Going Freestyle (deel 1)

Het is net na middernacht als ik mijn auto tussen de studentenfietsen manoeuvreer. Jeroen staat klaar voor vertrek en zonder al te veel problemen wordt de auto ingeladen. Een tip van een kennis wekte onze interesse in een Frans circuitwater, één waar volgens onze informatie een flinke hoeveelheid aan (grote)
karper zou zwemmen. Ondanks de kou besluiten we er nu maar eens heen te rijden en poolshoogte te nemen. Het is pas half januari, maar voor een verkenningssessie is het nooit te vroeg. We hebben allebei voldoende geld op zak om direct de vergunningen te halen en gaan met veel vertrouwen weg. Volgens onze informatie rijden we richting een paradijs.

Ruim twee jaar geleden las ik voor het eerst een stuk over het betreffende water.
Het is geen groot water, maar wel een water met een zeer mooie bestand aan karper. Naar verluidt schommelde het gemiddelde gewicht van de vissen hoog in de twintig pond, tot laag dertig. Reden genoeg dus om het allemaal eens een kans te geven.

Na een vlotte rit van slechts vierenhalf uur rijden we het bospad op dat de toegang verschaft tot het centrale gedeelte van het water. We zijn net op tijd voor de zonsopgang en zien donkere schimmen rondom het water veranderen in kale hoge bomen. We zien het direct. Het water heeft iets en dat "iets" zullen wij gaan ontdekken. Het halen van de benodigde vergunningen kost ons wat meer tijd en zo hebben we ook nog de kans om de omgeving wat te ontdekken. Helaas schieten de betaalwateren ook hier als paddestoelen uit de grond, met onze vergunning kunnen we maar een beperkt aantal openbare wateren bevissen. Pas laat in de middag zien we dan kans om de spullen uit te laden. We kiezen in eerste instantie voor het centrale gedeelte, daar we nog niets over de stekken weten. Zeer snel vaart er een bootje over het water, uitgerust met dieptemeter en een warm aangeklede idioot. Twee dagen later en een brasem rijker keren we huiswaarts met een berg nieuwe informatie.

Eerste serieuze sessie

Het plan was om een redelijk aantal sessies op het water te gaan vissen dit jaar, verdeeld over de seizoenen. Het is inmiddels eind maart en het wordt tijd om voor het eerst serieus aan de slag te gaan. Met een volgepropte auto vol onnodig extra materiaal, en hengelkokers op het dak gemonteerd, wordt de reis ingezet. Vroeg in de ochtend zetten we de auto weer stil en wordt er even een moment van rust gepakt. Het water ziet er werkelijk prachtig uit. Een dikke mistlaag hangt als een sluier over het water dat omringd wordt door kale (deels in het water liggende) bomen. Aan deze natuurpracht kleeft een nadeel, we hebben geen enkel overzicht over het water. We laten de auto staan en laden de boten in om te verdwijnen in de dichte mist. Dit is de enige mogelijkheid om de stek te bereiken die we voor ogen hebben en niet bij iemand voor zijn hengels te belanden. Als de mist enkele uren later opklaart blijkt dat we het rijk voor ons alleen hebben, niet wetende voor hoelang dat zal duren.
We kiezen een stek die bekend staat als "het strandje" en hebben daar de mogelijkheid om zowel het diepe als het ondiepe deel te bevissen. Jeroen neemt de diepere (linker)kant voor zijn rekening en ik kies voor het ondiepe gedeelte. Op beide stekken verloopt de bodem zeer interessant en waar Jeroen een richel van diep naar ondiep bevist, kan ik me richten op een smalle diepe strook aan de overkant van het water en een ondiep plateau aan mijn rechterzijde.
We hopen dat de vis met de eerste zonnestralen naar het ondiepe gedeelte zal zwemmen en op die manier onze hengels zal passeren. Enkele dagen later blijkt dat dit plan voor geen meter werkt.

Gedurende de derde ochtend zie ik achter in de hoek van het diepe gedeelte enkele vissen springen. Ik neem de boot om even te kijken waar de vissen precies actief zijn. Ter plaatse blijkt al snel waar dit moet zijn, op korte afstand van de boot zoekt een vis opnieuw het luchtruim. Ik verkas direct en laat Jeroen achter op het strandje. Wanneer ik mijn spullen uitpak besluit ook Jeroen zo’n tweehonderd meter op te schuiven richting het diepere gedeelte. Jeroen bevist een groot plateau op het midden van het water waar we in januari ook de hengels op hadden liggen. Helaas is de actie in mijn hoek al snel over en ik weet geen aanbeten uit te lokken. We proberen het nog één nacht, bij uitblijvende resultaten pakken we de spullen in en rijden we naar een nabijgelegen rivier.


Enkele seconden later hef ik de hengel krom op vis, eindelijk!


's Avonds verleg ik een hengel naar het grote plateau waar Jeroen de andere kant van bevist. Dit plateau ligt voor mij wel enkele honderden meters ver, maar gezien er geen andere vissers waren kon dit zonder problemen. Juist die hengel is het die kort na het krieken van de dag in beweging komt. Ik word gewekt door enkele piepen en zie de hanger wat zakkende bewegingen maken. Snel worden de lieslaarzen aangetrokken en de sprint naar de hengel ingezet.
Enkele seconden later hef ik de hengel krom op vis, eindelijk! Gezien de grote afstand tot de vis en enkele obstakels die tussen ons in staan is het beter als ik de boot pak. Helaas heeft de accu het begeven en ben ik genoodzaakt te peddelen. Niet veel later bevind ik me boven de vis en vrij snel kan ik een prachtige schubkarper landen. De grootte van deze vis spreekt misschien niet tot de verbeelding, maar het gevoel dat de vangst teweegbracht was onbeschrijflijk fijn.
Via de portofoon wordt Jeroen op de hoogte gebracht en enkele minuten later worden er een paar foto's geschoten. Gezien het feit dat het plateau nu toch een vis op had geleverd besloten we de laatste twee nachten nog wel op het water te vissen. We verkasten naar de centrale punt van januari maar daar blankten we de vervolgens twee nachten achtereen.


Het paradijs???


April gaat snel aan ons voorbij terwijl wij ons alweer klaarmaken voor de trip in mei. De visserij in Nederland loopt nog niet echt zoals we dit zouden willen. Op het moment dat ik druk bezig ben met werkzaamheden vertrekt Jeroen weer naar het Franse water in gezelschap van zijn maat Edwin.

Vakantie in Mei

Een vluchtige blik over het water maak al snel duidelijk dat er behoorlijk wat vissers aanwezig zijn. Afgezien van de Franse vissers, die daar onderhand aan het water wonen, vissen er vooral Nederlanders. Opmerkelijk, zoals de populariteit van een water zich als een golfbeweging door het Europese geruchtencircuit verplaatst. Nu was Nederland blijkbaar aan de beurt, onbewust zijn ook wij door die golf van geruchten opgetild en meegesleurd. Wat was er waar van de geruchten? Waarheden uit het verleden vermengen zich met de hoop van het heden. Er was maar een manier om achter de ware aard van het bestand te komen en dat was door er te gaan vissen.

Op een voor mij vertrouwd water in Nederland waren de vissen afwisselend op diep en dan weer ondiep water te vinden. Het was de vraag of de vissen in Frankrijk al gepaaid hadden. Op het diepe deel van het water zat duidelijk karper, maar op de ondiepe kant zag ik ook een vis draaien. Helaas waren alle interessante stekken bezet. Na een ronde om het water bleek dat een groep Fransen net ging opruimen. Niemand van hen had een vis gevangen en dat was niet omdat ze maar kort hadden gevist. Weinig hoopvol om zo’n stek over te nemen. Ons voordeel was wel dat we de stek met veel minder hengels zouden bevissen dan onze voorgangers. Door de stek eerst wat rust te gunnen hoopten we dat de vis ging azen. Er lag waarschijnlijk een flinke berg tijgernoten in het water en het vergt natuurlijk enige tijd voordat die zijn ‘opgeruimd’ door de karpers.


Wat een zooi


Opruimen hebben wij trouwens ook genoeg gedaan. Het was erg triest om te horen dat de plek die vier volle vuilniszakken BBQ-afval en een achtergelaten opblaasboot opleverde, een maand later weer vervuild was. Vaak krijgen vissers ten onrechte de schuld van het achterlaten van afval. Midden in de winter, wanneer de schaatsen uit het vet worden gehaald resulteert dit maar al te vaak in sterk vervuilde oevers. Een ander voorbeeld zijn de dagjesmensen die, ondanks het negatieve advies, massaal gaan zwemmen in de grote rivieren. Zij bevolken de oevers van de wateren die de rest van het jaar het domein zijn van de vissers. In één weekend wordt vaak meer afval achter gelaten dan alle vissers bij elkaar in een heel seizoen produceren. Wat wij bij het meer in Frankrijk aantroffen was met recht een vuilnisbelt te noemen. Er lagen volop vuilniszakken aangevreten door ratten, dat terwijl iedere week het vuil wordt opgehaald langs het meer. Het is een kleine moeite om je afval in een boom buiten het bereik van ongedierte te hangen. Tijdens de verkenningstrip met Frank viel ons ook al op hoeveel hangplekken er waren. De lokale jeugd zoekt er vertier, gezellig bij een vuurtje. Daar is op zichzelf niets mis mee. In Frankrijk is het meestal toegestaan om een kampvuur te maken. Wij maakten daar ook dankbaar gebruik van op de nog koude voorjaarsavonden.


Naast brasem wist Jeroen ook meervallen te vangen


Terug naar het vissen, Edwin had nog geen vergunning, de openingstijden van het gemeentehuis strookten niet helemaal met wat wij hier in Nederland gewend waren. We besloten toch maar op te bouwen en later de vereiste papieren te regelen. Overigens wel na overleg met één van de Franse vissers die wist te vertellen dat de controleur op vakantie was. Om de een of andere reden worden wij nooit gecontroleerd, maar je kunt je papieren toch maar beter in orde hebben. De Fransman hielp ons op het terrein te komen met de auto en een dag of wat later heeft Edwin uiteindelijk zijn vergunning kunnen krijgen. Een last viel van ons af, want de gendarmerie rijdt wel regelmatig langs.


Jeroen met een mooie 28 ponder uit de eerste mei sessie


We vingen die dagen wat brasems en een meerval. Midden op de dag ving ik een sterke hooggebouwde schubkarper van 28 pond. Hetzelfde type vis als Frank ving. Omdat duidelijk werd dat er geen vis meer zat op het ondiepe deel zijn we daarna nog verkast naar de andere kant van het meer. Zonder resultaat. De twijfel over het bestand groeit na een gesprek met enkele locals. Zij toonden ons de foto’s van de topvissen van weleer. Er zwemmen nog wel grote vissen, maar niet van het slag waarvoor wij naar Frankrijk gaan. In Nederland kun je immers ook voldoende mooie en grote vissen vangen, zo blijkt wel uit de opmerkelijke resultaten van Edwin.

De omslag

Met de vangst van de schubkarper was er nu een tweede vis gevangen op het water. Echter, het grote aantal uren dat we nodig hadden voor het bereiken van resultaten sprak niet echt tot de verbeelding. Als we ons op deze manier moesten inspannen om tot de grotere vissen door te dringen dan is de lol er snel van af. Toch is opgeven niet een van de eerste woorden die bij ons opkomt wanneer het wat lastiger wordt. Enkele dagen na deze sessie wordt de carpmobiel van Frank opnieuw ingepakt en binnen de kortste keren staan we weer aan het water.


Een Fransoos welke even kwam buurten. De trui typeert de visser!


Bij aankomst op de stek ziet Jeroen een forse schubkarper voor de helft uit het water komen en geruisloos terugzakken. Vol vertrouwen ging daar even later een van zijn rigs te water. Dat vertrouwen slonk al snel tot het absolute nulpunt. Ik had intussen aan de andere kant van het water een school vissen gevonden, maar die lieten zich niet zo snel vangen tussen de takken. Wat ik ook deed, ik kreeg de vissen niet naar de bodem. Met een ingenieus lijkend pop-up systeem verspeelde ik enkele uren later een vis in dezelfde takken.

Twee dagen later (en nog steeds karperloos) maken we een belangrijke keuze die uiteindelijk leidt tot een omslag in onze Franse visserij. We zijn het er beide over eens dat we niet voor witvis en meerval kwamen, maar toch echt voor vriend karper. Op dressuurwater konden we al genoeg vissen in Nederland. Het is tijd voor een (spoed) overleg gezien de slechte resultaten. We ontmoeten elkaar op het midden van het water, dobberend in onze boten. Enkele andere Nederlanders hadden wel enkele vissen gevangen maar ook deze vissen voldeden totaal niet aan onze verwachtingen. Met het opgooien van enkele mogelijkheden smeden we een plan. We gaan rijden, weg van hier. Uiteraard hebben we een idee waarheen, maar alles waar we langs komen is interessant. Onderweg houden we onze ogen open. Het doel is een splitsing van twee rivieren. Gezien het feit dat we beide geen echte riviervissers zijn wordt het voor beiden een avontuur. Rivieren zijn nooit mijn favoriete wateren geweest en Jeroen wilde eerst meer ervaring opdoen op Nederlandse rivieren alvorens de stap naar een Franse rivier te wagen. Echter, we zijn wel gewend wat risico te nemen dus we wagen het er op.


Bij Parijs gaan we de mist in, we missen een afslag en zullen de geplande route maar moeten vergeten. Het wordt ouderwets overschakelen op de Michelin gids en enkele kleine lokale kaartjes. Nog voor zes uur 's avonds bereiken we onze bestemming. We hebben welgeteld nog een kwartiertje om de vergunningen te krijgen. Wonder boven wonder lukt het ons een hengelsportzaak te vinden en al snel hebben we de benodigde vergunningen op zak. Dat ging makkelijk deze keer, een eerste signaal dat het wel eens mee kon zitten. Gezien het feit dat we niet op riviervisserij gerekend hadden zitten we met een probleem. Samen hebben we nog maar een paar kilo boilies en we weten al dat het niet voldoende zal zijn voor de komende vier nachten. Met een rotgang proberen we achter de locatie van een "Gamme Vert" (soort Welkoop) te komen om daar particles in te slaan. Enkele minuten voor sluitingstijd vinden we de zaak. Jeroen rent naar binnen, om even later terug te komen met een baal maïs van vijfentwintig kilo in zijn armen.

Goed, we zijn er weer klaar voor. In de overvolle, haastig ingepakte auto is nog maar net een plekje voor de maïs. We draaien de parkeerplaats af en al gauw knallen we onder begeleiding van de opzwepende klanken van the Prodigy langs een van de rivieren. Na enkele uren rondrijden, en vaker stoppen dan de remmen van de arme auto aankunnen, vinden we een stekje voor de eerste nacht. We doen niet te moeilijk en vissen ieder met twee hengels. Het enige doel van deze nacht is een plekje om te overnachten en de kans om de maïs te laten weken voor wat nog komen gaat. Over het verdere verloop van onze Franse belevenissen lezen jullie in het  tweede deel van "Going Freestyle".

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.