dat het een bijzondere vis is. Op de kant gekomen maken we een paar mooie platen, zodat ie daarna snel weer kan zwemmen. Ondanks het lange gevecht bleef deze vis ook op de kant nog vrij druk. Wat een krachtpatser!

De nacht gaat weer in en ik kan de slaap niet goed vatten. Het heeft te maken met een vol darmenstelsel… need i say more? Na lang mieren en draaien besluit ik dan toch maar de gok te wagen en hopen dat ik niet helemaal lek wordt geprikt. Hoofdlampje op de kop, wc rol mee en hup richting een mooi poep punt. Ik ben nog niet halverwege het punt waar ik met mijn broek op de enkels een mooie trui wilde breien of ik hoor een snelle aanbeet, op één van mijn Delkims. Het is bij een snelle reeks piepen gebleven en als ik bij de bewuste hengel kijk staat de hanger strak onder de hengel. Ik pak hem op en kijk wat er aan hangt. Een beetje dood gewicht dat ik zo kan binnen draaien, doet me vermoeden dat het een brasem en een kluit wier is. Dat kan wel ff wachten. Er staat iemand op de deur te kloppen die er uit wil. Bas is inmiddels ook wakker en vraagt me wat er is. Ik zeg: waarschijnlijk een brasem, maar ik ga nu eerst kleien! Als ik klaar ben en terug kom bij de hengel, haal ik de brasem binnen. Het gaat toch best moeizaam, maar ik forceer niks. Heel langzaam komt de baal wier naar me toe. En als de hele zooi onder het kantje ligt voel ik toch iets van kopschudden, en niet van een brasem! Als ik met de hoofdlamp goed in het water schijn, zie ik dan ook wel degelijk een karper. Ik zeg tegen Bas, het is tóch een karpertje hoor. Snel staat ie naast me en steekt het net onder de baal wier. We hijsen samen voorzichtig de baal wier op de kant en zoeken naar de karper. Wow! Dit is toch helemaal nog niet zo’n kleintje! De karper schatten we op zo’n 90 cm. Helaas heeft ie geen buik anders was het toch wel een hele zware geweest.


Wow, dat is helemaal niet zo'n kleintje...

Zowel Bas als Nick vangen die nacht nog een wat kleinere vis die ze gelijk weer terug zetten. De ochtend komt weer op gang, en nu blijft iedereen liggen omdat het gewoon best wel fris is. Bas moet dan toch nog eruit om een vis te drillen en ik help hem er bij. Een wat dikkere kale spiegel als de eerste spiegel is de klos. We maken een paar mooie platen en ook deze vis kan weer snel terug. De vriendin van Bas heeft die nacht gyros meegenomen met verse broodjes. Dus ey… lekker als ontbijt toch? Hahaha


De laatste vis voor Bas

Ondertussen beginnen we maar vast alles rustig in te pakken. Er komt een autootje aangereden. Dit blijken de BOA’s te zijn die gisterenavond nog een bekeuring uitdeelden aan gasten die hun auto in het park hadden geparkeerd. Ze stoppen bij ons en zeggen heel wijs: "Mannen, ik kan niet geloven dat jullie die spullen allemaal naar de auto gaan slepen?" Met een glimlach leggen we uit dat we met de boot zijn gekomen, maar omdat ik niet meer kan varen, hadden we gehoopt dat we even snel mochten inladen. Ze deden niet moeilijk en grapten zelfs door te zeggen "Ik zou het maar snel doen voordat die BOA’s weer komen, dus op eigen risico he?" Knipoog. Kijk… het is de toon die het verhaal maakt. Als je gelijk boos doet of bijdehand gaat doen, snijd je jezelf in de vingers.

In de tussentijd zegt Bas ineens: "Tom!! Je rechter hengel!!" Wow die stond in een behoorlijk kromme pose! Op de één of andere manier heeft de Delkim geen piep gegeven, waarschijnlijk omdat ie haaks op de stek staat. De hengel is gelijk tegen de snag ear aangetrokken. Als ik de hengel oppak voel ik duidelijk een karper met zijn kop schudden. Een grote kolk nét achter het wier geeft aan dat ie er nog aan hangt. Ook deze karper dril ik heel rustig naar de kant. Hij kantelt een paar keer en ik ontwaar een mooie rode staart. Gelukkig gaat het goed. Aangezien de boten al zijn ingepakt en er veel wier ligt, houd ik er rekening mee om het water in te moeten gaan. Toch komt deze baal wier met vis aan de kant en kan Nick hem scheppen. Het blijkt een spiegel te zijn, een beetje uit de zelfde categorie als die Bas ook al had. Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij met elke vis die ik mag vangen. Maar deze kale snelgroeiers, vind ik toch maar lelijke mormels. Dus snel maar een foto en wieberen.


Deze kale snelgroeiers zijn in mijn ogen maar lelijke mormels

Aan alle veel te korte leuke tijd komt een eind. En bij deze wil ik Bas en Nick nogmaals bedanken voor een leuk en gezellig weekend. De sessie krijgt zeker een vervolg, want volgende keer komt Bas naar het oosten ;)

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.