Ergens in Limburg

Ergens in Limburg in het natuurgebied. Daar aan de waterkant. Een vijver waar het bestand onbekend van is, waar niets over te vinden is behalve de verenigingsnaam. Een water dat tot de verbeelding spreekt en waar je nooit een andere visser zult zien. Een water waar talloze vissers op hun weg naar de maas al voorbij gereden zijn. Op dit water heb ik een van mijn mooiste momenten beleefd in mijn visserij. Ik kwam er achter wat ‘werken voor je vis’ betekende. Natuurlijk heb ik dit wel vaker meegemaakt maar nog nooit in deze mate. Wekenlange voersessies, maar geen vis kwam eruit. Ik wist niet wat ik fout deed. Ik had het water helemaal in kaart gebracht en ik viste alle hengels afwisselend in diepte van 1 meter diep tot 3,5 meter diep in een geul. Ik kreeg geen tik op de top, tot ik mijn aanpak veranderde.
 


Het was midden in de lente toen ik weer eens richting mijn favoriete put reed. In die periode is het water in het natuurgebied op z’n mooist. De galloways lopen heerlijk vrij, de libellen zitten in het riet te spelen en de vlinders maken je dag vrolijk. Het was al een top dag. Ik zou een nachtje gaan en na vier dagen gevoerd te hebben was dit het moment. De poging van vangen en opgeven. Opgeven is niet mijn stijl dus alles werd uit de kast getrokken. Het internet werd afgezocht naar het juiste onderlijntje voor deze situatie en ik maakte de boilies die het klusje zouden moeten klaren. Alles werd aangepast op mijn bevindingen tot op dat moment. Stekken werden overwogen en ik ging uiteindelijk op het smalste stuk van het water zitten. Dit leek mij de beste stek. De vissen konden vanuit deze stek makkelijk van dieptes veranderen en als er een trekroute liep dan zou die zeer waarschijnlijk hierdoor komen. Toen ik vol vertrouwen arriveerde was het net een droom. Alles klopte. De hengels werden klaargemaakt en de onderlijnen voorzien van een pva zakje gevuld met gecrushde boilies. De mosselboilies zouden het moeten doen deze keer.
 


De vijver vanuit een andere stek


Toen de avond viel en ik nog niets had zat ik in mijn shelter om me heen te staren. Ik hoorde wat achter me en ik zag de galloways staan die hier in het gebied vrij rondlopen. Vervolgens hoorde ik een doffe knal in het water. Snel keek ik in de richting waar het geluid vandaan kwam en zag dat de oorzaak vlak bij mijn stek vandaan kwam. De kolken spraken boekdelen. Juist op het moment dat mijn gedachten op hol sloegen zag ik twee meter van mijn stek een bever boven komen. De bever zag mij ook en sloeg hard met zijn staart op het water. De doffe knal die ik eerder hoorde herhaalde zich. Het was dus de bever.

Achterover in mijn stoeltje zittend bedacht ik me wat een pracht van een hobby het karpervissen is en wat de natuur toch mooi kan zijn. Een aantal uren later kroop ik mijn slaapzak in en besloot lekker te gaan dromen over de karpers die hier rondzwemmen. Langzaam viel ik weg in een diepe slaap. Het was vijf uur in de nacht toen ik wakker werd gemaakt door een schreeuwende Fox Micron. Mijn eerste run op een water wat voor mij niet te doorgronden was! Met een big smile rende ik naar mijn hengel en sloeg aan. De vis zwom meteen naar de bovenste waterlagen en ik moest aardig wat moeite doen om de vis niet de hoek in te laten zwemmen. Dit mocht hoe dan ook niet gebeuren want dan was ik hem kwijt. Met alle adrenaline en angst in mijn lichaam dril ik de vis gelukkig goed af. Eenmaal in het net blijkt het een vis die tot de verbeelding spreekt. Niet qua dikte, maar wel qua postuur en bouw. Wat een prachtvis!
 


De eerste vis: 73cm en 8,5 kilo


Maten werden gebeld voor foto’s en uiteindelijk vond ik na talloze pogingen iemand bereid om voor zijn werk even langs te komen. Om 7 uur arriveerde hij terwijl ik nog zat na te genieten in de stoel.  De collega visser kwam aanlopen en vroeg direct of hij de vis mocht zien. Eerst werden de onthaakmat en de weighsling klaargelegd en vervolgens nat gemaakt.  Ik tilde de bewaarzak uit het water en legde hem op de weighsling om vervolgens de vis te verlossen van de bewaarzak. Het verliep vlekkeloos, alsof mijn collega (roof)visser en ik dit al talloze keren gedaan hebben. De weighsling werd aan de weegschaal gehangen en de vis gewogen. Acht en een halve kilo. Een mooi begin voor zo’n moeilijk water. Ook een meetlat kwam er natuurlijk aan te pas, want roofvissers vinden lengte vaak interessanter dan kilo’s. De vis werd gemeten op 73 cm. Heerlijk lachend en blij dat al dat harde werk werd uitbetaald. Van blijdschap zette ik de vis al zwemmend terug in het water. Wat is het toch heerlijk als alles één keer goed uitpakt.

 

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.