Erwtensoep - Deel 1

Nou ben ik de laatste die nee zegt tegen een goede bak erwtensoep, maar gezien de tijd van het jaar waarin ik mij op dat moment bevindt, haak ik toch even af. Ik had nog geen idee dat de dikke groene drab me later dit jaar voor een behoorlijke uitdaging zou plaatsen.

Laten we seizoen 2017 eens onder de loep nemen. Ik zeg bewust loep, omdat er zonder vergrootglas niet veel te zien is. Iedereen heeft wel eens een jaar waarin het niet loopt. Als ik vooraan begin ging de start al moeizaam. We kiezen voor een groot water annex recreatieplas in het oosten van het land. Het zal ergens in april geweest zijn, als ik de Zodiak in de auto laadt en richting Erwin rijdt. Onderweg verbaas ik me over het slechte weer. Regen en harde wind. Ik bedenk me dat een Zodiak over 50 hectare open water peddelen, een behoorlijke uitdaging zal worden. En dat voor een eerste verkenningsmissie. De bedoeling was eigenlijk het bodemverloop in een bepaalde sector in kaart te brengen, zodat een gerichte voercampagne niet kon mislukken.

Eenmaal aan de waterkant is de wind nog wat aangewakkerd. Erwin en ik kijken elkaar aan en besluiten de boot in opgevouwen staat in de auto achter te laten. Niet te doen, is het besluit. We ritsen de regenkleding dicht, steken een sigaret aan en lopen richting beoogde stekken. Koud en nat, maar je moet er wat voor over hebben. Na een paar uur gemijmer over stekkeuze, aas en overig strategisch geneuzel rijden we huiswaarts voor een goede bak warme koffie. Tijdens de koffie besluiten we af te gaan op onze ervaring en de verhalen die de ronde doen over de bewuste plas. Tegen ons gevoel in, maar goed, er moet en zal gevist worden.

bloedverziekend heet

We hebben er een ruime 60 uur voor uitgetrokken. De hengels liggen er inmiddels in. Voorafgaand hebben we de boot met dieptemeter een poos rond geroeid om toch nog tot een paar behoorlijke stekken te komen. Gered door de ervaring blijkt, de gekozen sector is het einde van een diep gedeelte. Langzaam verloop van een ruime 8 meter plus, naar tussen de anderhalf er 3 meter. Egaal en een harde zandbodem. Perfect. Ik heb al eerder geschreven over hoe effecten van bijvoorbeeld luchtdruk en temperatuurverschillen een positieve draai kunnen geven aan de resultaten. Ik moet daar wel bij vertellen dat dit helaas ook andersom werkt. Als we goed en wel geïnstalleerd zijn, breekt de zon door. Niet zo erg zou je denken. We zitten echter met de zon op de hand in een bosperceeltje, en dus uit de wind. Bloedverziekend heet wordt het. Daar hebben we dus niet op gerekend. De wind geeft er vervolgens helemaal de brui aan. Resultaat na twee nachten laat zich raden.

De sessie die volgt op het mislukte avontuur in het oosten is een ander verhaal. Niet dat het toen anders ging overigens. Mijn vismaat deze keer is Ralf. We besluiten een instant sessie te pakken op een binnendijks water in de polder in de buurt van mijn woonplaats. Nog steeds erg warm bouwen we ons weekend kampement op. Geen Zodiak deze keer, maar Ralf heeft een voerboot achter in de Caddy. Vol goede moed gaat het gele gevaarte de plomp in. De dieptemeter leert ons dat het nergens dieper wordt dan 3 meter. Dan, volkomen onverwacht, ligt de boot daar. Roerloos en uiteraard midden op de plas. De dieptemeter blijft stoïcijns 1.2 meter aangeven. Een vloek echoot over de oevers. Gezien de gemiddelde investering in zo’n boot zijn we niet blij. En dat is nog mild uitgedrukt. Na een half uurtje klieren, vooruit, achteruit, vooruit en, nou ja, zo nog wat keren, komt er beweging in het ding en besluiten we er de brui aan te geven. De schroef zit vol wier. Ik kijk nog eens over het water, maar zie geen plantgroei. Dit waren overigens de eerste erwten voor de soep van dit seizoen. Ik pak een hengel die ik voorzie van 110 gram wartellood en begin de plas old skool uit te kammen. We vinden een viertal schone plekken, waar we ons aas gaan aanbieden. Mijn rigs zijn zoals bekend eenvoudig maar doeltreffend. Haakje 6 voorzien van een rig ringetje om de hair op zijn plaats te houden. Het aas is mijn vertrouwde 15 mm wafter. Zoet met een snufje peper voor de bite laten we maar zeggen.

Peilen

Wat er toen gebeurde was, voor mij in ieder geval, nieuw. Door het ondiepe water zien we ineens één van onze geschubde vrienden cruisen. Geen stress maar heel relaxed. We volgen de vis, mijn hartslag is ondertussen de magische honderd per minuut grens gepasseerd, die letterlijk bovenop mijn eerste stek aan het draaien is geslagen. “Ralf? Ligt het net klaar… en de mat?” is mijn toch wat voorbarige reactie. Er gebeurt echter niets. De vis ligt weer aan de oppervlakte en vervolgt achteloos zijn weg. Bovenop stek 2 herhaalt zich het ritueel. Een aanbeet kan niet uitblijven besluiten we. Ik zal je niet langer vervelen met deze hemeltergende vertelling. Resultaat laat zich raden, niets, noppes en helemaal nada. En alweer mag ik onverrichter zaken huiswaarts keren.

Uiteraard is de tijd die volgt gevuld met gefilosofeer over alles wat er is gebeurt dit seizoen. Alles wordt, daar is ie weer, onder de loep genomen. Onderlijnen, hoofdlijnen, de samenstelling van ons aas…. In mijn werk is de uitdrukking “zo werkte het tot nog toe altijd” uit den boze. Niet aanpassen en niet meegaan en inspelen op de ontwikkelingen is vragen om problemen. Stil staan is achteruit gaan. Toch ben ik absoluut geen voorstander van veranderen om het veranderen. Met de vakantie inmiddels voor de deur, overleg ik met mijn betere helft voorzichtig of ik “wat visspulletjes” mee kan nemen. Ik beloof mijn vrouw plechtig niet te veel uren aan het water door te brengen. Wel heb ik zo de kans om een en ander op een camping put uit te proberen. Vooral om mijzelf ervan te overtuigen dat ik niet ineens alles ben verleerd. De visstand op het watertje blijkt enorm. Met een gemengd gevoel besluit ik dan toch maar te gaan doen wat ik gepland heb. De basis is mijn standaard basis. Zelfde rig, zelfde aas, zelfde strategie. Ik peil hier en daar een paar op het oog mooie stekken. De hengels liggen er snel in. Inderdaad met de 15mm waftertjes. Het duurt even, maar daar is dan de verlossende aanbeet. Eindelijk verzucht ik. Het resultaat ligt binnen de verwachting. Het water zit vol kleine karpertjes tot een pond of 10. Ik moet ineens denken aan de Bosbaan van 15 jaar geleden. Niet spectaculair, maar perfect om te testen. Na de vakantie keren we huiswaarts en staat mijn teller ineens op 60 stuks. Althans, daar ben ik opgehouden met tellen. Mijn dochter van 7 jaar zei: “papa, dat vissen van jou is net werken. Niet leuk…”. Het was werkelijk de hengel erin en, voordat de swinger goed en wel was bevestigd, scheurde de lijn al weer door één van de Foxen. Aan mij ligt het dus niet.

Benieuwd hoe de rest van het seizoen van Thierry verliep? Lees dan volgende week het tweede deel van dit verhaal.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.