Met Cipro naar Iktus Ruffaud

Hey een oproep van het Cipro team op Facebook. Ze gaan met een paar teamleden en een aantal klanten naar een betaalwater van The Carp Specialist genaamd Iktus Ruffaud in Frankrijk. Er is een annulering van een koppel, dus er is een plek vrij gekomen. Normaal ben ik niet zo van de btw, maar dit affiche van Cipro doet me over de streep trekken. De stek die vrij is gekomen, staat helemaal los van alle andere stekken en ik zou dus van niemand last hebben. Bovendien heeft deze dubbel stek twee keer een Raptor platform die aan elkaar gekoppeld zijn. Daar ben ik ook wel eens benieuwd naar. Ik hoef er dus niet lang over na te denken, en bekijk de datum. Geen verplichtingen en als ik toestemming van Cyn krijg, app ik Hans of het een optie is als ik met hun mee ga. Geen probleem is het antwoord en zo is de trip naar mijn derde btw ooit geboekt. Het hele water is door Cipro afgehuurd en er word uitsluitend met 2 nieuwe smaken boilies gevist om te testen. Dit betekend dat er zo'n 15 keer 15 kilo boilies word gevoerd over het hele water. Dus in theorie komen de vissen alleen nog maar boilies tegen. Hoe anders zou de praktijk zijn, maar dat vertel ik verderop in het verhaal.

De maand vliegt gelukkig voorbij en als ik vrijdagavond alles in de auto heb gepropt, slaap ik nog even van 21.00 tot 2.00 uur. De rit gaat uiterst smooth. Geen file, geen narigheid. En in 10 uur ben ik op de plaats van bestemming. De laatste paar kilometers geven direct een idee van hoe de omgeving is. In één woord, prachtig. Pittoreske dorpjes. Slinger weggetjes en dan komt die grote blauwe vlek in zicht op de navigatie. Je rijdt dan een bos in met naaldbomen en dan ineens zie je het water al tussen de bomen door. Ik kom ook al een Belgisch koppel tegen die al aan het opzetten zijn en nog 2 jongens die net hun boten hebben vol gepropt. Niet hun eigen boot maar een verplicht gehuurde boot. Als ik verder door rijd kom je bij het clubhuis/ restaurant, een tackleshop en de sanitaire gebouwen. Het is werkelijk prima voor elkaar zie ik al in één oogopslag. Ik word hartelijk ontvangen door het team en na een kort gesprek kan ik ook een boot pakken om de spullen in te laden.

Ik heb zelf mijn nieuwe Baitstar lithiumaccu en electro mee, maar ook die kun je daar huren als je wil. Geen lithiumaccu overigens, dus succes met slepen, haha ik ben ZÓ blij dat ik nu en accu heb die je met 1 vinger kunt tillen! Ik overleg nog even met Hans wat wijsheid is. Er is in zuid Frankrijk een behoorlijke storing aan de gang inclusief doden door overstromingen. Er komt dus een bak regen en wind aan en om nu zó aan de vis vakantie te beginnen. Ik kan namelijk ook voor stek 11 kiezen. Ook dat is een arm waar je alleen zit maar dan in een blokhut op pontons. Dat lijkt me iets comfortabeler. Gelukkig kan en mag dat. Ik wacht dan het slechte weer af en verkas dan naar het Raptor platform op stek 12. Mijn roeiboot zit vol en Valentin van Iktus Ruffaud, bied aan om mij er met zijn benzine motorboot heen te slepen. Kijk, dat is nog eens service! Bij de blokhut aan gekomen, waan ik mij in luxe. Het is een best wel grote ruimte waar je met gemak met zijn tweeën op kan. Er is licht en je kunt je telefoon opladen via een usb poort, ideaal. Ik dump al mijn zooi achterin de blokhut en ga direct op zoek naar stekken om te kunnen aanvoeren. Dit valt nog lang niet mee, want de wind blaast me alle kanten op. Uiteindelijk vind ik toch een paar interessante plekjes en die voer ik vast aan met beide smaken boilies die ik van Cipro heb gekregen om te testen.

Soms moet je vindingrijk zijn en dan komen tie raps en duktape altijd van pas

Één van de stekjes is een obstakel stek en zal ik een list moeten verzinnen om de rodpod te fixeren. Anders zou deze zó het terrasje af vliegen achter de vis aan. Gelukkig heb ik altijd tie raps en duktape bij me, dus even hobby bobben en de rodpod zit vast aan het terrashekje. Ondertussen is de dag al weer zowat voorbij. Tijd om wat te eten en dan lekker slapen. De nacht verloopt wiebelig en klapperend door de hoge golven een harde wind. Deze staat pal stek 11 in te blazen. Inmiddels krijg ik door dat de regen weg blijft en aangezien ik maar héél weinig vertrouwen in deze stek heb, is ‘s morgens het eerste wat ik doe, verkassen naar stek 12. Aangezien ik maar amper heb uitgepakt, zit alles in no time weer in de boot. Dit word alleen wél een sinecure. De boot is hier niet op berekend. Helemaal vol bepakt en hoge golven maken het voor mij een enge rit. Voor de zekerheid heb ik mijn reddingsvest maar aan gedaan. Iets wat hier verplicht is, maar niemand houd zich eraan, incl de bailif. Maar nu zou ik niet eens zonder dúrven. Op stand 5 ga ik amper vooruit en ik probeer de boot in de golven te houden. Op de zijkant zou omslaan betekenen. Als ik eenmaal linksaf richting stek 12 vaar, is het gelukkig een stuk aangenamer. Het is niet voor niets dat het Raptor platform hier ligt. Het ligt mooi in de luwte. Aan boord gekomen van het dubbele platform ben ik aangenaam verrast. Wat een hoop ruimte. Ik kan trouwens ook zien dat er de laatste tijd, lang niemand geweest is. Dat kan wel eens positief zijn, geen lijn druk dus.


Het personeel op Iktus Ruffaud is behulpzaam

Ondanks dat de 2 persoons tent dicht geritst zit, moet ik er toch eerst even alles een beetje aanvegen. Een hoop blad en naalden liggen in de tent. Ik was zo slim geweest een grondzeil mee te nemen zodat ik daar mijn spullen op en daarna in kan zetten. Ik verwacht namelijk dat de regen echt wel de tent in zal lopen. Achteraf maar goed ook, want dat gebeurde inderdaad. Het water loopt daarna wel weer weg, maar dan zijn je spullen al nat. Efin. Ik kon niet wachten om hier mijn stek te gaan onderzoeken en aanvoeren. Maar ik kwam toen wel een beetje van een koude kermis thuis. Ook hier is de stek, net als stek 11, voor 80 procent niet dieper als een meter. Bovendien is het er helder en ligt het er vol met wier en planten en kon ik er geen vissen spotten. Dat was wel even slikken. Overal ondiepte behalve aan de linker kant, daar gaat het naar ongeveer 3 meter. En als ik daar aan de linker kant ook nog een omgevallen boom vind met een oranje koi tussen de takken, sprankelt er weer een vleugje hoop. Ook rechts net om de hoek vind ik een stuk wat iets dieper is. 1.70 uur mtr. Alle stekjes worden met een paar scheppen particle smikkel mix aangevoerd, met daar overheen een handje boilies. Rechts voer ik de banana butter caramel en links in de doorgang voer ik alleen de punta chili spice boilies. Er ligt daar een oude rivier bedding achtige bodem, vol met rots achtige stenen. Hier en daar gravel of grind en daar tussen zachte slib. De meest linker hengel leg ik 5 meter van de omgevallen berkenboom daar waar die oranje koi zwemt.

De koi die me ontsnapte

Ondertussen hoor ik links van mij harde kraken. Er gaan een paar naaldbomen om. Wat een geweld. Het is een 100 meter bij mij vandaan, maar het ziet me niks. Verder gebeurd die hele maandag niks maar op 2 andere stekken worden de eerste grote vissen gevangen. Helaas hebben de vorige “vissers” op verschillende stekken enorme vrachten maïs in het water gesmeten. Hele tapijten gele maïs steken af tegen de donkere bodem. Man man. Waar slaat dat op? ’s Avonds gaat het regenen en ben ik blij dat ik de spullen droog op het grondzeil heb staan. Het water loopt onder de tent door. Dit kon ook niet anders. Daarna loopt het wel tussen de twee airdecks weg, maar echt optimaal is het niet. S morgens regent het ook nog een beetje en rond de middag is het af en toe droog. Mijn buurman Leon van stek 10 komt even buurten en na een kwartier praten trekt ineens de linker obstakel hengel dubbel. Ik zit er pal achter en kan vanaf mijn stoel direct de vis blokken en zo voorkomen dat hij de omgevallen berkenboom in zwemt. De vis zwemt goed voor de takken langs en zo kan ik hem rustig binnen drillen. Leon helpt mij scheppen en samen vieren wij mijn eerste Iktus ruffaud spiegel. Duidelijk een uitzetter. Ik had natuurlijk gehoopt dat het die oranje koi was, maar helaas. Er zit dus nog meer daar als alleen maar die koi en dat geeft nieuwe hoop. De rechter hengel bleef stil en als ik de stek inspecteer, constateer ik dat het handje gele boilies er nog steeds liggen. Er zijn hier geen brasems, catfish of andere boilie rovers dus kan ik met zekerheid stellen dat er geen karper is wezen kijken. Deze gaat dus naar een andere stek.

Ik zag schuin links aan de overkant tot twee maal toe een karper draaien en daar gaat de rig nu heen. Vergezeld met een paar handen banana boilies heel verspreid. Als ik ‘s avonds mijn eten op heb, zit ik nog een beetje op mijn stoel in de tent in het donker op mijn telefoon te kijken, als ik ineens, tik….tik….tik hoor. Wtf!!? Als ik mijn hoofdlampje op de hengels schijn, zie ik de middelste hengel iets krom trekken, het gaat zo uiterst langzaam, maar hij gaat ! Ik maak contact met de vis, maar die hangt duidelijk al en snel spring ik in de boot om de vis uit de doorgang te trekken. Daar wil ik hem absoluut niet hebben met al die rotsen en takken in het water. Het lukt want de vis was zelf al naar rechts gezwommen. Na een korte dril druk ik het net onder een kleine spiegel. Althans, dat denk ik dan. Als ik in het net kijk, kom ik daar van terug. Oeps. Deze rug is zo breed, dat ie wel eens richting de 20 kilo kan gaan! Inmiddels bel ik buurman Leon en hij komt mij snel assisteren. Samen heisen we de spiegel aan boord van het platform en wegen we hem. Hmm ook Leon verwachtte er iets meer van maar deze, duidelijk oude spiegel, klokt 17.6 kilo. Hij mist een beetje buik aan de voorkant. Desondanks ben ik daar niet treurig om. Het is een mooie heel oude strijder met rimpels en iets een twotone die hier duidelijk aan de bek te zien, van het oude bestand is. Samen drinken we er een lekker biertje op en dan kan ik mijn mandje in.

Dinsdag is het lekker weer en zit ik lekker in de zon achter mijn hengels. Om half 5 pas trekt de linker obstakel hengel weer krom als een hoepel. Ik zit op dat moment een filmpje op te nemen en de camera viel nog net niet op de grond. Gelukkig gaat het goed en spring ik de boot in om de vis rustig uit te laten razen. Even dacht ik iets oranjes te zien, maar na een minuut of vijf draait er een schub mijn net in. Het is hem weer niet. De nacht gaat stilletjes voorbij op een uil na die het nodig vind om zijn territorium af te bakenen met zijn geroep. Oehoe toch op joh!! de hele woensdag is het qua vangen echt heel slecht. Ook bij mij blijft het stil. Zelfs de oranje koi’s zijn niet thuis. Ik heb er inmiddels 2 gezien en de tweede is een stuk groter als de eerste die ik maandags zag. ‘s Avonds krijg ik via de groepsapp door waar de oranje koi uit hangt. Onder een andere boom bij stek 10. Paul, de vader van Leon spot hem. Ik zeg tegen hem dat hij hem heel rap weer deze kant op moet sturen haha. Dinsdagnacht sprongen er geregeld grote vissen in de kom rechts van mij. Ondanks de ondiepte lijkt er toch een aantal dikke vissen te zitten. Ze zitten een eind naar rechts want de plonzen echoën langs de bosrand op.

Die woensdagochtend weet ik niet hoe snel ik voor een tweede keer de kom uitpluis en nu vind ik wat ik zocht. Tussen alle slib en wier vind ik een harde zandplaat van 1.5 bij 1.5 mtr. En 1.7 mtr. Diep. Zomaar onder een boom 10 meter uit de kant waarvan het geplons wel eens vandaan kan komen. Er gaan wat schepjes smikkelmix op en een paar handen zoete banana boilies. De rig leg ik er ‘s avonds pas neer. Ik zet in de bocht naar de kom een paaltje in het water, zodat de lijn niet in de bocht ergens aan komt te haken of schuren. Gek genoeg blijft de rechter delkim 2 nachten zwijgen. Ze trappen er niet in. Om gek van te worden. Overdag gaat de truuken doos ook open want er worden maar amper vissen gevangen. Alleen bij stek 10 en 7 komt er af en toe een vis uit. Sommige stekken zien geen staart. Dat is wel triest. Waarschijnlijk heeft dat met die gele tapijten te maken. Ik plaats overdag in de rivierbedding een zig met een oranje spicy punta pop up. Kijken of er wellicht cruisende vissen in de bovenlaag zwemmen. Het mag niet baten helaas. De één na laatste dag gaat in. Er moet toch een visje te vangen zijn vraag ik mij af? Vrijdag ’s morgens draai ik de hengels binnen om ze nu allemaal ondiep neer te leggen. Het water is best warm en het zonnetje schijnt de wind die vanmorgen van rechts kwam, komt nu weer van links. Net zo wispelturig als de vissen hier.

Als ik de rechter hengel met de boot ga verplaatsen zit ik bij het binnendraaien ineens vast achter een obstakel. Ik voel de nylonlijn ergens achter schuren. Ik vaar terug om zo vanaf alle kanten de lijn weer vrij proberen te krijgen. Het lukt niet. Wel lukt het om heel moeizaam de rig vanaf één kant binnen te draaien totdat de voorslag knoop het obstakel heeft bereikt. Dan zit ik écht vast. Ik vaar er tot boven en trek dan de lijn om mijn hand die ik in mijn mouw van de hoody heb gestopt tegen het snijden. Uit alle macht trek ik hard aan de lijn. Alles of niks nu. Maar dan voel ik toch beweging en komt er een mega tak omhoog. Ik haal de lijn er achter vandaan en sleep de tak naar de kant, zodat we daar geen last meer van hebben. De haak is nog scherp en het pop upje is nog intact dus ik vaar door naar achter en drop daar de rig in de ondiepe kant waar het zonnetje op staat. Een paar schepjes smikkelmix erbij en dan vaar ik weer terug. De tweede hengel draai ik dan binnen en tot twee keer toe zit ik in de rivierbedding vast. Ik trek hem twee keer los maar de derde keer zit ik goed vast en als wat harder trek, kan ik een zweepje noteren. Damn.

Gelukkig vis ik met het safety systeem en ligt de rig los op de bodem. Niet ideaal maar beter als dat er een compleet loodsysteem op scherp ligt waaraan de vis zich kan ophangen. Zoiets heb ik maandags al opgedregt tijdens het zoeken naar stekken. Een sukkel, heeft daar vanaf het platform waarschijnlijk beet gehad net voor de berkenboom en zijn lijn verspeeld. Deze lag 20 meter de doorgang in en de rest van de lijn zat tot in de berkenboom muur vast. Dat is dus 100 meter lijn met daaraan een simpel inline lood en een op scherp staande rig met boilie. Deze lag er al een poos, want de boilies waren behoorlijk beschimmeld. De haak is uitgebogen dus er zwemt een karper rond met een kapotte bek. Mensen gebruik je verstand. Ga niet obstakel vissen als je dat niet kunt. En gebruik op zijn minst een safetyrig. Ik drop nu ook een rig met de rode punta chili spice boilies ondiep in de kant van de rivierbedding en nog een rigje links bij de berkenboom waar ik al eerder 2 vissen ving. De vissen zijn daar nu wel weg. Maar ik hoop dat ze weer komen kijken voor een lekker hapje. Ik kan het romantischer proberen te maken dan het is. Maar feit is dat er niks meer werd gevangen. Ze waren er gewoon niet meer. Waarschijnlijk heb ik ze woensdag nacht al horen vertrekken. Het leek toen wel een dolfijnen show. Op de stekken waar we de hele week niks zagen, liggen er de vissen ineens opgestapeld. Bij de blokhut bijvoorbeeld. Ik blanke dus vanaf woensdag. Ik ben tot het bittere eind blijven zitten, en heb tegen beter weten in, tevergeefs, geprobeerd nog iets te vangen. Ik had nog genoeg te doen voor CarpFeeling, anders had ik mij verveelt en was ik misschien wél verkast. Anderen verkassen wel omdat er al mensen naar huis gaan vanwege verplichtingen. Dat heeft ze uiteindelijk een vis opgeleverd. Verkassen loont daar dus wél. 

Iktus ruffaud is een grillig water met nog grilliger vissen. Ik hoop er nog eens terug te gaan. Dan met de vrouw die zich daar wel zal vermaken. Luxe genoeg wat dat betreft. Bij deze wil ik alle deelnemers bedanken voor die gezellige week.

Advertentie
Reacties

Plaats een reactie

U bent momenteel niet ingelogd bij CarpFeeling. Als u een reactie plaatst moet u het opgegeven e-mail adres valideren middels een e-mail die ontvangt. Uw e-mail adres wordt voor de rest niet gebruikt. Het is maar een simpele muisklik, maar zo weten we wel zeker dat er geen misbruik van gemaakt wordt zonder in te boeten aan gebruiksvriendelijkheid. Maar als u zich aanmeldt of registreert dan hoeft dit niet en is uw reactie direct zichtbaar, nog net wat makkelijker dus.